Geplaatst op

Geslaagd shoppingdagje

Het is niet altijd even gemakkelijk, shoppen met mijn dochter. De vorige keer hebben we ettelijke winkels afgelopen op zoek naar een geschikte jeans, en man, dat was een bezigheid…

Maar vandaag zat het allemaal mee. We parkeerden in de Sint-Michielsparking en liepen langs de Ajuinlei richting de Snipes, want ze wilde een specifiek paar Adidassen. In het passeren kwamen we dus voorbij de Think Twice, waar het echt wel druk was, maar ik toch even wilde kijken. Ze stribbelde tegen – nogal snel overprikkeld door de drukte – maar kwam aanzetten met het ideale jeansshortje – dat is ook al zo’n moeilijke! – en een leuk topje. Score dus. Ik had een lichtgroene avondjurk voor Aether mee, en dat ging op zo’n 30 euro komen in totaal. Groot was mijn verbazing toen dat amper 12 euro was: alles was aan vier euro! In de gauwte hebben we dan ook nog een lange groene bermuda voor Kobe meegegrist, eentje voor de scouts.

Helemaal in ons nopjes gingen we lunchen op de hoek bij Café René, en toen was ik plots helemaal star struck, iets wat me zelden overkomt: een tafeltje verder zat zowaar een grote man, strak in het pak, met heel speciale schoenen, lang grijs haar en een snor: Ilja Leonard Pfeijffer! Merel moest me nog net niet tegen de schenen schoppen en siste me toe dat ik niet zo mocht staren! Maar serieus! Ik heb de man wel met rust gelaten, maar ik had toch bijna een foto genomen.

Enfin, wij verder, en jawel, het gewenste paar schoenen voor haar en een extra paar Skechers voor mezelf in een zacht auberginepaars. En, lo and behold, we vonden zelfs een geschikte jeans voor haar in de Stradivarius! En nog een bijzonder mooi bloesje ook, en een broeksriem.

Ik denk dat we zelden zo snel ons goesting vonden. We zijn nog even de Pull & Bear binnengelopen voor een extra broek voor Kobe, en dat was dat. Iets na vier waren we alweer thuis en kon ik in de zetel ploffen. En Merel kan weer een tijdje voort qua schoenen en jeansen.

Geplaatst op

Warme dagen

Ook vandaag was ik van plan om niet veel poot te verzetten: meer was, koken, en dan ’s avonds hier bij ons een sessie van Call of Cthulhu.

Hmm.

Merel kwam af dat ze echt wel niet wilde wachten om schoolgerief te gaan halen: ze had nieuwe mappen nodig, en wat stylo’s en stiftjes en cursusblokken en al dat soort onzin, maar als we gingen wachten tot de laatste week, zou al het leuke spul al weg zijn. Nu, morgen en donderdag zit ik in Nederland, vrijdag is een hoogdag, en zaterdag is meestal pokkedruk. En zondag vertrek ik voor vijf dagen naar Bulgarije op Euroclassica congres. Vandaag dus. Juist.

Ik wilde wel wachten tot ik wasmachine drie kon buitenhangen, waardoor we na het eten nog naar de 2005 versie van Pride and Prejudice begonnen te kijken, maar halverwege richting Action in Waarschoot reden, vervolgens naar de C&A in Eeklo – ik had nieuwe jeans nodig, ik zit zo goed als door mijn laatste paar – de Hema, de Zeeman en terug naar huis. Ik vond warempel een prachtige, maar eigenlijk gewoon veel te grote schoolagenda voor mezelf, met bijhorende pennenzak voor in totaal 5 euro. Vorig jaar ben ik voor het eerst weer een papieren versie beginnen gebruiken, enkel om de taken in te noteren, de kopies die ik nog moet maken, de straffen die ik uitdeel, de extra dingen die ik anders toch vergeet… Ik wilde er dus weer eentje, en ben zo content als een katjen, al is het ding echt te groot. Maar bon.

