Luie dagen 2.0

Minstens één keer per grote vakantie spreek ik met Gwen en kroost af. Meer lukt gewoon niet, jammer. Vorig jaar was het een heerlijk luie dag bij haar in de tuin, vandaag stonden ze hier met zijn allen.

Het plan was geweest om naar Lembeke te rijden, naar haar ouderlijk huis, en daar in het zwembad te springen. Helaas, het weer wilde maar niet opklaren zoals het oorspronkelijk beloofd was, en dus bleven we hier. De kinderen hadden elk hun speelmaatje: Ernest is zes maand ouder dan Wolf, Elly is een jaartje jonger dan Kobe, en Merel en Lena-Mare schelen amper tien dagen.

Binnen de kortste keren konden Gwen en ik dus ongestoord in de zetel zitten kletsen, terwijl er boven gegild en gejoeld werd. Het plan om eventueel naar de Blaarmeersen te gaan, werd snel opgeborgen: het regende, plus ze waren prachtig aan het spelen.

Eten had ik al, ook dat was snel opgewarmd.

IMG_0022

Alleen het ijs ging mis: ik had het basismengsel niet koud genoeg laten worden, en het vrieselement was nog niet helemaal bekomen van gisterenavond. Maar ik kan je verzekeren: fruit met ijssaus is minstens even lekker!

Enfin, het was misschien geen weer om veel buiten te lopen, maar het bleef wel een heerlijk luie dag, waarop Gwen en ik eigenlijk alleen maar heerlijk gekletst hebben, boven een kop koffie of thee. En meer moet dat echt niet zijn.

Bye bye, London!

Lang slapen en rustig opstaan, het heeft ook wel wat. Zeker als het buiten toch aan het regenen is. Enfin, motregenen, gelukkig niet echt veel harder dan dat.

We liepen langs het water richting de Tower Bridge, zoals altijd, en vonden het een druilerige dag. Het zicht op het, tsja, dok zal ik het maar noemen, maakte het niet minder troosteloos. Op de Thames zit blijkbaar 4 meter getijdeverschil, en dat merk je af en toe bijzonder goed. Dat ene inhammetje waar we over moeten, bijvoorbeeld. We zijn er verschillende keren gepasseerd, en ik heb een paar keer een foto genomen, kwestie van het verschil te zien.

Dit is hoog tij, in mooi weer.

IMG_9955

En dit is dan laag tij (genomen van aan de andere kant), in de regen. Een bijzonder troosteloze aanblik, als je het mij vraagt.

IMG_9990

Ook de woonboten aan de kant van de Thames hebben er serieus last van. Dit was de eerste dag, waarbij ik nog niet goed begreep wat die boten daar op het droge lagen te doen. Maar die komen dus telkens droog, en daarna weer vlot.

IMG_9865

Bizar.

Enfin, na het ontbijt was het gestopt met regenen, en maakten we opnieuw een serieuze wandeling: langs het water, voorbij City Hall en een prachtige boekenbank

IMG_9991

over London Bridge, maar dan langs de overkant, voorbij de Tower, en dan via de Tower Bridge terug, richting het Designmuseum.

Daar was een tentoonstelling van Louis Kahn, een visionair architect die soms doet denken aan Le Corbusier, maar die vooral aan stadsplanning deed. Mooi! Ik heb een paar van de slogans op de muur gefotografeerd.

IMG_9993

IMG_9992

Verder liep er nog een tentoonstelling van veertig objecten in het kader van ‘Design of the Year 2014’, waarbij ik als een blok gevallen ben voor een uurwerk, de Bradley Timepiece.

IMG_9996

IMG_9995

En tot slot was er nog iets over uurwerken, waarvan het meeste niet echt opviel, maar ik dit wel heel leuk vond als idee:

IMG_9997

IMG_9998

We wandelden terug, grabbelden onze spullen bij elkaar, namen een taxi naar St.-Pancras, en besloten naar Camden Market te wandelen. Wat eigenlijk nog een stuk verder was dan gedacht, zodat we halverwege toch maar weer fietsen huurden, en in Camden in een blijkbaar legendarische pub verzeilden voor echte pub grub.

IMG_1156

We slenterden rond in Camden, stelden vast dat het eigenlijk vooral zeer commercieel was en bijzonder druk, en vreselijk veel brol, vonden geen middeleeuws kleed, wel twee prachtige sjaals, en gingen toen maar weer de fiets op.

