Geplaatst op

Rondje dokters voor ons pa

Althans, dat was de bedoeling. Ik ging hem ophalen en we stonden netjes op tijd in het ziekenhuis, alwaar ik hem aanmeldde aan de balie van de afdeling. Voor dokter De Meulemeester en dokter Claeys. Ha nee, kreeg ik als antwoord, niet bij dokter Claeys, want die is met verlof. Euh?

We hadden al sinds augustus een dubbele afspraak, maar blijkbaar was de psychiater met vakantie en hadden ze dat ons niet laten weten. Er was zelfs een nieuwe afspraak ingeboekt voor hem, op vrijdag 8 mei in de voormiddag, zonder me te raadplegen daarover. Ik ben dan aan het lesgeven, dus dat kon ook gewoonweg niet. Soit, het zij zo. We hadden tenminste wel een afspraak bij De Meulemeester, ons pa zijn gerespecteerde neuroloog die met pensioen gaat en hem toch graag nog een laatste keer wilde zien. Ik ga haar missen…

Ons pa zijn geheugentesten zijn prima, zijn Parkinson is eigenlijk best wel stabiel, maar hij schudt vrij veel en daar kunnen we niks aan veranderen: zijn medicatie verhogen zou een groot impact hebben op zijn andere medicatie, en dat is dus niet bepaald het gewenste effect.

Ze stelde ook vast, net zoals wij dat al wisten, dat hij eigenlijk wel behoorlijk wat achteruit is qua houding en qua stappen. Hij beweegt dan ook veel te weinig: kine krijgt hij om een of andere reden niet in het rusthuis, ook al zijn daar twee kinesisten en heeft hij een uitdrukkelijk voorschrift. Hij weet dat hij zelf minstens twee keer per dag de gang zou moeten op- en neerwandelen, maar ook dat gebeurt niet meteen. Wel zei ze meteen dat zijn rollator hoger moet staan, iets wat hij van ons altijd geweigerd heeft. Hij loopt nu wel wat rechter, ja.

Soit, al bij al geen slecht nieuws dus: hij is stabiel, gewoon al bijna 85…

En de volgende afspraken? Die liggen meteen in september. En nu maar hopen dat de psychiater dan niet opnieuw met vakantie is.

Geplaatst op

Pa opnieuw eventjes in het ziekenhuis

Nee, geen nood, het is maar eventjes deze keer: een paar onderzoeken waren nodig. Jeroen was dinsdag met hem naar de dokter geweest voor nog een nazicht van zijn slokdarm en had op mijn vraag ook een spoedafspraak vastgelegd bij de neuroloog: ons pa deed gewoon raar dit weekend.

Toen ik hem zondag ging halen, had hij een T-shirt aan dat niet helemaal proper was. Ik sommeerde hem iets propers aan te trekken, ging iets halen met lange mouwen en hielp hem. Daarbij had hij zijn bril afgezet. Toen ging hij eerst zijn hoorapparaten insteken – wat nog wel zo handig is als ge een conversatie wilt – en kwam toen terug in de living met de woorden: “Ik moet nu eerst mijn hoorapparaat hebben”. Euh, pa, ge hebt dat net ingestoken? “Neenee, eerst mijn hoorapparaat!” Waarop hij zijn bril opzette met een “Voilà!”.

Iets later, wanneer we vertrekken, zegt hij dat hij eerst zijn sjaal nog moet pakken. Euhm, hij draagt zelden een sjaal? Ik snapte dat dus niet, maar hij zocht wat verder, nam zijn jas en zei triomfantelijk: “Aha, hebbes!”

Soit, ook de rest van de dag waren er zo een paar dingen, zodat hij prompt een afspraak kreeg op woensdag in het ziekenhuis bij de neuroloog. De rug ten spijt kon ik hem wel ophalen en meegaan. Dokter De Meulemeester, die hem dus al jaren kent en blijkbaar een zeer grondige dossierkennis heeft, luisterde aandachtig en stelde voor hem voor een dag of twee op te nemen om een paar onderzoeken uit te voeren, want samen met zijn neiging om zo lang te slapen – hij slaapt vaak tot ’s middags – duidt dat op niet veel goeds.

Soit, nog een ‘chance’ dat ik thuis zit, zodat ik hem deze ochtend kon ophalen, een valiesje kon maken voor een nachtje, en hem naar het ziekenhuis kon brengen. Ze wilden wel minstens één overnachting omdat er wel wat onderzoeken gepland staan, maar hopelijk kan hij morgenavond al naar huis. Met wat pech wordt het toch maandag, maar bon, dat zien we dan wel weer. Hij heeft genoeg kleren mee, en hij ziet het wel zitten, want hij vond zijn eigen uitspraken ook raar.

