Steentjes
In de categorie ‘snugger’: uw sleutels niet meenemen als ge de kinderen te voet naar school brengt, uit pure gewoonte dat uw achterdeur toch open is. Niet dus, sinds we eigenlijk alleen nog maar de voordeur gebruiken.
Enfin, gelukkig was de kuisvrouw aan het werk. Maar de bel werkt nog steeds niet, en ze laat haar GSM altijd beneden liggen. Ik heb dus, zoals in de films, steentjes tegen het badkamerraam staan gooien. Ettelijke steentjes, want ze had het wel gehoord, zei ze, maar dacht dat het een tak tegen het raam was of zo. Tot ik mijn toevlucht nam tot een steentje, waarvan ik vreesde dat ik misschien mijn eigen ruiten zou ingooien, letterlijk dan.
De ruit sneuvelde gelukkig niet, maar het lawaai was wel de moeite. Een verschrikt kopje kwam aan het venster kijken, en toen breed lachend de voordeur openmaken.
En ik? Ik stond te grijnzen als een puber in de lente. Het heeft wel eens iets, ja.
365 – 08 mei 2014 – ochtendwandeling
Rotdag
Het begon al met een huilende Merel. De laatste tijd heeft ze dat wel vaker, dat ze huilt zonder reden, of toch zonder dat wij de reden kunnen achterhalen. Deze morgen was dat niet anders. Ik zette haar uiteindelijk gewoon in de auto, en vroeg haar haar gordel aan te doen. Dat lukte niet zelf, en dus moest ze Wolf beleefd om hulp vragen. Gewoon een ‘alsjeblief’, meer niet. Prompt gingen alle sluizen opnieuw open. Ik heb me kwaad gemaakt, heb me uiteindelijk zelfs opnieuw geparkeerd, ben uitgestapt, heb haar uit de auto gehaald, en gevraagd hoe het nu zat. Waarop ze ‘alsjeblief’ wist te stamelen, ik haar opnieuw in de auto zette, Wolf haar gordel vastmaakte, en ik naar school reed. Maar toen dacht ik: “Dit ga ik de juf niet aandoen, ik ben deze voormiddag toch thuis”, heb haar terug meegenomen naar huis, en haar opnieuw in bed gestopt. Ze heeft overigens geslapen tot half twaalf.
Bon, mijn humeur was dan toch om zeep, kon ik meteen een hoop ambetante klusjes doen die ik al veel te lang had uitgesteld. Zoals daar zijn:
* Verzekering: ik rij nu al een tijdje met Barts Ford, die nog steeds op de vennootschap staat, ook al heb ik hem al overgekocht. Mijn oude Citroën staat hier nl. ook nog altijd, en die nummerplaten moeten dus overgezet worden. Vandaag heb ik eindelijk de verzekeringsmaatschappij gecontacteerd om dat in orde te brengen. Kan die oude auto eindelijk ook eens van de oprit af…
* Dienstenscheques: met de uitbreiding van ons huis ben ik nu nog meer een luxepaardje geworden: ik heb nu extra uren poetshulp met dienstencheques. Om fiscaal voordeel te kunnen krijgen, maakte ik beter een tweede account aan, maar dat bleek nog wat voeten in de aarde te hebben. Zucht. Want op de sodexowebsite moet je duidelijk niet rekenen… Enfin, de telefonische helpdesk werkte dan wél weer snel en efficiënt (als je binnengeraakt, tenminste) en de cheques zijn intussen al besteld.
* Sportkampen: raaah! Serieus zeg! Ik schrijf de kinderen in voor in totaal 5 kampen (2 voor de jongens, 1 voor Merel), blijkt nu – ik belde omdat ik nog geen betalingsuitnodigingen had gekregen – dat enkel Wolf is ingeschreven voor eentje, de rest niet. Er is zelfs geen spoor van hun inschrijving te bekennen! Zucht. Prutsers! Volgende keer maak ik screenshots, dat ik kan bewijzen dat het in orde was. Ik heb een lange klachtenmail gestuurd, na een telefoontje met de sportdienst, maar bon. Ik hoop niet direct op resultaat. Tot zover mijn vakantie dus. Ik kijk er nu al tegenop.