We fietsten langs Regent Park, bewonderden de prachtige huizen, maar mochten helaas het park niet in met onze fietsen. En toen was het welletjes voor Bart. We stortten ons met ware doodsverachting in het verkeer op Euston Street, en fietsten terug naar het station. Bart kwam helemaal op zijn positieven met een portie sushi, en sashimi, en vier uur later lag ik in mijn eigen bedje, doodop van de reis.

Maar ik heb er echt wel van genoten, geloof me.

 

Londen, dag één

Zo heel erg rustig begon de dag eigenlijk niet, want zeven uur, da’s vroeg voor een vakantiedag. Edoch, Kobe moest om acht uur aan het station staan met de scouts, dus zat er niks anders op. Bart ging hem afzetten in de gietende regen, en intussen grabbelde ik Merels spullen bij elkaar. Want valiezen op voorhand maken, da’s voor mietjes, daar doen wij niet aan.

Tegen kwart voor negen zat niet alleen haar gerief, maar ook het grootste deel van mijn eigen spullen in een valies, gaf Merel haar papa een dikke knuffel, en ging ik haar afzetten bij oma. Daar kreeg ze meteen een nieuwe roze diadeem van “My Little Pony”, en glunderde ze van oor tot oor. Toen ze daarna ook nog haar opa mocht gaan wakker kriebelen, was ze me al meteen vergeten. Daar stond ik dan…

Enfin, om half tien goot ik een koffietje naar binnen, grabbelde de nodige toiletspullen en elektronica bij elkaar, en stapte om tien uur met mijn geliefde in een taxi. Om half elf werd de taxi omgezet naar een eerste trein, richting Brussel. Daar waren nog zeeën van tijd, meer dan genoeg om een koffie te drinken, een wok naar binnen te werken,

IMG_9860

wat dingen over Londen te lezen – dank u, Yves! – en een geweigerd ticket te laten nakijken. Nog een chance dus, dat we meer dan vroeg genoeg waren! Enfin, de Eurostar had wat vertraging, maar tien over één kwam hij langzaam op gang. Toch ongelofelijk wat een snelheid dat ding bij momenten haalt! Maar dus net op het juiste moment, bij het binnenrijden van de tunnel, een foto genomen :-p

IMG_9862

Om twintig over twee uur lokale tijd zagen we dat de wachtrij aan de toiletten van St-Pancras immens was, stelden we vast dat blijkbaar niet alle koffiehuizen een toilet hebben, en riepen we een Ubertaxi. Wijs, jong, een Toyota Prius! Helaas wist die niet exact het adres te vinden, werd ik stilaan wagenziek, en zeiden we hem ons aan het begin van de straat af te zetten. Hmpf. Niet ons beste idee, want 1. de straat was lang 2. uiteraard bevond ons adres zich aan de andere kant 3. we hadden blijkbaar bakstenen mee in onze rollende valies. Tsja.

Uiteindelijk bleken we het straatje te vinden, en onze ogen werden groot. Het bleek een “estate” te zijn, een woonwijk van allemaal kleine appartementjes met een smalle trap en een een gaanderij aan de buitenkant. Charmant geschilderd, met veel bloemen en planten, maar ook veel buitenhangende was en zo. Het “sociale woonwijk”gevoel was groot, we voelden ons meteen in een Britse detectiveserie.

IMG_9958

IMG_9956

IMG_0005

IMG_0004

Maar de kamer viel al bij al mee, helaas was de foto wel nogal flatterend. Maar ze is ruim genoeg, en er is uitstekende wifi, niet onbelangrijk voor ons ^^

IMG_0001

Toen ik daarstraks met de bewoners sprak over de huurprijzen, viel mijn mond open: ze betalen rond de 1500 pond per maand voor dit kleine dingetje, gewoon omdat het zo dicht bij de City ligt. En inderdaad, het is maar een paar minuten stappen tot aan de Thames, en dan kom je meteen in een zeer hippe buurt terecht, vlak bij de Tower Bridge. Het zijn hier allemaal gerestaureerde pakhuizen waar nu internetbedrijfjes en zo zitten, in van die hippe kantoortjes, en overal van die kleine restaurantjes en zo.