Allez hup, hopelijk niks ernstigs. Wellicht is het eerder een verstoring van zijn medicatie aangezien hij die niet bepaald regelmatig neemt. Moesten we dat er nu nog in krijgen he…

Geplaatst op

Van neurologen en banana splits, maar niet simultaan

Ons pa moest vandaag voor een controle naar de neuroloog, en hij wil niet gaan zonder mij. Daar ben ik bijzonder blij om, want ik wil ook niet dat hij alleen gaat. Niet dat hij daar niet competent genoeg voor is, verre van, maar hij vergeet gewoon wat er gezegd wordt. Zijn directe geheugen is prima – geen gevaar voor Alzheimer of zo dus – en alles van twintig jaar geleden en meer herinnert hij zich ook nog perfect, maar alles van pakweg een week of zo geleden, is hij gewoon weer kwijt.

Zo kan hij de berichten die ik hier geschreven heb, probleemloos week na week herlezen: hij herinnert zich niet dat hij ze al gelezen heeft, tenzij na de derde keer of zo. En dan beweert hij vooral bij hoog en laag dat hij dat nog niet gelezen heeft, terwijl ik woordelijk zijn commentaar op een bepaald bericht kan herhalen. Of hij beweert dat hij nog nooit Barts spaghetti hier gegeten heeft, terwijl dat al minstens tien keer is gebeurd.

Nu, daar valt dus niks aan te doen, dat is een vorm van hersenschade na zijn tromboses, en dan passen we daar een mouw aan. Zo heeft de neuroloog hem op het hart gedrukt een nieuwe huisarts te zoeken, en heeft ze op op een van zijn voorschriften ook uitdrukkelijk geschreven – op de achterkant, met stempel en handtekening en al – dat hij dat niet mag innen zonder eerst een nieuwe huisarts te hebben. Zijn vorige huisarts is zelf ziek en gestopt met zijn praktijk, en hij heeft al zijn patiëntengegevens doorgegeven aan iemand anders. Daar wil ons pa niet naartoe, want stel u voor dat hij zijn auto zou moeten nemen naar die dokter. Het is niet alsof hij ooit te voet naar zijn vorige huisarts is gegaan, maar bon. En een huisarts die aan huis komt, du jamais vu! Maar ook de neurologe verzekerde hem dat die nieuwe dokter hem moet leren kennen als hij normaal is, zoals bij het voorschrijven van medicatie, zodat ze kan inschatten hoe ziek hij is als ze hem dan komt bezoeken.

Enfin, om kort te gaan: er is niet echt veel veranderd, zijn medicatie wordt behouden zoals ze is, en hij MOET BLIJVEN WANDELEN! Zijn levieten zijn wel grondig gelezen, ik had bijna medelijden met hem.

Als troost hebben Merel en ik dan maar een uitgebreid vieruurtje gemaakt voor hem: een banaan in stukjes, met daarboven vanille-ijs, het laatste restje slagroom dat we nog hadden, en karamelsaus.

Hij glunderde ^^

Geplaatst op

Op controle

Het is nu drie maand geleden dat ons pa nog bij zijn dokters is langsgeweest, een controle drong zich op. Enfin, niet dat ik het op zich zo nodig vond, ons pa is gewoon bijzonder goed momenteel, maar dat ligt sowieso op voorhand vast.

Dokter De Meulemeester, zijn neurologe, was zeer positief: hij is er zeker niet op achteruit gegaan, zijn stappen is goed, zijn parkinson is stabiel, enfin, alles is zoals het hoort. Voor haar is alles oké.

Aangezien het veel vlotter ging dan verwacht, hadden we een drie kwartier voordat we bij de volgende dokter moesten zijn, en dus gingen we op ’t gemak beneden een koffie drinken en een taartje eten. Ha ja, het nuttige aan het aangename paren, toch?

Helaas moesten we toen bijna een uur wachten, wat eigenlijk niet vaak voorkomt bij dr. Cousaert. Maar bon, ook zij was zeer positief: ons pa houdt zich tegenwoordig bijzonder goed aan zijn medicatie – wat hij vroeger dus niet deed – en dat werpt zijn vruchten af. Eigenlijk is hij zelfs beter dan een jaar geleden: veel stabieler en dus ook een veel aangenamere mens.

Er wordt dus ook niks aan zijn medicatie veranderd, en we moeten pas over een half jaar opnieuw op controle.

Ge hebt er geen gedacht van hoe gelukkig ik hiervan word!