De rest van de film werd uitgekeken, en toen bleek dat de sessie Call of Cthulhu toch niet kon doorgaan: een van de spelers zat in het ziekenhuis met hartritmestoornissen bij zijn vrouw, en een ander had zich blijkbaar pas een kwartier op voorhand gerealiseerd dat hij morgen op reis vertrok en dat hij nog vanalles moest regelen. Tsja.

Ik vond het wel jammer, ja: ik had uitgekeken naar een gezellige avond buiten in de tuin, op een van de weinige warme avonden. Blijkbaar was ik niet de enige die daar zo over dacht, want toen ik voorstelde om dan gewoon een spelletje te komen spelen, gingen ze meteen akkoord. Iets later zaten Geraard, Alex, Ruben en ik dus Munchkin te spelen, een oud maar zeer amusant spel dat ik nog nooit gespeeld had. Plutonium draak, iemand?

Enfin, een drukke maar productieve dag met een fijne afsluiter dus. Merci, gasten!

Geplaatst op

Shoppen met de dochter

Shoppen, we doen dat allebei niet graag, maar soms moet dat wel eens, en dan maken we er het beste van.

Ik moest eerst nog langs de tandarts om mijn tanden te laten scannen voor dat implantaat, waardoor we pas tegen half twaalf konden vertrekken. We fietsten gezapig richting ’t stad en trokken meteen naar de Pull and Bear, waar we een zwembroek voor Kobe meenamen. En toen werd het de Etam, want Merel had dringend eens een echte beha nodig, niet zo’n eenvoudig ding uit de Hema. En toen kreeg ze ook nog een bandeau voor onder haar lage topjes.

Toen hadden we honger, zodat we bij de Godot op het terras gingen zitten: een steak voor madame, een tartaar voor mij. Het is ongelofelijk hoe blij dat dat kind wordt van eten, niet te doen. Er was ook nog een hapje van gestoofde prei, en daarna nog een koffie voor mij en een frisdrank voor haar, alles voor 24 euro per persoon. Niet slecht.

We trokken verder, want de bedoeling was: die beha’s – check! – een bikini voor haar, een jeans met wijde pijpen maar niet gewoon baggy voor haar, eventueel nog een T-shirtje of twee, een jeans short, en voor mij een paar sandalen van Skechers. Die laatste hebben we gevonden, en met behoorlijk wat moeite ook dat bikini-bovenstuk. Maar die jeans? Nope, ondanks het afschuimen van ettelijke winkels en het passen en dus ook wachten bij de paskotjes en de lange rij ervoor. Want ja, het was mega druk in ’t stad, gewoon niet leuk. De short vonden we op de valreep wel nog.

De sandalen heb ik ook kunnen scoren, nog die chance. Al bij al viel de buit dus nog mee, zeker omdat we nog die zwembroek hadden voor Kobe, die morgen op kamp vertrekt, en die beha’s.

Maar het was dus al zes uur tegen dat we terug naar huis fietsten, en we hebben zelfs geen ijsje gegeten, dat hoefde dus niet eens. Man, mijn voeten…

Geplaatst op

Eventjes ’t stad in

Vorige donderdag ging ik even met Merel in ’t stad. Met de fiets, wel te verstaan, want het was zalig weer en het is net iets makkelijker in de vakantie om je fiets kwijt te geraken dan je auto.

Merel moest vooral nieuwe broeken hebben, want de hare zijn ofwel te kort geworden, of gewoon versleten. Shoppen doen we eigenlijk geen van beiden graag, maar soms is het nu eenmaal nodig, en zij moet broeken echt passen, want ze heeft een mooie ronde kont en een smalle taille, iets wat blijkbaar niet altijd standaard in het aanbod zit. Soit, we hadden vrijwel meteen een deftige blauwe én een knappe zwarte gevonden, en konden ook nog schoenen passen in de juiste maat. Alleen hadden ze die niet in de kleur die ze wilde, zodat we ze dan maar online hebben besteld. Tsja.