* Logopedist: ik heb eindelijk een afspraak geregeld voor Kobes infantiele slikpatroon, en maandag komt de logopediste langs. Ik ben benieuwd.
* Tandarts: Wolf mag half juni zijn tanden laten trekken. Deze week lukte moeilijk voor iedereen, en daarna is de tandarts drie weken met vakantie. Ze heeft overigens groot gelijk.
* Kapper: nog zoiets dat ik vaak uitstel. Vrijdagnamiddag kan het. Oef.
Oh, en mijn computer loopt intussen voortdurend vast: ik heb al een keer of vijf moeten heropstarten. Maar intussen denk ik dat ik het gevonden heb: mijn mail was de schuldige, en blijkbaar is een ‘verzonden’ map van meer dan 3000 stuks niet zo interessant. Ik heb die intussen met mondjesmaat gewist, en ik denk dat het lukt. Hout vasthouden!
Enfin, al bij al een hoop ambetantigheden uit de weg gewerkt, op naar een betere dag. En avant!
365 – 07 mei 2014 – kijken naar de training
Stoel gezocht
Ik had het er een hele tijd geleden al over: nieuwe keukenstoelen. Maar momenteel is het budget een klein beetje op door nogal wat onverwachte kosten, en eigenlijk passen de huidige stoelen bijzonder goed.
Maar we hebben er dus eentje te weinig. Ik heb ze in 2009 gekocht als einde reeks in de Weba, en ze hebben ze toen al laten overkomen van een andere vestiging. Duur waren ze niet, maar wel echt mijn goesting.
Heeft iemand enig idee of ik er nog ergens eentje zou kunnen opsporen, en zo ja: hoe?
Alle input is welkom.
365 – 06 mei 2014 – gezond
Blaadjes
Zo langzamerhand ben ik het “nieuwe” huis naar mijn hand aan het zetten. Alles is ongeveer voor 90% af, en ik ben eigenlijk aan het wachten op die 100%. Maar de gordijnen hangen er bijvoorbeeld al, en ik ben aan het denken over de kadertjes links en rechts.
Wat ik intussen ook gedaan heb, is een muursticker opgehangen op de effen witte schuifwand van mijn wasplaats. Ik vind het geslaagd, maar ik heb de indruk dat Bart er niet zo gelukkig mee is. Ach ja, hij doet dan ook de was niet ^^
365 – 05 mei 2014 – lange rokken
Kwestie van het manwijf van dit weekend te compenseren ^^
Omen
Een aantal maanden geleden vroegen goeie vrienden van me of ik het niet zag zitten om te komen figureren op een nieuwe larp. Er waren namelijk massaal veel inschrijvingen, vooral van doorgewinterde spelers die het ongelofelijk goed zagen zitten om te spelen. En nu hadden ze figuranten nodig natuurlijk, en liefst ook anciens.
Na een weekend of 70 denk ik dat ik wel een ancien ben, en ik had er wel zin in, zeker toen ze met een rolletje af kwamen dat me op het lijf was geschreven (misschien wel letterlijk). Het kostte me niet eens veel moeite om Bart te overtuigen, en dus trok ik vrijdagavond richting Geel. Ik moet toegeven: eerst zag ik het niet zitten. Ik had eigenlijk nog te veel werk, nog te veel dingen aan mijn hoofd, en had ik gekund, ik was thuisgebleven. Maar dat kon ik niet maken tegenover spelleiding, en maar best ook: ik heb me gigantisch geamuseerd!
Ik had eigenlijk maar twee rollen: een uberdominante druïde met een verouderingsprobleem, en een huurling, de beste vechter van het land. Jammer dat ik dat outgame niet waar kon maken, zo goed vecht ik nu ook weer niet ^^
Tussenin heb ik nog even gezelschapsdame gespeeld voor de koningin, met een lange jurk en een blonde pruik. Hilarisch.
Enfin, ik heb weer eens veel te weinig geslapen ( zaterdagnacht was het half zes, en dat was lang geleden), en me gigantisch als manwijf gedragen, in mijn harnas en met mijn attitude. Dat wordt weer overcompenseren morgen, met lange rokken en juwelen en zo.
Maar eerst ga ik een lange lange douche nemen: ik voel me ronduit smerig. En, geloof me, da’s altijd een goed teken.