IMG_9868

IMG_9866

We maakten dan maar een stevige wandeling: langs het water (door voetgangersgebied)

IMG_9864

– met een tussenstop voor koffie en een dessertje – voorbij de Tower Bridge,

10513527_10152643207675757_3455282121296672806_n

IMG_9869

en de Tower aan de overkant

IMG_9870

verder langs City Hall, waar ze een wreed wijs half verzonken concertdinges hebben

 

IMG_9871

voorbij Hay Market, met een heel mooi dak en een ongelofelijk wijze steampunk fontein

IMG_9873
IMG_9874

tot aan de London Bridge. Eventjes de brug op voor een fotootje:

IMG_9875

Dan afgeslagen naar links, voorbij het station met nota bene een V2 als ornament

IMG_9876

en uiteindelijk door Bermondsey Street met nog meer hippe winkeltjes en zo, en felgekleurde lichten onder de spoorweg

IMG_9878

Ik weet niet hoe Bart het doet, maar hij trekt zo van die hipster dingen aan. Neem nu ook het restaurantje waar we gegeten hebben: The Garrison. Het was ons aangeraden door de bewoners, we  passeerden er toevallig, en inderdaad: bijzonder lekker! Het was wel zo goed als volboekt: ze wilden ons een plaatsje geven, als we niet langer dan een uur wilden blijven zitten tenminste. Het had een hoog Lepelbladgehalte, vond ik: leuk ingericht, veel jong (en gay) volk, pure producten met helaas een navenante prijs, maar bon. Terwijl we aten, begon het serieus te regenen, maar gelukkig was dat zo goed als voorbij, terwijl we verder naar huis wandelden.

Om half negen waren we hier al terug: Bart viel prompt in slaap, en ik probeerde een paar dingen uit te stippelen voor de komende dagen. We gaan vooral veel rondlopen op ’t gemak, zonder verplichtingen of ons op te jagen. Wat ik wel wil doen: een dagticket voor de boot, volgens het hop-on-hop-off systeem, en dan naar Greenwich varen, daarna helemaal terug naar Westminster, tussenin vanalles bekijken, en dan weer naar hier. Er is hier ook een huurfietsensysteem: je hebt een dagticket voor twee pond, en daarmee mag je zo vaak je wil een fiets nemen voor max. een half uur per keer. Fiets je langer aan één stuk door, dan moet je bijbetalen. Maar er zijn zo veel stallingen, dat je gewoon even kan wisselen. Ik zou gewoon door de stad willen fietsen, tot aan Camden, en dan zien we wel wat we onderweg bekijken. Het Designmuseum is hier vlakbij, en dat zouden we willen doen, en ik wil zeker ook nog binnen in het Tate Modern en de British. Maar ach, lukt dat niet, dan ga ik er niet van wakker liggen. Ik wil eigenlijk vooral gewoon genieten.

Vakantie!

Deze morgen heb ik de drie kinderen om negen uur netjes op het sportkamp hier in Wondelgem afgezet, en ze hadden er zin in!

De overgang tussen school (zeer druk) en vakantie (niks te doen) is daardoor wat minder groot, ze hadden er massa’s vriendjes van op school (bij Wolf ging het om een geplande bende die samen had ingeschreven) en vooral: ik heb een leeg huis! Stilte! Vakantie zowaar!

Maar dat betekende niet dat ik niks te doen had. Enfin, gelukkig zonder enige vorm van dwang 🙂

Eerst ben ik nog op ’t gemakske naar de school van de kinderen gereden, om eens te gaan zoeken naar gilets van Merel. Die is er in de loop van juni drie kwijtgespeeld, en ’t is niet alsof ze er nu nog stapels heeft. Ik heb haar blauwe onmiddellijk teruggevonden, maar haar mooie nieuwe roze van op Kobes communie was helaas al na één dag verdwenen. Ik heb een andere, zeer gelijkaardige dan maar meegenomen. Ook haar roze met vlinders is verdwenen 🙁 Tsja.

Even later zat ik te genieten van de stilte bij een koffietje. Heerlijk gewoon. Maar na een stevige lunch mocht ik wel eens in gang schieten, vond ik. En dus ging ik de moto op, richting ’t stad. Eens kijken of er al ergens “acties” of solden te scoren waren, zo’n dag voor de officiële start.
Mijn favoriete kledingwinkel stond vol met nieuwe collectie, maar ging wel om 16.00u sluiten om de solden naar beneden te halen. Die stond al helemaal klaar boven, beneden stond er nog maar één rekje. Gelukkig kent de verkoopster me al, en toen ik zei dat ik dringend T-shirts en tops zocht met een kort mouwtje – ik heb ofwel lange mouwen, ofwel helemaal geen – wilde ze wel al eens boven gaan kijken. Slotsom? Ik ging met vijf stuks naar huis, allemaal al netjes in de afprijzing. Ik kan zo stilaan zelf een winkel beginnen van dat merk, ik heb er zeker dertig stuks van, denk ik.