We keerden op onze stappen terug, vonden een leuk paar oorringetjes voor Merel, liepen nog even de Pull&Bear en de C&A binnen, kochten nota bene nog een jeans voor Kobe, gingen voor een deftige koffie in de Izy, sprongen nog de Zeeman binnen voor extra wol voor Gwen, plunderden de Hema voor pepernoten en dergelijke, en fietsten een kleine twee uur later opnieuw naar huis. Langer hoeft dat voor ons echt niet te duren, en we hadden meteen wat we wilden. Voilà.

Geplaatst op

Kringwinkelgeluk

Eigenlijk was ik van plan Merel gewoon met de fiets naar haar orthodontistafspraak te laten gaan, maar ik was eigenlijk geen halve zak aan het doen en het dreigde te regenen, en dus streek ik met mijn hand over mijn hart en bracht ik haar met de auto. Tsja…

En toen stelde ik voor om nog even langs de Kringwinkel te gaan, maar dan liefst die aan de Reinaertstraat, daar was ik al lang niet meer geweest en die is behoorlijk groot. Merel kende die nog niet, heeft ook een voorliefde voor kringwinkels en dus zei ze ja. Ginder keek ze haar ogen uit: die is echt stukken groter dan de andere. En jawel, ze vond er een boek dat ze wilde hebben, en toen nog één. En ze weet maar al te goed dat ik geen nee kan zeggen tegen boeken. Of muziekinstrumenten, dat ook. En toen keken we ook nog even door de kleren en zag ze een zeer leuke overgooier in zwarte jeans die haar perfect paste. Voor die vijf euro hoefde ze het niet te laten van mij.

In het terugkeren passeerden we nog voorbij de kringwinkel van Mariakerke en hielden we ook daar even halt. En jawel, ook hier werd een boek gescoord, maar ook een bijzonder fijn zwart chique kleedje voor haar, een Little Black Dress, als het ware. Ze stond te springen van contentement, en dan maakt ook mijn moederhart van die kleine blije sprongetjes.

Een dochter, het is toch echt iets anders dan twee zonen, geloof me.

Geplaatst op

Nog meer shoppen…

Nee, gelukkig was ik dat niet die ging shoppen, maar wel Merel. Die had namelijk afgesproken met Arwen. Merel is zot van haar broers en vice versa, maar soms mist ze wel eens een grote zus. En aangezien Wolf en Arwen intussen al acht jaar samen zijn, kent Merel Arwen ook al van haar vijf jaar en is dat intussen soms echt een beetje een grote zus. Gelukkig ziet ook Arwen dat zo, en dus hadden die twee vandaag afgesproken om samen te gaan shoppen. En Wolf zou Wolf niet zijn, mocht hij zich niet hebben laten ringeloren door zijn lief en zijn zusje, en hen dus niet met de auto naar ’t stad had gebracht.

Enkele uren later kwam een stralende Merel terug thuis – opgehaald door haar broer, uiteraard – met een grote glimlach en eigenlijk nog niet te veel spullen. Ze had al veel gevonden op onze eigen shopping trip natuurlijk, maar nu kwamen daar nog enkele crop tops bij, en een zeer fijne lichte trui die Arwen blijkbaar ook had, maar dan in een ander kleur. En een kettinkje, dat ook.

Ik heb zo de indruk dat ze er allebei van genoten hebben, ook die grote. Ze heeft er in elk geval mijn kleintje een groot plezier mee gedaan.

Geplaatst op

Shopping spree

Zoals ik hier al ettelijke keren heb vermeld, shoppen Merel en ik niet graag. Maar soms moet dat nu eenmaal gebeuren omdat er dingen nodig zijn en je niet alles gewoon online kan kopen, zonder te passen.

