Een écht cadeautje

U kent het wellicht wel, zo van die enquêtes waarbij je de belofte krijgt dat je kans hebt om iets te winnen. Tsja. Ik geloofde dat eigenlijk nooit, want pakweg 25 mensen op de 3000 respondenten krijgen iets, en daarvoor moet je het dus echt niet doen.

Een tijd geleden vulde ik zo’n enquête in voor de stad Gent, over tevredenheid en dat soort dingen. Ik had er tijd voor en ik wilde ook wel dat mijn mening af en toe eens telt.

Vorige week kreeg ik een brief van de stad Gent. Tiens, dacht ik, wat is er nu weer? Tot mijn grote verbazing kreeg ik wel degelijk een waardebon van 12 euro voor de Colruyt: ik was een van de ‘gelukkige winnaars’.

Dus ja, ze doen dat wel degelijk, al is het maar 12 euro. Maar wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd, zeker?

Cadeautje voor Arwen

Arwen wordt vandaag 22. Yup, een lentekind dus.

Ik wilde voor haar ook een cadeautje voorzien, maar afgelopen week was echt druk geweest, dus het werd iets met niet bijzonder veel inspiratie: een doosje gevuld met wat kleine dingetjes voor op reis – gezichtsmasker, masker voor vermoeide ogen, mistspray, dat soort dingen die wel helpen als je op reis gaat en een jetlag gaat oplopen – en een speeltje voor Viggo, haar kat. Ik voegde er ook nog een boekenbon van de Standaard aan toe, en een paar zelfgehaakte polswarmertjes zoals ze er al verschillende heeft, maar die ze ook graag nog in dit kleur wou.

Ze was er gelukkig wel blij mee, want wellicht had ze het ook niet meteen verwacht. Maar tegenwoordig komt ze op zondag al eens mee met Wolf hier eten – we staan in het gezin nogal op die zondagmiddag met opa erbij – en dan is het steevast ferm gezellig, want daarna hangen ze nog in de zetel en wordt er oeverloos gekletst met Merel erbij. Yup. Een prima schoondochter, en vandaag dus al 22.

Gelukkige verjaardag, Arwen!

Ontbijtje met Gwen

Het was intussen alweer eventjes geleden dat we elkaar nog gezien hadden, namelijk van in de herfstvakantie. Daar moest dus dringend iets aan gedaan worden, en zoals meestal in de winter spraken we af voor een ontbijtje tijdens de examens. Ik zat wel goed met mijn verbeteringen, dus dat kon zeker.

We opteerden voor de Vrijdagmarkt, want dat is voor Gwen niet ver fietsen en dan was ze zeker op tijd terug aan haar bureau. Via het internet had ik Jaggers gevonden, en dat bleek een klein, nogal traditioneel restaurantje te zijn, maar eigenlijk best wel gezellig en uiteindelijk ook helemaal volzet. Best dat we gereserveerd hadden!

We kozen allebei voor de Griekse yoghurt met granola en een croissant, en dat bleek een uitstekende keuze te zijn, want die yoghurt was om bij te kruipen! Maar echt, bijzonder lekker!

En toen bleek Gwen nog een cadeautje mee te hebben voor mijn verjaardag, en dat is dus het zaligste aan cadeautjes van uw beste vriendin: dat is er gewoon klop op! Ze had een halsketting voor me mee, met Muranoglas, van dat winkeltje in de Donkersteeg. Ik was meteen verliefd op de ketting, ik vind ze prachtig!

(Ik had ze op Facebook gepost en een collega vertelde me dat ze die ketting had zien passeren en een screenshot wilde nemen voor mij omdat ze die ongelofelijk bij mij vond passen, voordat ze zag dat het effectief ook een bericht van mij was.)

Het werd andermaal een fijn gesprek over allerhande onderwerpen, maar hoe kan het ook anders met uw beste vriendin? Van mij kreeg ze overigens ook een nieuw mutsje: het vorige was met een enkele draad gemaakt en dus nogal dun, dit was dezelfde maar met een dubbele draad en wat groter, zodat het een echte wintermuts is.

