Vogeltjes

Elk jaar opnieuw hang ik met immens veel genoegen mijn mezenbollen en nootjesruif op, en geniet ik intens van de vogels die hier komen feesten. En dan heb ik het nog niet over de occasionele duiven die oppikken wat er op de grond is gevallen.

De afgelopen dagen heb ik dan ook de telelens uitgehaald, en heb ik er een aantal gefotografeerd. Er waren vinken en meesjes…

voor het eerst weer merels – ik heb er al drie tegelijk gezien, hoopgevend –

en jawel, ook weer een roodborstje. Daar word ik steevast goed gezind van.

Vink?

Elk jaar hangen we hier mezenbolletjes in de boom, en die worden druk bezocht. Helaas, dit jaar nog geen roodborstjes gezien, en dat vind ik zo wijze beestjes, ook al blijken het smeerlapjes te zijn naar andere vogels toe.

Veel mezen, af en toe een paar dikke mussen, en ook dit vogeltje. Om een mus te zijn lijkt het me te bruin. Zou het een vink kunnen zijn? Iemand?

Waar ik dan ook weer super goedgezind van word, is de merel die af en toe opduikt. Vorig jaar waren ze vaak met zijn drieën, nu is hij alleen, maar bon, hij is er toch nog, na alle alarmerende berichten over de merelsterfte deze zomer. Zelf kan hij natuurlijk niet aan de mezenbollen hangen, maar hij pikt met plezier alles op wat de anderen hebben laten vallen.

Zalig, toch?

Vogeltjes

Het is eigenlijk onnozel hoe goed gezind ik word van vogels, en meer bepaald roodborstjes in de tuin. Vorige week had ik een aantal mezenbollen en een nootjesrekje opgehangen, zoals elk jaar. Het is altijd bijzonder leuk om zien hoe de vogels daar op afkomen, maar dit jaar viel dat precies wat tegen. Te warm nog, zeker?

Enfin, vandaag had ik me aan de keukentafel gezet, en begon ik erop te letten. En jawel, mussen, meesjes en zelfs een roodborstje. En mijn humeur, ondanks de nog steeds ietwat tegenstribbelende rug? Dat ging prompt omhoog.