Geplaatst op

Ik heb het weer gekund…

Zo’n eerste schooldag, dat brengt toch altijd wat positieve zenuwachtigheid mee. Enfin, bij de kinderen toch, na 41 jaar valt dat bij mij eigenlijk wel mee…

Enfin, Bart ging naar school met Kobe en Merel, en Wolf ging met mij mee in de auto. Normaal zal hij met de fiets gaan, maar vandaag krijgt hij zijn boekenpakket, en lijkt de auto me iets verstandiger.

Zelf had ik vandaag eens geen klasvorming: ik was de hele ochtend ‘vrij’ om foto’s te nemen van alle nieuwe eerstejaars, en wat sfeerfoto’s. En in de namiddag lesgeven.

Bon, klasvorming is achter de rug, ik ga dus de eerste klas fotograferen, samen met de collega Spaans. Fluitje van een cent, ik doe dat nu ook al een paar jaar. Maar wanneer we de klas uit komen, krijg ik plots heftige buikkrampen. Ik excuseer me dus bij mijn collega, en loop naar het toilet vooraan. Mijn fototoestel gooi ik nog snel af bij de personeelssecretaresse, een vriendin. Op het toilet nemen de buikkrampen alleen nog maar toe, en is het stevige buikloop. En dan voel ik dat ik heftig begin te zweten, dat ik ongemakkelijk word, en dat het fout gaat. Ik trek nog snel mijn Tshirt uit om mezelf meer lucht te geven, maar helaas. Iets later word ik wakker, het gezicht tegen de tegelvloer, badend in een plasje zweet – en dat laatste is letterlijk te nemen, het loopt echt in straaltjes van me af. Ik blijf even liggen, en slaag er na een tiental minuten toch in mezelf op te rapen, terug op het toilet te gaan zitten, mezelf terug aan te kleden, en naar buiten te strompelen, waar gelukkig een lange zetel staat. Ik plof neer, en roep naar Peggy: “Help?”. Na mijn akkefietje van tijdens de examens heeft die onmiddellijk door wat er aan de hand is, nog die chance. Enfin, ik kreeg een handdoek om me af te drogen, daarna een dekentje tegen het klappertanden, en ze hebben me gewoon laten slapen in de zetel daar. Meer kon ik toch niet. Intussen heeft mijn onschatbare collega Spaans mijn foto-opdracht overgenomen en alle leerlingen gefotografeerd. Dikke, dikke merci, Sonia!

Ik bleef misselijk, dus dacht ik uiteindelijk om toch maar naar huis te rijden, maar tegen half een was het plots over. Beetje wankel, misschien, maar in orde. Ik heb me opgefrist, heb gegeten, en ben dan maar gaan lesgeven.

Ik geef wel toe: de rest van de dag heb ik in de zetel gelegen, want echt in orde voelde ik me toch niet, en de buik bleef grommelen…

Maar het was wel een memorabele eerste schooldag. Goed bezig, Rombaut…

Geplaatst op

Eerste-schooldagfoto’s

De eerste schooldag begon zoals elke eerste schooldag: een beetje zenuwachtig, maar met vooral veel voorpret. Meer dan op tijd waren ze hier allemaal klaar, en kon ik de obligate eerste-schooldagfoto nemen.

Ik vind dat dus zo mooi, he: ze zien opgroeien. Ik ga ze hier eens naast elkaar zetten, die foto’s.

366-sep01

Toch machtig, om die sprongen te zien?

 

 

Geplaatst op

Eerste schooldag

En we zijn weer vertrokken!

De kinderen zagen het enorm goed zitten, ze hadden echt veel zin om hun vriendjes terug te zien. Ook zij hebben behoefte aan rust en regelmaat, de vakantie was een weekje te lang.

IMG_1493

Maar ze zijn niet alleen: ik loop over van de goesting om les te geven, om mijn leerlingen terug te zien, om twee klassen nieuwtjes aan mijn lippen te doen hangen, en ze te doen zuchten over de grammatica. Maar ik kijk er ook naar uit mijn vertrouwde leerlingetjes terug te zien, te weten te komen hoezeer ze zijn gegroeid, en hun sarcastische opmerkingen te kunnen counteren.
En vooral ook om Cicero en Vergilius weer aan de borst te kunnen drukken.

Discamus!

