Geplaatst op

Kerstversiering bij ons pa

Al jaren ziet ons pa het niet zitten om zelf een kerstboom te zetten – ons ma deed dat altijd – en dan kreeg hij steevast een kerstvaas van mij, een mooie vaas gevuld met kerstballen en lichtjes.

Ik zag geen reden om van dat principe af te wijken, zeker omdat ik hem al eerder een paasvaas, zomervaas en herfstvaas had gemaakt voor op zijn kamer. Dit weekend kreeg hij dus een kerstvaas, maar hing ik ook een kerstbal aan zijn naamplaatje, een mannetje aan een venster en zelfs drie kerstballen aan zijn rollator. Hij vindt het namelijk moeilijk om ’s middags zijn rollator te onderscheiden van die van de rest, en had een kartonnen bekertje in het netje gestoken. Het had geen zicht, geloof me, maar ik mocht het er dus niet uithalen. Nu hangen er dus kerstballen aan, en voor de lente zoek ik dan wel iets van een bloem of zo. Ik heb nog wel wat liggen :-p

 

Geplaatst op

Kapper

Al jaren ga ik met ons pa op zondag naar de kapper, naar Classmen. Die doen dat daar grondig, met zorg en met respect voor zijn leeftijd.

Nu, er is ook een kapper in De Vroonstalle, en ik had de vorige keer ons pa gevraagd om daar naar de kapper te gaan. Dat is wel zo makkelijk en het breekt meteen ook zijn week. Maar… we waren echt niet tevreden: het was slordig gedaan, eigenlijk nog veel te lang en het stond hem niet.

Omdat we vrijdag een nieuwe identiteitskaart moeten bestellen en er dus ook een nieuwe foto moest genomen worden, troonde ik hem vandaag opnieuw mee naar Classmen. Wel, het was duidelijk, geen enkele twijfel: we gaan zijn haar niet meer ergens anders laten knippen. Ze zijn voorkomend, respectvol, begrijpend, en vooral: het is prima gedaan. Ook zijn wenkbrauwen, oren, neusgaten zijn mee geschoren en ze hebben zelfs zijn niet al te grondig geschoren baard bijgewerkt. Het is me de moeite echt wel waard om naar daar te gaan. Echt.

Geplaatst op

84

Ons pa werd afgelopen donderdag 84 jaar. Een hele prestatie, zeer zeker, al is hij intussen wat wankel te been, bij momenten nogal afwezig en dus ook niet aandachtig als we iets willen zeggen. Maar dat neemt niet weg dat hij nog steeds graag leeft, met smaak eet, veel leest en af en toe tv kijkt.

Zoals elke zondag kwam hij ook vandaag bij ons eten, en ook Roeland was erbij met de rest van zijn gezin. Door een misverstand was Jeroen helaas niet van de partij, maar dat had er wel voor gezorgd dat de hoop beperkt bleef, zodat ik simpelweg spaghetti met bollekes heb gemaakt zoals ons ma dat altijd deed, en dat er dan taart was en zo.

We zaten buiten, genoten van het heerlijke weer en tetterden honderduit. En ons pa zat erbij, keek ernaar, en vond dat het goed was.

Geplaatst op

Activiteiten in de Vroonstalle

Ons pa vertelt zelden of nooit wat hij doet in het rusthuis, en dat is omdat hij daar zelden of nooit iets doet. Blijkbaar wimpelt hij alle voorstellen af.

Ik had het er even over met een van de verzorgenden, en zei dat hij meestal bang was voor conversaties omdat hij die toch niet verstond, maar dat hij van sommige dingen eigenlijk wel deugd zou hebben.

Afgelopen woensdag vroeg dat meisje dus niet aan ons pa of hij mee wilde gaan fietsen, maar zei gewoon: “Kom Koen, we gaan fietsen!” en daar kon hij dus geen nee op zeggen.

Hij glunderde toen hij het achteraf vertelde – op mijn vraag. Ze zaten op zo’n gocarfiets, maar wel de elektrische soort, zodat hij eigenlijk niks hoefde te doen, en ze fietsten door de Lange Velden, waar een zalig betonnen fietspad ligt dat ik ook vaak gebruik om naar school te fietsen. Hoe weet ik dat dan? Wel, Residentie Vroonstalle zet regelmatig foto’s op hun Facebook van activiteiten of speciale menu’s en zo. En nu stond dus ons pa er ook tussen op de fiets, en blijkbaar op dinsdag met een grote smoothie in de tuin beneden, in de schaduw.

Eerder waren er al foto’s geweest van vaderdag, toen alle heren een speciale traktatie kregen.

Blij dat ze dat doen, want ik zou het anders niet weten. En nog veel blijer dat ze ons pa af en toe uit zijn kamer krijgen, want dat is geen evidentie.

Geplaatst op

Merendree

Deze voormiddag moest ons pa naar Merendree om die drie plekjes huidkanker te laten verwijderen. Dat is geen zware ingreep, dat is onder lokale verdoving bij de plastisch chirurg. Maar de wachtzaal zat vol, de stoelen zitten niet goed en ik had ook geen zin om daar een half uur te zitten koekeloeren, en dus ging ik nog snel wat caches oppikken.

Euhm, er waren precies wat braampjes in de buurt.

Al bij al de cache nog redelijk vlot kunnen pakken, maar ik weet dus weer waarom ik normaal gezien nooit ga cachen met blote benen. Juist.

Wat verderop lag er nog eentje, aan een hele mooie slag.

En toen was het half uurtje op, ging ik mijn pa oppikken die het allemaal probleemloos doorstaan had en bracht ik hem terug, netjes op tijd voor zijn middageten.

Ik verbeterde nog wat en reed ’s avonds zowaar met de fiets naar de koorrepetitie, kwestie van voldoende in beweging te blijven. En ja, ik geniet daar echt wel van, van dat fietsen in het donker. Vreemd, eigenlijk.

Geplaatst op

Huidarts

Ons pa had al in de kliniek – dus enkele maanden geleden intussen – last van een vervelend, jeukend plekje op zijn rug dat open gegaan was en dat maar niet wilde genezen. Nu, ze hebben geen huidarts meer in het Jan Palfijn – ze vinden er geen meer, die verdienen allemaal meer in de privé – dus konden we dat daar niet laten nakijken.

Nu had hij intussen een poliepje in zijn lies, een bolletje van toch wel een centimeter doorsnee dat blijkbaar eens was beginnen bloeden wegens blijven haperen of zo. Ik had de huisarts gevraagd daar eens naar te kijken en had ook dat plekje op zijn rug vermeld. Zij schreef prompt een verwijsbrief voor de huidarts om dat plekje na te kijken, en dan konden die meteen ook dat poliepje wegnemen: die zijn daarin getraind en dat is veiliger aangezien ons pa bloedverdunners neemt.

Deze namiddag stonden we dus in Merendree, werd het poliepje vakkundig verwijderd en werden er 3 – jawel, 3 – basaalcelcarcinomen vastgesteld: dat ene plekje op zijn rug dus, maar ook een op zijn schouder en eentje in zijn hals. Op zich zijn die niet levensgevaarlijk, maar ze kunnen wel beginnen ontsteken, jeuken en knap vervelend doen.

Over anderhalve week staan we hier dus terug, zodat de plastisch chirurg ze kan wegnemen. Dat is een kleine ingreep onder plaatselijke verdoving, we kennen dat al van de vorige keer.

Maar het blijft dus wel bezigheid…