Gang
Intussen zijn ze dus ook begonnen aan de gang: het lelijke tassobehang wordt weggeplamuurd, en alles wordt geschilderd. Tasso van de muur halen is quasi onbegonnen werk, omdat je doorgaans de plamuur meetrekt, maar het zo laten was eigenlijk ook geen optie, want de nieuwe muren zijn effen, en er zaten zeer veel gaten en hiaten in intussen.
Ze waren geschilderd in wit en paars: wit om meer licht te hebben, maar donkerpaars waar je met je handen langsgaat, en het dus vuil maakt.
Alles komt nu in de kleuren van de living, dus veel wit, en dan nog lichtgrijs en donkergrijs. Op die manier komt onze bleekhouten trap ook beter uit. Het gaat goed zijn, ik zie dat nu al.
365 – 17 januari 2014 – Timicheglichtjes
Lentegevoel
Vandaag zorgde onzeglijk, ontegensprekelijk voor een lentegevoel: heerlijke zonneschijn, en als je goed kijkt, hier en daar de bloemen die al schieten. De jongens hebben zowaar buiten gespeeld, en mocht mijn rug niet zo vervelend doen, we waren gaan wandelen.
De japonica staat al in bloei,
de lucht was van een prachtig staalblauw
en de was hing vrolijk te wapperen.
Dat die lente maar snel komt, of het nu winter geweest is of niet!
365 – 16 februari 2014 – troon
Zo wordt hier dus tv gekeken…
Deurensaga
De deurenkomedie is intussen vergleden in een slechte soap. Serieus.
Er was mij dus op woensdag 29 januari een nieuwe deur beloofd. Een vlakke deur in mijn bureau, die uitgeeft op de berging, en zo naar de garage leidt. De 28ste was er al het deurgat, maar was de deur zelf er nog niet. Ze hebben dus ‘voor even’ de oude deur met kader in het gat gezet: volgens wat de werkman zei, was het zelfs de bedoeling dat ze de dag nadien kwam.
De dinsdag erna, dus zes dagen later, hebben ze dan maar het kader volledig netjes opgevuld, zodat de kou er niet meer doorkwam. Ha ja, want die deur, die kwam er maar niet.
Ik heb dan nog eens serieus van mijn oren gemaakt, en ze gingen ze gisteren brengen. Niet dus. Ja, ze hadden eraan gewerkt, dat wel: de oude deur was eruit gehaald, er stond een nieuw kadertje, en er stond een deur in vastgezet, maar zonder klink en met een zeer duidelijke boodschap:
Niet bruikbaar, dus. Gelukkig kan ik nu wel weer via de voordeur naar de woonkamer, maar de garage was even onbereikbaar langs binnen. Ik kon via de voordeur naar buiten, en dan weer via de achterdeur naar binnen, maar dan wel met een goeie jas aan, want het was gisteren nogal aan het gieten.
Hallo, planner? Die zorgde ervoor dat ze tenminste de afdichting tussen vroegere keuken en berging kwamen weghalen, zodat ik langs daar naar de garage kon voor de was en zo.
Toen kreeg ik een berichtje dat ze hier vandaag om acht uur gingen staan om af te werken. Om negen uur ben ik richting de rugby vertrokken met de jongens, en was er nog niemand te zien. Blijkbaar waren ze heel even binnen geweest, en toen weer vertrokken om het juiste materiaal te halen. Quid? Alsof ze dat gisteren niet hadden kunnen doen?
Bon, tegen dat ik terugkwam van de rugby, waren er hier twee man volop bezig. De uitleg: het was het verkeerde kader, en dus zijn ze de kader gaan wisselen. Blijkbaar een fout van de leverancier, die niet geleverd had wat gevraagd was.
En toen stelden ze vast dat het ook de verkeerde deur was. Ha ja, want die deur hoorde bij die eerste kader, en niet bij die tweede, maar die deur hadden ze niet meer in voorraad, die moest besteld worden. Ze gingen wel de ‘verkeerde’ deur er voorlopig inhangen, bruikbaar en al, alleen valt ze niet in het slot. Ze hebben al wel alles netjes uitgeplakt en geplamuurd, zodat de definitieve deur er gewoon moet ingehangen worden, en dat er dan kan afgewerkt worden.
Allez mensen, dit geloof je toch niet meer?
En de kat, die moet nog iets langer wachten op zijn kattenluik. Zal ik wel portier spelen.
365 – 15 februari 2014 – rugbytoernooi
Wolf is die met een groene muts op.
Gitaarexamen
Vandaag had Wolf zijn allereerste gitaarexamen ooit. Alle kinderen van het eerste jaar werden verwacht om 17.00u op de academie, moesten een toonladder en een stukje spelen, en werden beoordeeld door beide juffen. De ouders mochten erbij zijn, en dus bleven Merel, Kobe en ik luisteren.
Het verwonderde me hoe weinig zenuwen Wolf had, en hoe goed hij eigenlijk speelde na een half jaar. Hij was één van de weinige die perfect in de maat speelde, en hij was dan ook, samen met een andere jongen, de eerste met 86%. Grote onderscheiding dus, en een bijzonder trotse mama.
365 – 14 februari 2014 – macarons
Dit vond ik op mijn bureau…
Schilderen en dergelijke
Intussen gaat het hier vrolijk verder met de verbouwingen.
In de oude keuken Рde nieuwe inkomhal en Barts bureau dus Рligt er intussen een mooie effen laag ̩galis̩, zit het plafond erin, en zijn ze intussen komen opmeten voor de glazen wand. Hopelijk komt die tegen het einde van volgende week: dan kunnen ze verder afwerken, de muren effen zetten, en kan Bart er voorlopig al in. Het plafond is intussen ook al volledig uitgeplamuurd en opgeschuurd, en dus kunnen morgen de roze afdekplaten ook weg, en kan de voordeur weer gebruikt worden.
Het zal nog even wachten worden op de vloer: bovenaan is hij volledig droog, maar de chape in de keuken was meer dan tien cm dik, en onderaan zit er nog een klein percentage vocht. Ze willen natuurlijk bij voorkeur alle vloeren in één keer leggen. We wachten vol spanning…
Boven doen ze intussen ook vrolijk verder, is het plafond volledig klaar, en hebben Bart en ik Kobes kamer in de primer gezet. Alleen de ene muur kunnen we nog steeds niet aanpakken, want er zit nog een natte plek. Intussen heb ik vastgesteld – en komt de aannemer met de planner en de architect dat ook met eigen ogen vaststellen – dat het de dichting is van de verschillende slabben venstertablet waar het probleem zit: overal waar een voegje is, zijn er vochtproblemen.
Oh, en Kobe heeft een deur ^^
In de nieuwe badkamer is alles van houtwerk intussen ook geschilderd, en is het wachten op de glazen wand en de afdichting van de vensterbanken om ook daar te kunnen afwerken.
In tussentijd zijn ze wel al begonnen in de gang: aangezien er nieuwe stukken bij zijn gezet, moest alles herschilderd worden, en mijn rug en ik zien het niet meer zitten om het zelf nog te doen. Alle deuren moeten afgeschuurd worden, en vooral ook: de grove tasso die ik spuuglelijk vind, wordt weggeplamuurd. Zo kan eindelijk ook het vroegere zolderluik weggewerkt worden, en sluit alles netjes aan.
De kleuren worden die uit de living: zachte bruingrijstonen en veel wit.