Af en toe lees ik ook een kortverhaal: die zijn vaak even goed geschreven, en ik hou nu eenmaal van Brandon Sanderson.
Dit verhaal was geen uitzondering: in amper 89 pagina’s slaagt hij er opnieuw in een hele wereld te creëren, met eigen wetten, vreemde fantasieën en in dit geval schimmen. Overdag ben je relatief veilig, ’s nachts komen de schimmen, en die laten je met rust, zolang je geen vuur aansteekt, geen bloed vergiet en niet loopt.
Silence Montane heeft een herberg in de Forests of Hell, maar krijgt het moeilijker en moeilijker om haar huisbaas te betalen. En dan besluit ze om een premie op te strijken door een beruchte dief te vatten. Alleen…
Waar er soms donkere passages zitten in pakweg The Stormlight Archive, is dit het eerste kortverhaal van Sanderson – dat ik gelezen heb tenminste – dat je onder de noemer horror kan plaatsen. Goed geschreven horror, jazeker, maar echt wel duister. De plot kon iets beter uitgewerkt worden, maar het is opnieuw een wereld die het verkennen waard is. Soms denk ik dat Sanderson een kortverhaal schrijft om een nieuwe wereld te pitchen, en afhankelijk van de reacties erop dan verder gaat in die wereld.
Yup. Fijne, zij het duistere lectuur.
