Geplaatst op

365 – 27 juni

365-178

En toen zat Merel op haar potje in de keuken, en riep ze: “Kijk mama, een beestje!”. En vond ik dit cadeautje van de poes onder de keukentafel. Hoe hij het beestje door het kattenluik heeft gekregen, is me nog steeds een raadsel.

Geplaatst op

Een jaar bij ons

Jawel, onze grijze kater Gandalf is intussen een jaar bij ons. Ik zat net naar de posts van vorig jaar te kijken, en toen zag hij er nog zo klein en snoezig uit.

Ondertussen is hij flink uitgegroeid, is hij gesneden, en heeft hij een specifiek, serieus eigenzinnig karakter ontwikkeld. In veel opzichten is hij net een hond: hij bedelt aan tafel om stukjes en brokjes, likt alle borden uit, en is altijd in de keuken als ik aan het koken ben.

Hij heeft zijn eigen kattenluiken, maar soms durft hij die niet gebruiken: er zitten nogal wat serieus dikke katers in de buurt, en die durven hem al eens terroriseren. Dan zie ik hem al vechtend en krijsend over de grond rollen, maar blijkbaar is hij vooral een stuk sneller dan al de rest, want hij is nog nooit met schrammen of een gescheurd oor naar huis gekomen.

En is hij sociaal? Goh, eigenlijk wel. ’s Avonds, als ik in de zetel ga zitten, kruipt hij bij mij. Niet op mijn schoot, maar tegen me aan. Tot ik teveel wriemel naar zijn goesting, dan gaat hij een metertje verder liggen. En ’s morgens, wanneer ik aan mijn PC ga zitten, springt hij op mijn schoot, en dan wil hij uitvoerig gestreeld worden.

Alleen met de kinderen is er nog een haat-liefde verhouding: hij durft naar hen springen en bijten, zo compleet onverwachts, soms zelfs als ze gewoon rustig in de zetel naar tv zitten te kijken. Hij weet nochtans dat hij daarvoor streng aangepakt wordt, maar hij kan het blijkbaar niet laten.

Maar toch zou ik hem niet willen missen, mijn eigenzinnige straatversie van een Britse korthaar…

gandalf

Geplaatst op

Knippe de poeze

Het werd zo langzamerhand tijd: op 14 april wordt onze Gandalf een jaar, en eigenlijk had hij dus al veel eerder moeten gecastreerd worden. Maar bon, bij een vorige afspraak was ik ziek, en dat ging dus moeilijk. Intussen heeft hij al boel met zowat alle omliggende katten, en heb ik hem al vechtend en klauwend en krijsend door de struiken zien rollen.

Vandaag had hij wel degelijk prijs: knip, en weg.

Hopelijk verbetert nu ook zijn gedrag. Want bij mij is hij echt wel een lieve aanhankelijke poes, die vaak bij me op bureau ligt te slapen als ik aan het werk ben, en ook ’s avonds bij mij in de zetel ligt. Maar tegenover de kinderen is hij helaas een stuk minder aangenaam: hij stopt zich weg onder tafel, en als ze passeren, valt hij aan: hij klauwt of bijt in hun benen, en niet al spelend, maar echt gemeend. Merel durft gewoon niet meer passeren als ze hem ergens op de loer ziet liggen, en ook Kobe is er soms bang van.

Tips, iemand?