Geplaatst op

Archeocentrum Velzeke

Ook dit jaar trok ik met de leerlingen van het tweede naar Velzeke, het Gallo-Romeinse museum aldaar, maar dat had wel wat voeten in de aarde.

Vorig jaar waren we nog met 47 leerlingen kunnen gaan, met de schoolbus, en kostte het amper 9 euro per leerling, bus en gidsen inbegrepen.

Dit jaar had ik het museum geboekt in oktober en had ik in november de bussen aangevraagd. Dat was geen probleem, was me gezegd. Nu, een drietal weken geleden was ik toch nog eens gaan informeren bij de financieel coördinator, want ik had precies geen echte bevestigingsmail meer gekregen. Best, want toen ze nog eens navroeg, kreeg ze het deksel op de neus: de schoolbussen konden niet want er waren bussen in panne en er waren chauffeurs ziek. Alleen hadden ze het blijkbaar niet nodig gevonden om dat even te laten weten. Euh… Ik kon nu ook het museum niet meer afzeggen en dus vroegen we snel nog offertes bij verschillende busmaatschappijen. De meeste konden dat drie weken op voorhand niet meer geregeld krijgen, eentje dus wel. Alleen… voor 31 euro per leerling! Slik.  Had ik dat eerder geweten, dan had ik alles afgezegd, want in totaal 39 euro per leerling voor een uitstap, dat is er los over. Zucht.

Ik heb het uitgelegd aan de leerlingen en me daarvoor verontschuldigd, ik kon het helaas ook niet helpen.

Het werd wel een fijne dag, dat wel. Gids Geert deed dat prima, daarna kwam het kledingproject dat wat langer duurde dan de bedoeling, en dus werd de middagpauze wat korter en jammer genoeg het project rond militaria ook. Maar al bij al was het dus echt wel oké.

En volgend jaar? Ik weet het nog echt niet. Misschien dat we eerstes en tweedes kunnen combineren? Dan kan die busprijs weer stevig naar beneden en blijft het betaalbaar, want het is echt wel een fijne uitstap.

Geplaatst op

Velzeke

Vorig jaar was Velzeke in het water gevallen door de Vlaamse toetsen: die waren op hetzelfde moment als de geplande uitstap, de datum was niet onderhandelbaar en Velzeke was al volzet toen ik het wilde wijzigen. Tsja.

Dit jaar gingen we dus met 47 leerlingen op pad: twee én drie dus. Die van het derde zijn misschien wat aan de grote kant voor het kledingproject, maar dat blijft eigenlijk gewoon wijs.

Het hele verslag staat op de schoolwebsite – het kan zijn dat het nog moet gepubliceerd worden – maar ik geef u hier gewoon een paar fotootjes mee. Kwestie van amusant te zijn en al. En ook wel een beetje stikkapot na afloop, dat ook.

Geplaatst op

Caesarfeesten

Eén keer om de vijfentwintig jaar – jawel!  – viert het Archeocentrum in Velzeke Caesarfeesten. Ik herinner me nog dat die van 25 jaar geleden compleet uitgeregend waren, en hopelijk haal ik de volgende editie ook nog!

Enfin, niemand hier had goesting om mee te gaan, en ook al deed de rug behoorlijk lastig, ik zorgde dat ik tegen een uur of vijf ter plekke was om de gladiatorengevechten te zien. Waarom niet eerder? Wel, een temperatuur van meer dan 30 graden is niet zo standaard in september, en op zo’n loeiheet grasveld zonder veel schaduw, met een zere rug… Maar ik had mijn lichtgewicht vouwkrukje mee, en daar was ik bijzonder blij om.

Eerst waren er dus de gladiatoren, waarbij onder andere Anthony ‘Sparta’ meevecht. Het bleef echt leuk om zien, ook al is het niet de eerste keer dat ik hen bezig zie.

Eigenlijk was ik toch beter iets vroeger gekomen, want tegen zes uur begonnen de meeste marktkramers op te kramen. De glasblazer had het tegen dan al lang voor bekeken gehouden wegens de loden hitte – al was zijn oven wel nog op temperatuur – en ook de smid en de pottenbakker zagen het niet meer zitten. Wat ik volkomen begrijp.

Ik pikte nog wel de demonstratie te paard mee, van twee legionairs en hun verschillende types wapens te paard. Fijn om zien, maar wellicht ook weer veel te heet voor die beesten.

Ik keek rond in het kampement van alle verschillende Romeinen en Kelten, en zag vooral dat veel van die mannen daar zeer ver in gaan. Fijn om zien, kudos voor de inzet.

Ik wilde nog iets fris gaan drinken, maar blijkbaar was de bar volkomen uitverkocht. Gelukkig had Farys in dit weer een watertap voorzien, zodat ik niet hoefde om te komen van de dorst.

Ik wandelde even tot aan het dorp en de muziekgroep daar, zag dat het enige kraam dat eten verkocht volkomen belegerd was door een rij van zeker vijftig man en besloot dat ik toch eigenlijk niet zo’n honger had.

