Elk jaar opnieuw mag ik mijn pollekes kussen: ik heb steevast een bijzonder mooi lesrooster. De collega’s van dienst letten er dan ook op dat ik maximaal vijf lesuren op een dag heb, en bij voorkeur dan ook gespreid, zodat ik kan liggen. Er zijn collega’s die liever een hele dag les hebben zodat er geen springuren zijn of dat ze dan wel ergens een rustigere dag hebben, maar voor mijn rug is dat niet haalbaar, en dat weten ze.
Op maandag heb ik enkel les van elf tot één, wat betekent dat ik in de ochtend nog gerust toetsen kan opstellen of verbeteren, of wat administratie doen, en in de namiddag idem.
Dinsdag is wel van half negen tot half vier, met twee springuren waarvan er eentje een uur studie is, en dat is redelijk zwaar, heb ik vorige week en deze week al kunnen vaststellen. Maar door het feit dat de maandag zo licht is, lukt het meestal wel. Woensdag is dan gewoon een blok van vier uur, maar vijfdes en zesdes, dus chill. Donderdag begin ik maar om tien uur, met een extra uur vrij voor de middag, maar over de middag dan wel de creaclub, dus uiteindelijk is die dag ook goed gevuld. En de vrijdag is een blok van vijf uur in de voormiddag, zodat ik in de namiddag kan liggen. Vorige week had ik daar echt wel nood aan, heb ik gemerkt: ik ben thuis gekomen, gaan liggen en prompt in slaap gevallen. Die rug vreet echt wel energie.
Bon, ik hoop dat ik het uithou, want november is steevast een lastige periode voor de rug. Zowel de arbeidsgeneesheer als de rugspecialist hebben niet voor niks allebei meteen geoordeeld dat ik 50% mag gaan werken, zonder enige discussie. Maar dat wil ik voorlopig nog niet: ik geef veel te graag les.
Alleen heb ik er geen idee van hoe lang ik – lees: mijn lijf – dit nog zal volhouden. On verra, zeker?