Enfin, helemaal opgeladen reed ik terug naar huis om daar ‘vrolijk’ verder te verbeteren. Jawel, zo’n ontbijtje is goed voor het humeur en de motivatie, zeker met zo’n fijn cadeautje bij!

Zomertruitje (nr. 1)

Ik zou het bijna vestje noemen, maar het kan niet open, dus het valt echt wel onder de categorie truitje.

Een tijd geleden kwam collega Peggy bij me met de vraag of ik iets voor haar wilde haken. Ze had een bijzonder simpel truitje uit de Paprika, maar dat was echt zijn eer kwijt, als in: versleten, een paar draadjes los en weer aan elkaar geknoopt… Ik bekeek het even en zag dat het eigenlijk gewoon twee rechthoeken waren in een open patroontje. Er zaten kleine mouwtjes aan, maar die wilde ze liever niet meer, gewoon armsgaten. Euh, dus ik moest gewoon twee zeer lange rechthoeken haken? Duh…

Ik zocht een haalbaar patroontje, vond simpele katoen in het perfecte kleur in de Zeeman en toog aan het werk. En zag dat dat bijzonder goed vlotte, eigenlijk.

Gisteren was het af, vandaag gaf ik het haar als een laat verjaardagscadeautje. Ze was er bijzonder blij mee, het was perfect wat ze gewild had, en ze had al meteen een passend kleedje en bijpassende sjaal aangetrokken, in afwachting.

Ze was zelfs zo blij dat ze het meteen ook nog in een reeks andere kleuren bestelde, als ik het juiste garen nog kon vinden tenminste, want op de site was het allemaal uitverkocht.

Allez hup, blij dat ze zo content is!

En bij deze: wil jij een gehaakt iets? Bezorg me dan het patroon en het juiste garen, en ik maak het! Ik haak terwijl ik lees of tv kijk, en ik zit zo goed als zonder projectje, vandaar. En anders pak ik toch maar mijn gsm ter hand…

Vaderdagcadeautje

Bij Arwen thuis hebben ze sinds enige tijd een klein pizza-oventje, en Wolf was daar razend enthousiast over. De foto’s die hij doorstuurde, spraken ook boekdelen.

Laat het nu net vaderdag zijn, en laat Bart nu de laatste weken in de pizza’s gevlogen zijn… De som was snel gemaakt en dus stonden er hier drie pakketten te blinken: eentje met het oventje zelf, eentje met twee specifiek daarvoor bedoelde houten plankjes, en een met de stalen pizzaschep. Ha ja, want dat is niet inbegrepen in het oventje.

Bart had gelukkig de bui al voelen hangen en had de nodige ingrediënten meegebracht, zodat hij ’s middags al deeg stond te kneden en ’s avonds uitgebreid stond uit te rollen.

Wolf ontfermde zich over het oventje: het bereikte fluks de 500° en dus werd de eerste pizza erin geschoven. Euh… Het deeg is blijkbaar bij Arwen veel dikker, waardoor de pizza’s daar zo’n achttal minuten moeten bakken. Hier keek Wolf na amper een minuut, en toen was mijn pizza al verbrand. Niks ergs, ik kon gewoon de kantjes eraf halen. En daarna ging het beter en beter.

En de smaak? Niet te vergelijken, exponentieel beter dan een diepvriespizza of zelfs eentje gebakken in een gewone oven.

Ik voel nog veel pizza’s aankomen…

 

Cadeautje van Marleen!

Ik wist wel dat het er zat aan te komen hoor: Marleen had me gezegd dat ze via Het Paard van Troje een boek ging bestellen voor mijn verjaardag, en vroeg me of ik interesse had in “Pandora’s Jar”, over de vrouwen in de Griekse mythes.
Maar blijkbaar kon ze het niet laten om er nog een ander boek aan toe te voegen, ook eentje waarover ze gehoord had op de radio: Femina, over de rol van de vrouw doorheen de geschiedenis.

Het geheel kwam prachtig verpakt in een doosje toe en stemde me meteen gelukkig. Ja, ik lees quasi uitsluitend digitaal, maar ik word nog altijd goed gezind van boeken, zeker als het van die mooie uitgaven zijn.

Dankjewel, Marleen, ik ga ze met plezier verorberen!