En toen wandelde ik opnieuw naar boven, keek nog even rond, wilde salut gaan zeggen aan Anthony, en liep toen een jonge Wondelgemnaar tegen het lijf, oud-scoutsleiding van Wolf, en vooral ook classicus. Hij was bij het Legio Claudia als soldaat. En toen ging hij er even bij zitten en klapte ik mijn stoeltje open, en toen waren we plots meer dan een uur later. Tsja. Faeces accidit.

Al bij al was het tien uur tegen dat ik thuis was, met een hongertje maar ook met een rug die precies nog niet te moeilijk deed over de lange dag. En vooral met een zeer tevreden gevoel, jawel. Fijne, fijne namiddag.

Geplaatst op

Een dagje Velzeke met de tweedes

Naar jaarlijkse – allez ja, als het geen corona is tenminste – trokken we ook dit jaar met onze tweedes naar het Provinciaal Archeologisch Museum in Velzeke.

Vorige jaren organiseerde een collega, die daar vlakbij woont, dit, maar zij is veranderd van school en ik mocht het dus doen. Het had wel wat voeten in de aarde, want op de eerst gereserveerde dag, de donderdag voor de paasvakantie, waren er nergens in Oost-Vlaanderen nog bussen beschikbaar. Met veel moeite werd er voor vandaag nog een schattig klein busje – we waren maar met dertig – gevonden dat ons naar daar kon brengen.

Velzeke will be Velzeke: het was nog exact hetzelfde als de vorige keren, met dezelfde gidsen en dezelfde uitleg, maar eigenlijk bleef die gewoon leuk. Alle leerlingen werden verkleed in Gallo-Romein of Romein, kregen een uitleg rond militaire uitrusting en een korte rondleiding door het museum zelf. Nieuw was de opslagruimte beneden, want de locatie is nu ook een Archeosite van de Vlaamse Gemeenschap, met kasten vol betekenisloze scherven, maar bon.

Lucie geeft geen tweedes en was dus niet mee, maar wel Sam, mijn jonge collega, en Eva, mijn stagiaire.

Het was, zoals men dan pleegt te zeggen, voor herhaling vatbaar.

Het volledige verslag met tal van foto’s staat op de website van de school.

Geplaatst op

Beetje druk, zei u?

Het was weer zo’n dag vandaag, eentje van de soort die mijn rug niet zo tof vindt.

Om half negen vertrok ik namelijk met drie collega’s en 66 eerstejaars met de bus naar Velzeke, voor onze jaarlijkse uitstap naar het Gallo-Romeinse museum aldaar. Hele fijne dag gehad, daar niet van, maar gewoon te veel van het goede. Ik heb me over de middag een kwartiertje languit op een bankje gelegd, maar dat is eigenlijk niet voldoende.
Tegen het einde van de uitstap keken mijn collega’s me inderdaad bezorgd aan: ik had er blijkbaar al beter uitgezien. Het verslag van die dag, met massa’s foto’s, vind je trouwens hier.

Tegen half vier waren we op school, net op tijd om snel even goeiedag te gaan zeggen binnen, en dat we allemaal veilig en wel terug waren, en naar huis te rijden. Tegen vier uur kon ik eindelijk een tiental minuten in de zetel liggen, want daarna laadde ik Merel in de auto, en reden we naar Kobes koffiestop. Was me dat een teleurstelling, zeg! Op papier stond hij aangekondigd tot half vijf, maar om kwart over vier waren ze net de laatste dingetjes aan het opruimen: het was te koud om nog veel volk te lokken, en dus waren ze maar gestopt. Meh. Ik kon nog wel voor elk een cakeje kopen, nam Kobe mee, gooide Merel thuis af, en reed door richting ’t stad. Kobe heeft namelijk twee keren op vrijdag fagotles in de Poel. Zijn juf heeft door een zware verkoudheid en het vele hoesten een rib gebroken, en dan is toeteren geen goed idee natuurlijk. Er is een vervangjuf, maar dus in de Poel. Enfin, ik zocht samen met hem zijn lokaal, en ging zelf in alle rust koffie drinken in de Labath. Ik hoefde maar te knikken om een latte te bestellen, en ze waren zowaar verwonderd om me op een vrijdag te zien. Tsja…

Ik trakteerde mezelf op een stukje kaastaart, Kobe kreeg nog een warme chocomelk, en weg waren we weer, naar huis. Daar was er nog een kwartiertje overschot tegen dat Bart, Kobe en Merel naar Nands verjaardagsfeestje vertrokken, en ik moest nog een hoop kleren meegeven.
Ik ging eindelijk wat liggen – bevel trouwens van Wolf, zodra die mijn gezicht had gezien – checkte mijn social media, at snel een boterhammetje, en iets over zeven stonden Wolf en ik bij Jesse en Cody voor een sessie Dungeons and Dragons. Die jongens zijn echt superlief: ik kreeg meteen een clubzetel aangeboden als zitplaats, want daarin kan je perfect hangen en je rug laten rusten.

Waardige afsluiter van een tsjokvolle dag.