Bon, helemaal in mijn nopjes wandelde ik terug, voorbij een standje met ijsjes. Lekijsjes, ja, maar ook potjes Ben&Jerry’s. En dus werd er op het muurtje aan het Braunplein, heerlijk in de zon, een ijsje verorberd. Op mijn eentje, in stilte, genietend van alle vreemde mensen om me heen, en in mezelf commentaar gevend ^^

Enfin, nog net genoeg tijd om even langs de Sleepstraat te gaan om stof te halen voor Kobes indianenkostuum. Dat is namelijk het kampthema dit jaar, en dus mag mama weer iets verzinnen. Tsja.

Om vier uur stond ik overigens netjes aan het kamp, en om half vijf met Kobe bij de logopediste. Die infantiele slikreflex, weet u nog?

Maar ge kunt niet geloven hoeveel deugd dat deed, zo’n dagje voor mezelf, zonder de druk van schoolwerk of andere dringende zaken. Vakantie noemen ze dat, geloof ik. Ik denk dat ik de rest van de week ook nog vrijaf neem…

Efkes weg. Gewoon efkes.

Ik heb het al zowat gehad met deze vakantie: de twee jongsten maken geregeld ruzie, en ik heb nog een pak werk dat ik niet afkrijg. De chaos in mijn hoofd is een pak minder tijdens de werkweken: dan is alles tenminste netjes geregeld, en heb ik tijd voor mezelf tussendoor.

Maar vandaag kwamen mijn ouders langs: die wilden de verbouwingen nog wel eens zien, want het was een serieus tijdje geleden dat ze hier nog waren geweest. En ik, ik zag mijn kans schoon: ik gaf mijn vader koffie en soesjes, liet hem bij de kinderen (+ 1, want neefje Alexander was ook meegekomen, tot groot jolijt van de jongens) achter, joeg mijn ma in de auto, en reed fluks naar de Sint-Michielsgarage. Zij had namelijk geklaagd dat het al zo lang geleden was dat ze nog eens in ’t stad was geweest, en dat het voorzekers serieus veranderd was in de winkelstraten. Kopen gingen we niet doen, nee hoor.

En toen keek ze haar ogen uit in de Desigualwinkel – “Moh, sinds wanneer is dat hier? Zo wijs! Ik draag dat al van sinds dat dat nog niet bekend was, meegebracht uit Spanje, jaja.” – en kreeg ze voor haar Moederkesdag-verjaardag een groen rokje van mij, waar ze beeldig mee staat.

Het was dik na zessen toen we weer thuis waren, maar dat kon me niet schelen: de kinderen hadden goed gespeeld, mijn pa had ze intussen morse-oefeningen gegeven, en ik, ik was een paar uur weg geweest van hun gezaag.

Thuis zijn als uw kinderen thuis zijn: het is een echt gemak, maar soms niet goed voor de mentale gezondheid. Geloof me maar.

 

De vierde dag in Nederland: Cool Factor

Drie voor acht stipt kwam Wolf me wakker maken. Ik had hem gevraagd dat om acht uur te doen, en hij wilde me drie minuten wakkerwordtijd extra geven. Want om acht uur stipt stond hij daar weer: of ik nu ging opstaan, of wa! Hij wilde namelijk op tijd zijn voor zijn Cool Factor om kwart voor tien. Terwijl die acht uur al meer dan ruim gerekend was, uiteraard. Zucht.

Cool Factor is namelijk een televisieprogramma waarin kinderen een hoop opdrachten, missies en (verantwoorde) stunts uithalen. Veel ervan wordt effectief in Center Parcs gefilmd, en zo goed als elk park heeft nu ook zo’n Cool Factor activiteiten voor kinderen tussen acht en twaalf.

Ik had Wolf ingeschreven, en hij stond dus te popelen. We wisten niet op voorhand wat er precies op het programma ging staan, maar dat het iets ging te maken hebben met de übercoole klimtoren, dat stond wel vast.

En jawel hoor: om kwart voor tien stond in de Action Factory een groot scherm klaar met een filmpje en twee coole begeleiders.

IMG_6975

Wolf kreeg instructies, een helm, een klimgordel, een rugzak voor zijn zwemspullen, en een BMX.

