Quiz

Het dringt nog steeds niet echt door dat ons ma weg is. Voorgoed weg. Ik heb altijd nog het gevoel dat ik haar nog kan bellen, dat ik nog met haar zal kunnen praten, dat ik haar nog kan vastpakken, dat ze hier nog gewoon zal binnenwandelen. ’t Is niet alsof ik haar alle dagen zag, en het voelt eerder aan alsof ze op reis is, en ik haar daarna weer zal horen.

Het missen zit hem vooral in de kleine dingen. Zoals een aflevering van Downton Abbey zien, kijken naar de kleren van Lady Edith, en denken dat ons ma dat een knappe mantel zou vinden, en dat ik daar straks maar eens iets moet van zeggen.

Of zoals gisterenavond, de laatste SQ-kwis van het seizoen. Zonder ons ma. Akkoord, ze had de vorige ook niet meer meegedaan, maar die daarvoor wel nog allemaal. Hoe dikwijls heb ik niet luidop de bedenking gemaakt: “Goh, dat zou ons ma geweten hebben”.

Ik mis u, ma.

Op Italiaans restaurant

Quizzen is blijkbaar soms nog ergens goed voor, behalve het plezier dan.

Vorige week heb ik namelijk samen met ons ma, Tom en Stijn van ons SQ-quizteam meegedaan aan de schoolquiz. Het scheelde amper één puntje, maar we behaalden toch de overwinning, en kregen daarom een fijne bon van 120 euro om te gaan eten in Al Castello, een Italiaans restaurantje aan de voet van het Gravensteen.

De heren waren ietwat te laat op de afspraak – Gent binnenrijden is soms een hele opgave – maar de avond werd bijzonder aangenaam, en het eten was dik in orde.

IMG_1619

Zo wil ik wel vaker quizzen winnen, eigenlijk feitelijk :-p

Van film en klassenraden

Het is intussen zowat een traditie geworden, dat we op de woensdag voor de kerstvakantie met onze leerlingen naar de film gaan. Ze beslissen zelf, via de leerlingenraad, wat ze willen zien, en dus zat ik vanmorgen netjes in Spectre. Het viel best mee: ik ben maar drie keer van plaats veranderd, heb één leerling verzet, en één gsm afgepakt. En best wel genoten van een visueel knappe film.

Ik had nog net de tijd om snel naar huis te gaan, eten op te warmen, snelsnel te eten, en naar de klassenraad te gaan. Mijn klassen vierdes waren eerst, en dus was ik eigenlijk behoorlijk snel klaar, met nog genoeg tijd om even naar de Action te gaan om van die Secret Santacadeautjes voor de kinderen. Man, geen goed idee op een woensdagnamiddag, zoveel was wel duidelijk: zo’n massa volk!

En blijkbaar was dat gedoe er net te veel aan: ik ben thuisgekomen, en heb een uur geslapen in de zetel. Ziek, moi? Nee hoor!

Maar ik stond tegen ’s avonds alweer stevig genoeg op mijn pootjes om te kunnen kwissen, gelukkig maar. Ons ma was er niet, en anders hadden we gewoon een man te kort gehad!

Enfin, fijne, maar vermoeiende dag dus.

365 – 07 mei 2015 – quizteam

365-mei07

Het quizteam van het Oud-VEK, waarmee we dit jaar in het quizconvent eerste plaats hebben gehaald in tweede klasse, en dus volgend jaar in eerste spelen. Merci, Tom (de beste quizzer en ons ticket naar eerste), Stijn, Nicholas, en ma. En ook nog Freek, die er niet kon bijzijn vanavond. En ma, ge kunt zien dat ge er nog bij zijt volgend seizoen!

Quiz

Het is toch echt een evenement op zich, die quiz op school. Eigenlijk heeft het soms meer weg van een oudleerlingendag dan wat anders ^^ Maar om “echte” quizteams wat te mijden, waren dit jaar de regels wat verstrengd: minstens twee van de vier spelers moet een rechtstreekse band hebben met de school, dus leerling, oudleerling, leraar of iets in die trant.

In elk geval was het ook deze keer weer bijzonder amusant. Ik deed mee met een jonge collega/oudleerling, haar vriend, en ons ma. We hebben het ook niet slecht gedaan: tiende op vierenveertig ploegen, maar met één puntje meer waren we zevende geëindigd.

Een verslagje met stapels foto’s kan je lezen op de schoolblog, die ik ook onderhoud, maar ik heb gewoon geen zin om alles hier nog eens te herhalen.

Chapeau!

Al jaren zit ik in het Quizconvent, in het team van de Oud-VEK. Het is een lang verhaal, dat.

Elk om beurten organiseren de teams een van de quizzen, en we spelen er twee per avond, telkens vier rondes, ongeveer één keer per maand. Deze avond bleek evenwel één van de organiserende teams gewoon niet op te dagen. Du jamais vu. Ze hadden ook totaal niks laten weten.

We hebben dus eerst quiz twee gespeeld, volgens de regels van de kunst en meetellend voor de competitie. En de tweede helft? Geloof het of niet, maar de eeuwige winnaars van eerste klasse hebben gewoon ter plekke een quiz uit hun mouw geschud. Het hielp natuurlijk wel dat een van de leden een paar weken daarvoor een quiz had georganiseerd voor een ander evenement, en dat hij die vragen nog op zijn smartphone had staan, maar toch: veel vragen waren niet van toepassing, of moesten geactualiseerd worden. En toch hebben ze een goeie, zeer fijne quiz op niveau uit hun mouw geschud. Alleen jammer dat hij niet meetelt in de competitie, want we hebben het vrij behoorlijk gedaan, daar.

Maar chapeau voor die mannen: ge moet het maar doen zeg!

Quiz

Wel, eigenlijk moet een quiz dus echt niks meer zijn dan:

– een fijne ploeg om mee te spelen
– leuke evenwichtige vragen
– presentators met een goed gevoel voor humor
– de nodige drankjes en knabbeltjes aan een faire prijs

Als je daar dan nog bij rekent dat de organisatie in handen was van een hoop fijne collega’s, de opbrengst naar de GWP gaat, alle aanwezigen van ver of dicht iets met school te maken hadden, het hét ideale moment is om een pak oudleerlingen terug te zien, en de sfeer altijd ongemeen goed zit, tsja, dan weet je wel waarom ik elk jaar opnieuw meedoe aan de enige echte Kammekequiz.

Bedankt, iedereen!