Acta Diurna de muliere ludenti
Uiteraard was er 1 september, en toen was Wolf er niet en nam ik een foto van de andere twee.
Vandaag start het academiejaar voor de jongens, ze hebben straks hun eerste les, en mij gunden ze alsnog een eersteschooldagfoto, zelfs mét schoenen!
En natuurlijk geef ik u, naar traditie, de hele reeks van de vorige foto’s mee, gewoon omdat het zo mooi is om hen te zien veranderen.
Het werd een bijzonder drukke dag, maar eigenlijk best wel fijn, ja.
Om half negen zat ik in een lokaal met mijn favoriete zesdekes om algemene schoolafspraken te overlopen en algemene administratie in orde te brengen. Het werd een fijn weerzien, en aan de lachende gezichten te zien was dat wederzijds.
Om kwart over negen stond ik, gewapend met mijn gsm en vooral ook bijgestaan door een fijne collega met klaslijsten en een goeie stem, in mijn lokaal om daar foto’s te maken. Al onze leerlingen hebben uiteraard een Smartschoolaccount, en voor ons leraars is het zeer handig dat daar ook een recente foto aan gelinkt is, zeker bij de eerstes, zodat we ze meteen herkennen. En nee, identiteitskaarten inlezen is niet ideaal, want dat is vaak nog een kinderfoto. Het beste is dus gewoon zelf een close-upfoto nemen, als een pasfoto.
Ik had het zelf voorgesteld – ik heb het jaren gedaan toen ik nog de communicatie en website van de school deed – maar ik had er niet op gerekend dat ik niet alleen de 170 eerstes moest fotograferen, maar in de tijdspanne tussen half tien en een meteen àlle leerlingen, dus een kleine 800 stuks. Euh…
Gelukkig moest ik hen niet zelf gaan opzoeken in alle lokalen, maar werden ze netjes door de collega’s tot bij mij gebracht en door Bert alfabetisch opgelijnd en binnengestuurd, zodat ik echt enkel maar de foto moest nemen.
Alleen is mijn gsm niet meer van de recentste, en gaf die het na een tijdje gewoon op, compleet leeg. Ik kon gelukkig die van een collega lenen en die daarna naar mezelf doorsturen, maar het is dus een dingetje om rekening mee te houden.
Tegen één uur was ik compleet plat, maar een paar sandwiches en wat rust hielpen wel wat. En daarna had ik weer mijn zesdes, moesten we nog een aantal dingen bespreken, en trokken we daarna met zijn allen naar het veld. Terwijl de leerlingen varianten van Dikke Berta speelden en zich de benen van onder het lijf liepen – allez, de meesten toch – kon ik heerlijk in de zon plat liggen, terwijl ik eigenlijk gewoon de hoek van het speelterrein was.
Thuis ging ik ook meteen plat, maar weet je? Het doet goed om terug te zijn, mijn leerlingen terug te zien, eindelijk een eigen lokaal te hebben en vooral: terug de job te doen waar ik zo van hou, nu al het 32ste jaar. Yup. 32. Ik ben een van de fossielen, de dino’s op school, en ik vind dat eigenlijk best aangenaam, ja.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen – de post is ook enige dagen na dato geschreven, as usual – dat het eigenlijk de vierde-schooldagfoto is. Wolf was namelijk bij Arwen blijven slapen die eerste dag, en Kobe moest maar in de namiddag beginnen en sliep nog.
En de maandag had Kobe dispensatie wegens een zieke collega, en de dinsdag zag Wolf het niet zitten om zo vroeg op te staan wegens laat gewerkt de avond voordien. Maar woensdag, toen moest iedereen netjes op tijd op school zijn en had Wolf examen. Ergo: een foto!
En dus ook nog de foto’s van vorige jaren, want dat overzicht blijft prachtig. Kobe is nog een klein beetje gegroeid, ongeveer de lengte van zijn haar, maar vooral Merel is een stuk opgeschoten en alweer vrouwelijker geworden. Kobe ziet er eigenlijk ook wel wat matuurder uit, en Wolf is niet veel veranderd.
Echt, ik ben elke keer zo trots op mijn gebroed, die foto’s maken me zo blij…Â Als ik hen zie, weet ik dat ik tenminste drie dingen goed heb gedaan in mijn leven.
Het is hier een traditie om elk jaar op 1 september de eerste-schooldagfoto’s te posten. Het is dan ook een uitgelezen moment: je vergeet het niet én je krijgt een prachtig overzicht van hoe ze gegroeid zijn.
Vorig jaar vreesde ik nog dat het de laatste foto ging zijn met zijn drietjes, omdat Wolf nu richting unief gaat. Maar hij vertrekt pas morgenvroeg naar Portugal met zijn maten en vond het eigenlijk helemaal niet erg om speciaal nog eens op te staan, en ook Kobe was niet aan het grommelen. Ze weten hoe fijn ik deze foto’s vind…
En geef toe, het overzicht van de jaren is toch prachtig? Het is enorm hoe sterk ze veranderen, hoe volwassen Wolf er intussen uit ziet met zijn baardje, hoe ook Merel een stukje vrouwelijker is geworden, en hoe Kobe ook weer veranderd is. Hij had deze keer zelfs zijn schoenen aangetrokken, maar voor Wolf was dat een brug te ver.
Het is hier een traditie om elk jaar op 1 september de eerste-schooldagfoto’s te posten. Het is dan ook een uitgelezen moment: je vergeet het niet én je krijgt een prachtig overzicht van hoe ze gegroeid zijn.
De jongens waren wel een beetje aan het grommelen: ze moesten speciaal voor mij wat vroeger opstaan, en gingen dan maar balorig op blote voeten staan. Voor mij niet gelaten, als ik maar die foto heb. Want ik heb een vermoeden dat het wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat ik ze alle drie samen heb: volgend jaar gaat Wolf naar ’t unief…
En geef toe, het overzicht van de jaren is toch prachtig? Het is enorm hoe sterk ze veranderen, hoe volwassen Wolf er intussen uit ziet, hoe ook Merel een echte tiener aan het worden is, en hoe Kobe toch wel gegroeid is. Al is dat ook gezichtsbedrog: hij en Wolf zijn momenteel even groot, het is gewoon een kwestie van perspectief op die foto.