IMG_6977

In groep ging het naar de klimtoren, waar hij rondomrond op verschillende manieren uitgedaagd werd naar boven te geraken. Eigenlijk is het ding wel verdomde hoog, en de monitoren hebben er een zevental kinderen afgeplukt: zij durfden op een bepaald punt gewoon niet verder.

IMG_6983

IMG_6987

IMG_6981

IMG_6982

IMG_6980

IMG_6989

IMG_6988

IMG_6990

IMG_6985

Wolf is er geraakt, al vertelde hij achteraf dat hij af en toe stond te trillen op zijn benen. Om maar even te tonen hoe hoog die toren wel is:

IMG_7002

Boven moest hij dan via een soort touwentrechter terug naar beneden.

IMG_6994

IMG_6996

IMG_6998

IMG_6999

Na al het geklim kropen ze opnieuw op de fiets, en reden ze naar het zwembad. Daar kregen ze drie minuten om zich om te kleden, en wij ouders kregen van die grappige plastiekjes voor rond de schoenen. Ha ja, want wij mochten mee naar binnen om te kijken wat ze in het zwembad gingen uitspoken. Daar kregen ze allemaal een ander soort helmpje op, een zwemvest, en een soortement raft, waarmee ze twee rondjes in de wildwaterbaan mochten maken. Die werd trouwens speciaal voor hen even afgesloten.

IMG_7005

IMG_7009

IMG_7014

IMG_7015

IMG_7017

Bij elke missie kregen ze een opdracht, waarbij ze een cijfer konden verdienen.

IMG_7024

Voor de derde opdracht reden ze naar het bos, waar ze geblinddoekt voorwerpen moesten herkennen. Het was nogal ver om te voet achteraan te crossen, en de monitoren gaven ons dan ook de raad om gewoon al naar de Action Factory terug te keren en af te wachten tot de kinderen op de tonen van ‘Indiana Jones’ terug de Action Factory binnen reden.

Met de drie cijfers konden de kinderen elk een kistje openmaken, waarin een armbandje van Cool Factor zat, en een bandana. Wolf vond het de max, en straalde.

IMG_7027

IMG_7028
Terwijl ik met hem naar het huisje terugwandelde waar Bart ons middageten had klaargemaakt, taterde hij honderduit.

Missie geslaagd dus.

Vakantie

Vijf zalige daagjes vakantie, maar het begon iets minder goed. Enfin, niks ergs hoor, maar ik had in gedachten van toch rond tien uur te kunnen vertrekken. Ik moest wel de ‘valiezen’ nog maken, maar als je jaren op internaat hebt gezeten, word je daar bijzonder snel in. Het is ook niet bepaald de eerste keer dat we naar Center Parcs gaan, dus dan weet je het ook wel. En alles was netjes gewassen en opgevouwen, dat helpt ook.

Nee, ik moest eerst nog met Kobe naar de dokter, en aangezien het vrije consultatie was, en één van de drie dokters en de secretaresse met vakantie, ging het niet bepaald vooruit, daar in die volle wachtkamer. We hebben iets meer dan een uur zitten wachten, en dat hielp niet qua planning. Kobe heeft namelijk al twee weken last van ontstoken wondjes. Eerst dacht ik dat het om een opengekrabde muggenbeet ging, vanachter op zijn bil, maar die bleef maar open, en na verloop van tijd werd het precies erger, en kwamen er open plekjes bij. Ik dacht eerst aan irritatie van de plakkers, en ben vorige week donderdag (de zeventiende) met hem naar de dokter geweest. Die gaf me een antibioticumzalf mee, en zei dat het snel ging verbeteren. Dat deed het eerst wel, maar vrijdagavond kon ik vaststellen dat het echt niet verbeterd was op die week tijd, integendeel: het begon plots weer erger te worden, en er kwamen open wondjes bij, vooraan op zijn bil, en eentje in zijn lies. Ik dacht nog even het weekend af te wachten en stevig te smeren, maar helaas. Ik vermoed dat het om een stafylokokkeninfectie gaat of zo, in elk geval iets waar een steviger algemeen antibioticum aan te pas zou komen, in plaats van iets plaatselijks, aangezien het duidelijk in zijn bloed zit. De dokter gaf me gelijk, en schreef een breedspectrum voor. Ze was er aan de andere kant toch niet helemaal gerust in, en nam een staaltje voor labo-analyse, voor het geval dat het toch iets raars zou zijn. Arme Kobe…

