Kobes, caches en confituur. En ook wel voetbal, ja.

Blijkbaar was het iets te veel voor Kobe de voorbije dagen: wellicht de warmte? In elk geval voelde hij zich gisterenavond niet zo lekker, heeft ook niet gegeten, en datzelfde geldt voor deze morgen en deze middag. Tot zover de plannen om samen naar ’t stad te fietsen en daar iets te eten. Goh ja, de vakantie is nog lang…

Ik wilde echter nog aardbeienconfituur maken, maar vond al een paar weken geen confituuraardbeitjes. Tsja. Op algemeen aanraden ben ik naar Ertvelde Tervenen gereden, toch wel een eindje weg, maar als ik dat kon combineren met cachen, waarom ook niet? Ik baande me een weg door de mais – die blaren snijden nog serieus! – sloeg wat tengels plat, en vond vier caches op toch wel hele mooie plekjes.

De aardbeitjes stonden niet goedkoop – 2.5 euro per bakje – maar waren echt wel topkwaliteit. Ik heb ze ’s avonds tijdens de match – ne mens moet toch iets doen, nee? – gesneden en in de pauze verwerkt tot confituur. Mooi meegenomen, en bijzonder lekker. En Kobe, die voelde zich een pak beter en speelde vlotjes een grote omelet binnen. Oef.

Vakantie…

Wat doet ne mens op zijn eerste vakantiedag? Lang uitslapen, natuurlijk.

En dan tegen half twaalf met de dochter naar de markt in Evergem trekken, om daar nog confituuraardbeitjes te scoren, en prachtige grote zonnebloemen.

En dan ’s namiddags, na een dutje, confituur te maken samen met de kinderen.

Meer moet dat toch niet zijn, op zo’n dag? Hmm?

Platte-omaatjesconfituur

Een van de favoriete dingen hier in huis van ons ma, was haar aarbeienconfituur. Omaatjes confituur met platte aardbeien, en dat werd dus platte-omaatjesconfituur. Vorig jaar heb ik er ook gemaakt, en dit jaar, goh, met gans de perikelen rond Els en Wols was het er gewoon niet van gekomen.

En toen passeerde op Wondelgem Leeft het bericht dat iemand hier op de Evergemsesteenweg nog een ganse hoop confituuraardbeitjes in de tuin staan had, maar dat ze geen zin meer had om die te plukken, en wie wilde, mocht er zelf komen trekken. Ik reageerde snel, en tegen half twee wandelde ik met Merel door de hitte richting aardbeienveld.

Effectief, het stond vol met felrode, zeer smaakvolle en sappige kleine aardbeitjes, en na twintig minuten hadden we een gans vergiet vol.

IMG_0440

Een uur gesnij door Kobe en Merel later stond een stevige ketel te pruttelen, en nog wat later hadden we zeven mooie potjes platte-omaatjesconfituur. Win!

IMG_0441

Confituur

Zaterdag liep ik op de markt met Kobe, en namen we behoorlijk wat aardbeien en kersen mee, met het idee: ik zie nog wel wat ik ermee doe, maar ze zien er wreed goed uit, en desnoods wordt het confituur. Ha ja, want ons ma haar “platte-omaatjesconfituur ” was legendarisch lekker (en ook altijd veel te slap), maar is dus helaas ook verleden tijd. Ik voorzag dus al de nodige pec om ze in te dikken.

Gisteren waren de kinderen zich op een bepaald moment aan het vervelen, en toen ik vroeg om aardbeien te snijden, zeiden ze alle drie volmondig ja. Op een ‘ik-en-een-gij’ waren de aardbeien gesneden en stond de confituur te pruttelen. En zocht ik krampachtig naar confituurpotten waarvan ik zeker was dat ik ze nog had, maar die ik dus aan geen kanten vond. Ik heb er uiteindelijk nog een paar opgeduikeld, en vandaag ben ik er zelfs nog gaan kopen. Want ja, die aardbeienconfituur gisteren was een schot in de roos, en dus heb ik vandaag ook de kersen in de potten gedraaid.