Vrijdagavond kwam Merel af met het feit dat de draad van haar beugel niet goed meer zat, en dat die zich in haar kaak boorde. Maar het zou nog wel lukken om te wachten tot maandag, zei ze.
Niet dus.
Gisterenavond kwam ze huilend af: dat die draad nu helemaal verbogen was en echt vast zat in haar kaak, en dat dat echt veel pijn deed en ze nauwelijks nog kon eten. Gelukkig is er hier in Gent Denturgent, een tandartsenpraktijk van wacht, waar ook expliciet vermeld staat dat je er terecht kan met beugelproblemen. Gisteren een afspraak maken kon niet meer, maar vandaag was er plaats om half twee. We tekenden stipt present aan de Visserij, en de charmante tandarts schrok: die draad zat echt vrij diep, zoals een vishaak, en hij had nog moeite om hem los te krijgen. Het was helemaal terecht dat we bij hen waren langsgekomen, want Merels kaak stond al wat dik en het zou echt problemen hebben gegeven. De 95 euro (deels terugbetaald) meer dan waard, en een zeer opgeluchte Merel toen de draad netjes was bijgeknipt en de boosdoener verwijderd.
En toen dacht ik eraan dat we op de Visserij stonden, dat de Gentse Feesten al begonnen waren, dat het straattheaterfestival MiramirO zich vooral concentreerde aan de Sint-Baafsabdij, dat we daar vlakbij waren en dat ik een gehandicaptenparkeerkaart had zodat we voor de – nu ja – deur konden parkeren.
We zagen een minivoorstelling van zo’n 3 minuten voor ons tweetjes die best wel grappig was, en wilden toen in het Astridpark een volgende bijwonen. We waren tien minuten op voorhand, maar er stond al een massa volk, zodat we op onze stappen zijn teruggekeerd, iets hebben gedronken en naar huis zijn gereden. Tsja. Het hoeft niet altijd iets te zijn, toch?
