Beleefdag op karakter

Vandaag kwamen meer dan 300 leerlingen uit 11 verschillende lagere scholen, verdeeld over 16 klassen, een dagje les volgen bij ons op school. Omdat we maar met twee leerkrachten Latijn zijn en dus maar 10 klassen kunnen onderwijzen, werd al op voorhand gevraagd de leerlingen wat in te delen.

Onze eigen leerlingen van 1-3 hadden afstandsonderwijs, aka. taken, de vierdes waren de hele dag op uitstap in Gent, oa. onderzoek in de bibliotheek, en vijf en zes hadden gewoon les. De mijne hadden dan wel herhalingstoets, ik moest er iets mee doen.

Lucie – mijn collega Latijn – en ik waren de enige die vijf lesuren moesten geven, omdat het ook niet anders kon. Gelukkig hadden we andere collega’s die dan het onthaal, de toezichten, de middagactiviteiten en dergelijke overnamen, want geloof me, zo’n lesuur kleintjes proberen enthousiasmeren, dat vraagt gigantisch veel energie.

Laat die energie nu net zijn wat me vandaag nog ontbrak. De koorts en misselijkheid waren grotendeels weg, maar ik voelde me nog steeds het equivalent van een gebruikte dweil. Maar gelukkig waren er mijn vrienden paracetamol, ibuprofen en koffie. En karakter, dat ook. Ik denk niet dat die leerlingetjes gemerkt hebben dat ik ziek was, ik ben er volledig voor gegaan. Het helpt ook wel dat ik die lesjes al ettelijke keren heb gegeven, en dat ik er dus niet meer hoef bij na te denken.

Maar bon, twee groepen, en in het kwartier pauze gewoon even gaan liggen en bekomen. Dan nog twee groepen, een kwart broodje, en een half uurtje plat. En dan mezelf weer samengeraapt voor nog een laatste groep.

En toen? Toen ben ik naar huis gereden en lag ik binnen de paar minuten te slapen. Batterijen die eigenlijk al zo goed als leeg waren bij het begin, weer opladen. Of toch een poging doen tot.

En nu maar hopen dat er bij zijn die geïnspireerd zijn door de lesjes, zodat het niet voor niets was.

McDonalds en zo

Deze voormiddag moest ik nog maar eens introductielesjes geven aan twee klassen van onze lagere school. Ik doe dat niet graag, maar het is wel levensnoodzakelijk voor mijn vak. En dit jaar mocht ik hen ook een volledig lesuur bezighouden in plaats van 35 minuten. Dat scheelt een pak, geloof me.

Het was ook de eerste keer dat ze feedback moesten invullen, en de algemene commentaar was eigenlijk een beetje: “Ik wist niet dat Latijn eigenlijk niet zo moeilijk is, alleen veel werken.” Goeie punten voor mij, dus ^^

Het zorgde er wel voor dat ik pas om twintig over twaalf thuis was, een beetje laat om te beginnen koken. Het waren ook enkel Merel en ik die thuis waren – Wolf in Italië, Kobe in Engeland – en ik had haar McDonalds beloofd. Het is dus onvoorstelbaar hoe hard dat kind kan stralen he…

Ze heeft trouwens een van mijn vestjes ontdekt: een goudkleurig bolerootje dat ik eigenlijk zelf nooit draag, maar ooit gekocht had voor het koor Furiant, toen ze wilden dat iedereen zwart droeg met een gouden toets. Het is een kringwinkelvondst en bleef in mijn kast hangen. Tot nu dus: ze ziet er ook fantastisch mee, goud is duidelijk haar kleur.

Ze wordt groot, die dochter van me.

Introductielesjes

Vandaag had ik het weer eens aan mijne rekker: integratie van de zesdestudiejaars. Dat houdt in dat de basisschool van onze school eens een kijkje komt nemen op onze school, dat ze een rondleiding krijgen, en dat ze ook 4 lesjes van drie kwartier krijgen in een van de modules, waar ze eventueel voor kunnen kiezen. Daar valt Wetenschappelijk Werk onder, Techniek en ICT, Duurzaam Samenleven en Ondernemen, en uiteraard ook Latijn.

Ik heb daar vorig jaar, samen met een collega, nieuwe brochuurtjes voor gemaakt, met een algemene uitleg waarom ze Latijn moeten doen (ik leg dat in hun taal uit, de tekst is voor de ouders), maar uiteraard ook met meer dan dat, of het zou nogal saai zijn. Zo bekijken we eerst de kaart van het Romeinse Rijk, zoeken we een aantal Latijnse woorden in het Nederlands (met een spelletje) en bekijken de titels van Latijnse strips. Daarna halen we tien anachronismen uit een tekening van een Romeins dorpstafereeltje, en dat vinden ze zalig natuurlijk. Als er nog tijd is, beginnen we aan een kruiswoordraadsel, waarbij ze een Latijns woord moeten invullen aan de hand van de vertaling. Ook dat is blijkbaar bijzonder amusant.

Eigenlijk doe ik dat dus niet graag. Die gastjes gaan dat nooit merken, die zijn meestal laaiend enthousiast en dat is een goede recruteringsbodem (de reden waarom we het doen natuurlijk). Vroeger vond ik het ook geen uitdaging, maar intussen, met die twee uur Latijn, is het wel de bedoeling hen naar Latijn te lokken. Ik maak er absoluut geen geheim van dat Latijn een werkvak is en dat ze elke week toets zullen hebben, daar begin ik het lesje zelfs mee. Maar daarna zijn ze meestal zó enthousiast, dat we tijd tekort hebben. Ik had bij de tweede groep niet gezien dat er een kwartier pauze was, en had enkel naar het beginuur van de volgende groep gekeken. We waren dus zeer ijverig bezig, toen er op de deur werd geklopt, en een collega kwam vragen waarom we eigenlijk niet in de eetzaal waren. En toen riep een van de meisjes uit: “Serieus? Is het al tijd? Ik dacht dat we minstens nog een half uur hadden! Zo jammer!” En toen waren we dus al meer dan drie kwartier bezig.

Het leukste was eigenlijk een jongen met een nogal grote bek, die op het einde van mijn les zo langs zijn neus weg zei tegen mij: “Goh, ik dacht dat Latijn weer zo een of ander stom onnozel vak ging zijn, maar eigenlijk valt dat dus wel vree goe mee!”

Daar doen we het dus voor. Maar man, ik ben ook wel blij dat ik er weer van af ben voor een jaar.