Al was het deze morgen niet met evenveel blije gezichten: beide jongens moesten maar deze namiddag op school zijn en dachten van nog even te blijven slapen. Ik heb hen wakker gemaakt en ze zijn dan maar aangekleed naar beneden gekomen, maar ik ben er vrij zeker van dat ze daarna terug in bed zijn gekropen. Acht uur, stel je voor!
Vandaar ook dat ze allebei op hun sokken staan. Maar ik vind het wel megalief dat ze het toch voor mij gedaan hebben. En het is ongelofelijk hoeveel ze elk jaar opnieuw veranderen…
Toen vorige week het verlossende woord kwam, sprong Merel een gat in de lucht: vanaf vandaag mag ze weer naar school, volledige dagen (behalve op woensdag) in haar eigen klasbubbel. Ze moeten ’s morgens meteen naar de klas, eten ook in de klas en mogen dan op een afgelijnd stuk van de speelplaats spelen met hun klasgenootjes.
En Wolf, ook die trok vandaag terug naar school, maar met veel meer gemengde gevoelens. Ha ja, Arwen mag hij zien wegens gebubbeld, en hij heeft regelmatig afgesproken met zijn beste vrienden om te gaan fietsen of om te zitten kletsen, maar dan wel netjes op afstand. Het was mooi om zien, eigenlijk. Veel boodschap had hij dus niet aan vandaag, de terugkomdag van de vierdes. Het was een voormiddag van verwelkomingsfilmpjes door de leerkrachten, administratie, klasgesprekken en een uurtje buiten op de speelplaats. Alleen heeft het zowat de hele voormiddag geregend, de lol was er dus af, en ook aan de rest had hij niet veel, zei hij.
Jawel, we zijn er weer aan voor de moeite: de eerste schooldag! Niet dat ik het zo erg vind: de vakantie was lang genoeg. Een heerlijke vakantie, overigens, maar daarover later meer.
Zelfs Wolf was vroeg op en liep zelfs speciaal op zijn kousenvoeten mee naar buiten voor de foto, terwijl hij snelsnel zijn rugzak meegriste. Ook Kobe hoefde nog niet naar school, die moest er pas zijn tegen negen uur. Maar die foto, da’s zo’n traditie… En dus heb ik ze hier nog eens allemaal op een rijtje gezet, omdat het zo ongelofelijk mooi is.
En verder? Goh, niks speciaals: ik heb op school vooral gewoon foto’s genomen, en in de namiddag had Kobe al meteen gewoon les van mij ^^ De arme jongen, ik heb bijna medelijden…
Die eerste schooldag, die was vandaag ietsje zenuwachtiger dan anders. Kobe was er niet helemaal gerust in, in die nieuwe school van hem. Samen zaten we rond acht uur op de fiets en fietsen vrolijk langs het nieuwe fietspad tot op school. Daar liet ik hem achter bij een maatje dat hij al meteen had gevonden: de broer van onze vroegere babysits, met wie hij de Brussendag had meegedaan.
En verder? Goh, hij heeft het wel overleefd, ja. Als je wil weten wat hij die dag allemaal heeft gedaan: dat kan je hier lezen.
En omdat die eerste-schooldagfoto’s zo mooi zijn, heb ik ze hier nog eens opnieuw opgelijst. Heerlijk om dat Mereltje te zien opgroeien, om die Kobe te zien evolueren.
Alleen jammer dat Wolf er niet meer bij staat. Vorig jaar sliep hij nog, dit jaar zat hij al in het Zeepreventorium. Tsja. Maar het blijft mooi, die evolutie.
Die eerste schooldag, dat kan u eigenlijk gewoon hier lezen. Wolf mocht een uurtje later beginnen, en zat dan maar te glunderen rond half tien.
Voor mij betekende het rondlopen om foto’s te nemen, al mocht ik deze keer geen individuele foto’s nemen van de eerstes voor de lijsten. Geen idee waarom, maar ik weet wel dat daar nog zagerij gaat over komen. Soit, ik ben niet van plan ze op een latere datum te nemen, want vandaag had ik daar tijd voor, en ik steek daar ongeveer 5 uur werk in. Tsja.
Ik maakte kennis met mijn nieuwe vijfdes en zag dat het eigenlijk wel wijze, maar bijzonder stille leerlingen waren. Wellicht nog mijn reputatie die me vooruit snelt?
Enfin, ik maakte nog meer foto’s, reed naar huis, en had twee dolenthousiaste kinderen bij me: zowel Merel als Kobe vonden hun meester, respectievelijk juf de max. Dat komt helemaal goed, heb ik de indruk. Wolf was maar matig: zijn rug deed pijn, en hij kende niemand in zijn nieuwe klas. Aan de andere kant zei hij zelf: ik zal ze wel leren kennen, dat komt wel goed.
En ik, ik zette het verslag van de eerste dag online, deed al wat administratie, bracht Kobe naar de rugby, en reed tegen zeven uur naar Oosterzele. Daar in de tuin – en tijdens de regenbuien gelukkig ook binnen – had Thomas een hoop volk uitgenodigd voor worstjes op de barbecue en gewoon een gezellige avond. Dat werd het dan ook, zeker toen ze achteraan in de tuin nog een kampvuur aanstaken ook. Dikke merci, Tho!