En dus trokken wij vandaag na het eten samen op pad: eerst naar de Lovisa om gaatjes te laten schieten. Vijf jaar geleden had ze al eens gaatjes gekregen, maar die waren beginnen ontsteken, deden veel pijn en die heeft ze laten toegroeien. Nu wilde ze er dus opnieuw, gewoon omdat ook al haar vriendinnen er hebben en ze dus oorringen wil kunnen dragen. Ze was er niet helemaal gerust in, maar het deed eigenlijk geen pijn, zei ze. Nu moet ze dus nog even alles blijven ontsmetten, maar ze stond wel even te dansen van contentement.

Bon, stap één achter de rug dus. We passeerden eerst langs de C&A en vonden daar zowaar een nieuwe bikini voor haar en enkele T-shirtjes, die ze ook dringend nodig had. En toen was het tijd voor koffie in de Izy, gewoon omdat het kan en ik wel eventjes wou zitten.

Het ging verder langs de Hema – drie perfect passende BHtjes voor haar, een goeie fit en zonder beugel. Score! En het laatste item op de lijst waren schoenen, waarvoor we naar de Torfs moesten aan de andere kant van de Veldstraat. Die had ze al op voorhand uitgezocht: Converse All Stars Chuck Taylor high rise platform in het zwart, maat 39. En ja hoor, die hadden ze binnen, zelfs in maatje 39.5 die nog beter pasten. Zoals altijd was de service subliem, zelfs met een persoonlijk compliment: de winkeldame is de mama van een oud-leerlinge van meer dan tien jaar geleden, en ze vertelde me dat ik nog steeds haar favoriete leerkracht ooit was. Jawel, we zaten allebei te stralen, mijn dochter en ik, om verschillende redenen.

En toen was het welletjes: we stapten linea recta terug naar de auto, beladen met een stevige buit, maar echt wel tevreden: niet te lang, recht door zee, zoals het hoort. Oef.

Geplaatst op

Nog meer geslaagde shopping

Ook Merel moest nog een nieuwe broek hebben, maar aangezien die de hele week toneel had gehad, kon ze donderdag niet mee. Vandaag stonden we dus om kwart over tien in ’t stad, kwestie van de drukte te mijden. We moesten – noodgedwongen, ge kent dat misschien wel – passeren langs de M.A.R.T.H.A. en hoorden daar dat de fabriek van mijn favoriete collectie ermee gestopt is. Ik kon dan ook niet anders dan alsnog een ring en een ketting kopen voordat die helemaal weg zijn, toch?

Enfin, wij naar de H&M, en jawel, Merel vond er meteen een perfect passende jeans met wijde pijpen en zowaar een korte, beige pull met kabels. Ze heeft staan springen van contentement. Missie al meteen geslaagd dus.

In de C&A keken we nog even rond, hoewel we niks meer nodig hadden, en gingen dan naar de Izy voor een stevige koffie. Lekker, dat zeker, maar de twee koffies plus één chocolate chip cookie kostte evenveel als haar pull. Dat zegt veel over zowel de koffieprijzen in zo’n bar als over de kledingprijzen…

We liepen nog even het Kruidvat binnen om er krulspelden voor haar te kopen, en dat was gewoonweg dat!

Happy mama, nog veel meer happy Merel.

Geplaatst op

Noodgedwongen shoppen met Kobe

Als er iets is dat Kobe en ik allebei niet graag doen, dan is het wel shoppen. Maar soms moet dat nu eenmaal: hij moest namelijk een kostuum hebben voor de eindejaarsbals en dergelijke, en dat kan je niet online kopen, dat moet je echt passen.

Soit, wij nog even getwijfeld of we met de auto of met de fiets gingen gaan, maar tegen vijf uur zou het beginnen regenen, en dankzij de website van Stad Gent kan je altijd de ad hoc bezetting van de parkeergarages zien. Wij dus naar de Sint-Michiels met de auto.