Enfin, tegen half elf waren we vrolijk richting Utrecht and beyond aan het tuffen, werd er gezongen in de auto, koekjes verorberd, en vonden we ter hoogte van Gorinchem dat het tijd was voor middageten. Alwaar we in de parkeergarage konden vaststellen dat we voor Merel wel muts, sjaal en handschoenen mee hadden, maar geen jas. Zucht. Ik heb de eerste niet weggewaaide Gorinchemse bij het nekvel gestekt, en gevraagd waar we een goedkoop kinderjasje konden vinden. Dat bleek een tiental meter verder te zijn dan waar we stonden, een department store met eigen merk, stijl C&A. Ik heb een heel leuk exemplaar gevonden in gewatteerde regenstof, rood met witte sterretjes, voor 29,90 euro. Echt goedkoop is dat niet, maar ik had echt geen zin om gans Gorinchem af te kletsen met een half weggewaaide verkleumde Merel. En het kwam van 39,90, dus né.

Gorinchem is anders wel een aardig stadje, ja…

IMG_6920

IMG_6918

IMG_6923

IMG_6921

We aten smakelijk in een lunchrestaurantje, en reden nog een half uurtje verder naar Zeewolde, om daar aan te schuiven voor de check-in van Center Parcs Het Eemhof. Het is er eentje die we nog niet kennen, vandaar. We installeerden ons, gingen de auto parkeren, wandelden richting centrum,

IMG_6924

IMG_6931

dronken daar een koffie – respectievelijk aten een ijsje –

IMG_6932

IMG_6934

en stelden vast dat Merel en Kobe allebei doodop waren. Wolfs hondenoogjes waren net niet overtuigend genoeg om me nog richting zwembad mee te krijgen, en dus ging hij maar met mij mee op verkenning doorheen het park. We wandelden tot aan het Eemmeer en de jachthaven daar,

IMG_6936

IMG_6935

IMG_6937

IMG_6938

bekeken even de Action Center, keurden alvast de minigolf goed voor later gebruik, en keerden maar terug. Arme Wolf. Bijna had ik medelijden met hem.

Na het eten staken we Merel en Kobe in bed, en tegen kwart over acht – na het ergste gedonder en geregen – wandelde ik terug met Wolf naar datzelfde Action Center, waar de Welkomstshow was. Nu ja, show… een drietal niet onverdienstelijke zangers zong om beurten een paar crooners, in een best gezellige omgeving. Ik dronk een piña colada, Wolf kreeg een Smurf (ananassap, siroop van Blue Curacao en melk, iets om te onthouden), hij kroop rond in het speelkasteel, ik won met de gratis loterij zowaar een portie bitterballen en hij een 3-D dessert (whatever that may be) en tegen half tien stak ik hem in bed.

Eigenlijk was het gewoon een gezellig moeder-zoonavondje, zoals hij ook zelf zei. Vooral het kwartiertje wandelen, lekker ingeduffeld, was heerlijk om te kletsen en onnozel te doen.

Vakantie. Yup.

Vakantie, het einde. Eindelijk.

Dat het een mooie vakantie was, met heel veel zon. We hebben dan echt ook vanalles gedaan:

* vier dagen Frankrijk voor Bart en mij
* scoutskamp voor Wolf
* zwembadjes opgezet en in de nieuwe hangmat gelegen
* capes en schilden gemaakt
*verjaardagsfeestjes gevierd in het zwembad
* bij vrienden gaan spelen
* de jongens zijn op sportkamp gegaan
* afscheid genomen
* genoten van de Gentse Feesten
* de kinderboerderij onveilig gemaakt
* gaan zwemmen in de vijver
* een zandbak gebouwd
* een nachtwandeling gemaakt, waarna Wolf in de tent heeft geslapen
* naar de film geweest
* de auto naar de garage gebracht, en daar een uitstapje van gemaakt
* Idee-Kidskamp voor de jongens
* naar Dino Expo World gaan kijken
* verjaardagsfeestje, maar dan voor de familie
* naar het Huis van Alijn
* geDanst in het Park
* op het strand van DOK gezeten
* vijf dagen in de Ardennen geweest
* verbouwingen gestart
* gepicknickt aan de Blaarmeersen
* Baronfeesten

Nee, we hebben ons niet verveeld. Maar toch wass de vakantie twee weken te lang. Iedereen is ‘moe’, de kinderen zijn ambetant, ik heb genoeg van dat continue ‘mama?’, en wil echt wel weer eens, na negen weken, een paar uurtjes voor mezelf, en vooral: er mag weer regelmaat zijn.

Dringend tijd dat het school is. We kijken er hier echt allemaal naar uit.