Gandalf is niet oké. We zien hem niet vaak, af en toe komt hij eens binnenwaaien, meestal met luid gemiauw, eet een beetje, vraagt een snoepje, en bolt het dan weer af. Met een zeer hooghartige houding richting Nazgûl.
Maar vandaag zat ik buiten in de zon, en was hij bij mij gekomen, zomaar, voor een streel. En toen zag ik dat hij eigenlijk zeer mager staat, maar dat zijn buik helemaal opgezwollen is, alsof hij elk moment tien kittens kan krijgen. Dat is uiteraard absoluut niet oké! Hij drinkt nog, hij eet nog, hij plast nog, en dat laatste stelt me iet of wat gerust, want ik dacht dat hij een urinewegverstopping zou hebben, wat katers vaak krijgen.
En natuurlijk is het weekend, en kan ik dus niet met hem naar de dierenarts. Ja, er is er eentje van wacht, maar ik ga veel en veel liever naar Ulrike, onze vaste dierenarts die hem intussen ook wat kent en weet hoe lastig en eigenzinnig hij kan zijn.
Nu, ik hoop maar dat ik hem dan maandag te pakken krijg, want het is soms moeilijk om te weten waar hij zit. Dat is vaak aan de deur van de appartementen hiernaast, maar eigenlijk zit hij zowat overal.
Wat me ook een klein beetje geruststelt, is dat hij niet echt kwam vragen bij mij. Als in: als hij pijn heeft, komt hij ook echt naar mij met de vraag het op te lossen. Zo kwam hij ook naar mij met zijn beschadigde oog en liet hij me er elke dag netjes oogzalf in doen, terwijl hij normaal gezien echt lastig kan zijn.
Op hoop van zege dan maar maandag. Hij is natuurlijk wel al veertien jaar, en dat is niet jong meer voor een buitenkat.
