New York en IJsland

Gisteren heb ik Bart naar zijn kantoor gebracht, aangezien hij in de namiddag naar New York vertrok voor een congres. Woensdagavond vliegt hij dan vandaar naar IJsland tot zondagavond. Tsja… De reis in IJsland, een business rondreis, was net geboekt toen die zeer interessante trip naar New York binnenkwam, en wat doet een mens dan? Allebei meepikken natuurlijk.

Ik schreef op mijn Facebook:

Dacht dat het een eenzame week ging worden, met Bart die in New York en IJsland zit, maar het is gewoon weer veel te druk. Zelfs mijn avonden zitten vol. Alleen het koude bed blijft lastig, ik mis mijn standvastige rots aan mijn zijde.

Maar mocht iemand zin/tijd hebben voor lunch morgenmiddag; I’m game! (Als het in Gent is tenminste)

Ik kreeg daar de meest hilarische commentaar van mijn nicht op. Serieus!

OK….jouw bericht bovenaan met mijn gedachten ertussen terwijl ik het aan het lezen ben:

“Dacht dat het een eenzame week ging worden, met Bart die in New York en IJsland zit”
(Ah tiens, Ijsland ook, wat zou er in Ijsland te doen zijn. Ijsland begod) ,
maar het is gewoon weer veel te druk. Zelfs mijn avonden zitten vol.
(heb je dan babysits hele tijd?)
Alleen het koude bed blijft lastig, ik mis mijn standvastige rots aan mijn zijde.
(ooooh maar hoe lief)

Maar mocht iemand zin/tijd hebben
(WTF…wat schrijft die nu? uitnodiging om haar warm te komen houden in bed!?? Oink. Heeft die dat hier nu echt geschreven? )
voor lunch morgenmiddag; I’m game! (Als het in Gent is tenminste)
(oeps, sorry, niets aan de hand, ik was dus te lang bij dat koude bed blijven hangen. Ja zeg, hoe kan ik nu weten dat er een gedachtensprong zit).

Sorry Ellen, ik lag strijk!

(En voor wie haar eigen soms hilarische schrijfsels wil lezen: https://goofballsworld.blogspot.com/)

Onder de indruk

Vermeldde ik terloops tegen Bart dat ik ‘A Tale of Two Cities’ van Dickens aan het lezen was.

“Ah”, zei hij, “It was the best of times, it was the worst of times”.

En toen wist ik meteen weer waarom ik met hem getrouwd ben.

Afbeeldingsresultaat voor a tale of two cities

Chef

Terwijl ik nog steeds heel erg koest blijf – liggen, af en toe een beetje was opvouwen, weer liggen, wat voor school doen, liggen – leefde Bart zich andermaal uit in de keuken. Deze keer was het een lamsbout, en ik moet zeggen, het was meer dan dik in orde!

Oordeel zelf: dit ziet er toch fantastisch uit?

Het resultaat op het bord was dan dit:

Yup. Ik ben met mijn gat in de boter gevallen. Dat dat gat er dan dik van wordt, moet ik er maar bijnemen zeker?

Trots

Terwijl ik hier in de zetel lig te liggen, geeft Bart het beste van zichzelf voor zijn bedrijf, zoals altijd. En dan zie ik dingen op Facebook passeren, en ben ik weer gewoon helemaal trots op hem. En denk ik vooral: “Dat is de mijne. Yup. Die van mij.” En dan gloeit dat vanbinnen, en ligt dat niet aan de pijn in de rug :-p

Just another Sunday

De dag begon natuurlijk met cadeautjes en knuffels voor Bart. De inhuizige puber lag nog te slapen.

Maar zelfs op zijn verjaardag haalde Bart zijn innerlijke chefkok boven, schotelde ons als voorgerecht een trio van paté voor, en maakte een fantastisch gerecht klaar met haas, een keur van paddenstoelen en een heerlijke truffelrisotto. Wow…

En daarna gingen ons pa en ik naar Rieme om een paar caches op te pikken, maar veel geluk hadden we niet: we konden er twee totaal niet vinden, alleen een derde. Tsja…

Het werd een korte maar fijne wandeling, wel een beetje koud.

Maar thuis was er hete koffie en lekkere taart, en meer moest dat totaal niet zijn op deze vredige zondag.

Vaderdag

Door zo ellendig te zijn, vrees ik dat ik Barts vadertjesdag een beetje verpest heb.

De kinderen hebben me lang laten slapen – ik was vannacht andermaal wakker van de pijn, ondanks de Tramadol – en netjes gewacht om hun cadeautjes te geven. Ik had er geen, vrees ik, ik was van plan gisteren nog iets te halen dat ik in gedachten had, maar dat is er dus niet van gekomen. Meh.

Merel had een papieren taart gemaakt met in elk stukje een leuke wens. Van Kobe kreeg hij een hele leuke kaart in de stijl van Wijs, en drie glazen potjes  met op het deksel een diertje geplakt in de juiste kleuren – rood, wit, zwart – en uiteraard gevuld met snoep. Ha ja.

Voor de rest heeft hij helaas alles zelf moeten doen: ik ben in de zetel blijven liggen. En net zoals ik gisteren Wolf niet gehaald heb, heb ik hem vanavond ook niet terug naar zee gebracht: het ging gewoonweg niet.

Blah.

Rommel en brol!