Van daaruit ging het vlotjes doorheen de mensenmassa naar de WE, waar we een fijne verkoopster aanklampten bij de kostuums. De eerste broek en het eerste hemd waren meteen de juiste, bij de vest moest hij een tweede exemplaar passen, en dat was dat. Op nog geen kwartier had hij een kostuum, voilà. 210 euro samen, dat valt al bij al nog mee.

Bon, nu nog een zwarte baggy broek voor hem. Binnen en buiten in een veel te drukke Zara, idem in de Brooklyn, maar in de H&M viel het mee van drukte én vond hij een prima broek, meteen ook de juiste lengte. Niet in solden, uiteraard, maar ik ben al lang blij dat hij überhaupt een broek hééft.

Langs de Australian Icecream passeren is altijd riskant, en dus had ik een ijsje en hij een warme wafel mee, en daarmee wandelden we tot aan de Izy voor respectievelijk een Maple Chestnut koffie – veel te zoet – en een warme chocolademelk. We waaiden nog even de C&A binnen en vonden daar de perfecte “Rory Gilmore” trui voor Merel, alleen niet in de juiste maat. Die hebben we dan daarna thuis online besteld, ze stond te springen van blijdschap.

En toen deed Kobe me nog een immens plezier door samen met mij nog tot aan de achterkant van het Gravensteen te wandelen en daar een cache te loggen.

Al bij al een fijne, productieve middag gehad met mijn middelste zoon, en we hebben zelfs geen enkele keer ruzie gemaakt! Missie volledig geslaagd!

Geplaatst op

Shoppen…

Merel en ik moesten dringend gaan shoppen, en we doen dat dus allebei niet graag… Maar volgende week gaat ze een week op zeeklas en ze moest dringend nog een paar extra dingen hebben, zoals schoenen die niet uit elkaar vallen… Ze wist welke ze wou – exact dezelfde Nikes die ze gekregen had voor haar lentefeest en sindsdien quasi ononderbroken had gedragen – maar wilde ze niet online bestellen, want met haar steunzolen kon het best zijn dat ze een maat groter nodig had. Oh, en een extra broek ware ook fijn geweest, zei ze.

Bon, wij dus op deze druilerige zaterdag naar ’t stad, maar ik had me stevig misrekend in de drukte: de parkings waren zo goed als allemaal volzet. Aan de Poel draaiden we dus ons kar en reden richting de Kouter, maar aan de Papegaaistraat vonden we alsnog een plekje. Een stevige wandeling, maar bon. Wij dus de Snipes binnen, en jawel, de juiste schoenen in de juiste maat. En dan was het winkel in – winkel uit, meestal aan sneltempo, omdat we nogal goed wisten wat we wilden. In de H&M haalde ze een prachtige strik (op een speld) in de stijl van Gracie Abrams, en daar vonden we ook een nieuwe groene broek voor Kobe.

Verder kreeg ze nog een soortement yogabroek uit de C&A, en gingen we uiteindelijk nog in de Izy een koffie drinken. Verschoning, niet zomaar een koffie, maar een Pumpkin Spice Latte, een PSL. En toen schoten we gigantisch in de lach, want toen waren we echt wel twee Middle class White Bitches die gaan Shoppen en PSL drinken. Het ergste was nog dat er naast ons een roedel dames zat van in de dertig, met hippe maar comfortabele kleding, de designer handtas schuin over de borst, op sneakers. Helemaal het stereotype, en wij lagen strijk.

Maar toen moesten we wel nog terug naar de auto. In het passeren sprongen we nog binnen in de Dille en Kamille die ze nog niet kende en waar ze helemaal weg van was. We vonden er nota bene nog enkele cadeautjes voor Barts verjaardag over een paar weken, en waren helemaal opgetogen.

Zere voeten, maar gelukkig wel met de spullen die we zochten. Zo moet dat.