Geplaatst op

Tweede dag

De tweede dag, en ze is met evenveel goesting vertrokken. Gelukkig maar. Bij het afhalen was ze aan het huilen, maar dat was gewoon van vermoeidheid en omdat mama daar niet onmiddellijk bij het belsignaal stond.

Volgens juf Femke doet ze alles prima, zet ze haar boekentas weg zoals het hoort, staat ze netjes in de rij, en al dat soort dingen. Als het speeltijd is, komt Kobe haar halen, en dan steunt ze volledig op haar grote broer. Die die rol overigens met glans vervult, nu Wolf er niet bij is. Ze eet flink, ze speelt, en thuisgekomen eet ze de overgebleven koekjes op. Ha ja, want dat zijn er wel die voor haar bestemd zijn hé, en daar heeft ze dus recht op, vindt ze.

Gisteren zat ze om half vijf in bed, en heb ik haar wakker gemaakt om zes uur. De eerste vijf minuten was ze heel vrolijk, het daaropvolgende half uur zat ze te huilen. Ik heb ze dan maar weer in bed gestoken, en ze heeft meteen doorgeslapen tot zeven uur deze morgen.

Vandaag heeft ze eigenlijk vrij veel gegeten als vieruurtje, en heb ik ze om kwart over vier al in bed gestoken. Ik denk dat ik haar niet eens ga wakker maken: vermoedelijk slaapt ze gewoon door, en anders kan ze wel een boterham krijgen als ze wakker wordt. Arm kleintje, compleet uitgeput van die grote school!

(EDIT: ze is om tien uur wakker geworden, hysterisch huilend, dus compleet over haar toeren door het teveel aan indrukken. Het heeft me een kwartier gekost om haar te kalmeren, dan heb ik haar een fles melk gegeven die ze gretig uitdronk (een boterham wilde ze niet) en daarna heb ik haar weer in bed gelegd. Ik ben benieuwd voor vannacht.)

Geplaatst op

Eerste schooldag

En of ze er klaar voor was, die kleine meid van ons!

Met haar mooie kleedje aan, haar nieuwe jasje en haar boekentasje – eindelijk gevuld door papa met fruit, koekjes en drank! – wilde ze nog net poseren voor de foto, maar dan moesten we echt wel weg.

eersteschooldag

We hadden nog tien minuten in de overdekte speelplaats, en dus trok ze netjes haar jasje uit, en ging naast me op het bankje zitten. Toch voor de volle twee minuten, want toen wilde ze met haar grote broer op de glijbaan. Toen de bel ging, rende ze terug naar me toe, maar enkel en alleen omdat ik haar jas en tas had. Volledig aangekleed ging ze bij de rest van de kinderen van juf Femke opnieuw op de bank zitten. En toen die zei: “Kom, kindjes, we gaan naar de klas!”, sprong Merel recht, en ging dwars door de andere kinderen heen vlak achter de juf lopen. Ik zag dat een klasgenootje spontaan haar hand nam, en ik volgde achteraan, haar boekentas in de ene hand, en een klein warm handje van een wildvreemd kleutertje in mijn andere hand. Ik straal ‘mama’ uit, zeker?

Aan de klas gekomen zag ik nog net hoe Merel vol enthousiasme meteen naar binnen liep. Om zo’n tien seconden later beschuldigend weer naar buiten te komen stuiven, in mijn richting: “Mama! Boekentasj!” Ze griste ze uit mijn handen, en ging met stralende ogen weer de klas binnen. Ik kwam nog even in het deurgat staan, eiste een kusje, kreeg dat, en kreeg toen een blik die een goed verstaander kan interpreteren als zijnde: “Zeg mama, ik ben het ganse lange weekend bij jou geweest, maar nu ben ik wel al groot, en gans dit schoolding kan ik wel aan hoor! Dit is nu iets voor mij, daar sta jij buiten, en dus mag je naar huis gaan nu. Ga maar een koffie drinken, ik heb het hier onder controle.”

Ik ben de hele voormiddag blijven glimlachen om mijn kleine grote meid.

(Maar ze was toch zo blij toen ze me om 15.20u aan de klas zag, vloog in mijn armen met nog steeds stralende ogen, zei dat het heel leuk was geweest, en voegde eraan toe dat ze moe was. Een half uurtje en een koekje later lag ze in bed. Uitgeteld.)