Eerlijk? Ik was compleet vergeten dat het moederdag was, ik had bijna koeken uitgehaald uit de vriezer – we eten op zondagmorgen altijd versgebakken croissants en zo die je de avond voordien moet uithalen en laten rijzen – en ik snapte al niet dat Bart dat vergeten was.
Maar Wolf was speciaal naar huis gekomen, Kobe was om zeven uur speciaal naar de bakker gereden, en ik had dus een ontbijt met gesneden aardbeien, mango en kiwi, een yoghurtje, een iced latte van de Starbucks, en de max van een kaartje van Merel.
Het cadeautje zat nog vast in de post, nochtans anderhalve week geleden besteld, maar bon, het is dan toch in de loop van de week – ik schrijf dit dus effectief een week later – aangekomen. En ja, perfect wat ik wilde en nodig had: een garenkom. IYKYK.
En Bart? Die neemt me het eind van de maand mee naar een plukwandeling en daarna een uitgebreide lunch bij een van mijn favoriete restaurants, dus ja, dat kan tellen.
Maar vooral: ze waren alle drie thuis, ze zaten alle drie aan het ontbijt en er werd gepraat, gelachen en geplaagd. En ik, ik voelde me geliefd als mama. Want ik heb drie prachtige, zalige kinderen. Bedankt, lieverds!
