Vakantie
Vakantie, dat is ook plots twee jongens die verdwijnen. Een klasgenootje van Kobe is recent in de buurt komen wonen, en ze waren gisteren even langsgekomen om te vragen of Kobe mocht komen spelen. Hij is dus deze morgen richting Nathan vertrokken, is even thuis gekomen om te eten, en was daarna weer weg. En Wolf? Die kreeg een smsje van een vriendje, of hij niet af kwam. GSM in de broekzak, fietsslot rond het stuur, en weg was hij.
En toen waren Merel en ik dus plots alleen. We zijn dan maar boodschappen gaan doen met de aanhangfiets, en dat vond ze zalig. Tot hiertoe moest ze in het kinderstoeltje, maar ik wilde die aanhangfiets wel eens uitproberen. Het is nipt, maar het lukt wel. Alweer een tijdperk afgesloten. Het gaat snel…
En verder zijn we haar kamer aan het uitmesten. Normaal gezien kan ze zelf haar kamer bijzonder goed netjes houden, maar nu had ze het te ver laten komen, en zag ze er zich geen man meer over. Daarbij, haar kasten moesten ook dringend aangepakt worden: alle babyspullen en ontgroeid speelgoed eruit, en alle nieuwe dingen erin. Ik ga meteen ook haar meubeltjes wat verschuiven zodat het groter lijkt. Op deze manier ziet ze het wél zitten, en is ze me fantastisch aan het helpen.
Vakantie voor mij is dus kinderkamers opruimen. Zucht. Maar het geeft wél een goed gevoel achteraf. Gelukkig maar.
365 – 08 april 2015 – aanhangfiets
Werkdagje
Een goed gevulde dag, eigenlijk, maar eindelijk beter weer!
Het begon met een luie voormiddag, dat geef ik toe. Enfin, boodschappen, Merels kamer verder opruimen, koken, dat soort dingen. Na de middag reden we richting Mariakerke, om even op mijn school langs te gaan. Het Atheneum Mariakerke is volop bezig met Project Duurzaamheid, en er was vandaag een grote werkdag. Collega Jan was zaterdag al wat houten palen en zo komen ophalen, nu ging ik ginder even kijken of we een klein handje konden helpen, en of ik wat foto’s kon maken. De kinderen vulden een ganse hoop potjes met teelaarde, terwijl ik dus foto’s nam. Helaas staan die nog niet op de website van de school, want ik kan om een of andere reden geen foto’s meer uploaden, tot mijn grote frustratie.
Daarna gingen we om de hoek een laptop voor ons ma bestellen: een basismodel, maar goed genoeg voor wat zij nodig heeft, en dan moet ze niet altijd in die koude bureau beneden gaan kruipen.
De kinderen wilden daarna gewoon terug naar huis, en dus deden we dat, en sleepte ik het grasmachien buiten voor een eerste maaibeurt. Het gras stond lang, wegens niet echt kort de winter ingegaan, en het was dus echt nodig om het af te doen, zeker nu het even wat beter weer wordt, en we dan buiten kunnen. Wolf ging intussen fietsen, en Merel en Kobe verklaarden het zandbakseizoen voor geopend.
365 – 07 april 2015 – bloempotjes vullen
Pasen op paasmaandag
Zo voelt het wel, ja. Door de Ronde gingen we gisteren niet naar Ronse, want dan is het echt wikken en wegen wanneer je waar zal kunnen passeren, en zit je eigenlijk hoe dan ook in de file. En omwille van diezelfde Ronde werd Marie-Julie’s verjaardag niet gisteren gevierd, maar wel vandaag. Met andere woorden: dubbel feest vandaag, en een overdosis chocolade.
Om kwart over negen stonden we in Ronse, in Nelly’s favoriete restaurant de Acte, en ze heeft gelijk! Er was een bijzonder uitgebreid ontbijtbuffet, waar ik me vooral te goed heb gedaan aan de wentelteefjes, croissants, verse fruitsla, pannenkoekjes, en zelfs een stukje misérable naar binnen heb geslagen. Om kwart voor tien was er de paaseierenraap: de hele tuin lag vol, maar dan ook echt vol met paaseitjes. Kobe wilde enkel gele en groene, en is met een ganse zak teruggekomen. Wolf en Merel waren samen op jacht gegaan, en hadden ook behoorlijk wat mee ^^
Rond elf uur hielden we nog even halt bij Omaly thuis, en reden daarna door naar Zomergem, voor het volgende feestje. Mijn kleine Marie-Julie werd vijf, en straalde! Delphine had ook weer een zeer uitgebreid buffet voorzien, en daarna nog een kanjer van een taart. Lekker, dat wel, maar ik heb ’s avonds toch echt niet meer gegeten, maar vooral mijn beste volgevreten-python-impressie ten beste gegeven in de zetel.
Mijn fototoestel was ik helaas vergeten, vandaar de armzalige telefoonfotootjes. Tsja. Al is die laatste van Bart eigenlijk wel heel erg mooi.
365 – 06 april 2015 – paasei, iemand?
Pasen
Voor een keertje geen uitgebreide paasdiners, al moet ik toegeven dat Bart heerlijk had gekookt. Maar we hielden het rustig: wat verder werken aan Merels kamer, was ophangen, en dan na de middag richting paastoernooi met de kinderen. We hebben er heerlijk in de zon gezeten, een matchke gezien van onze heren, onze dames en de U16, en dan op ’t gemakske terug naar huis. Ha ja, want ik wilde de finale van de Ronde zien, met een stukje taart erbij, zo hoort dat. En ’s avonds? Gewoon rustig met mijn ventje in de zetel voor de tv gehangen, iets wat eigenlijk ook niet zo vaak meer voorkomt.
In ieder geval: zalige Pasen!
365 – 05 april 2015 – paastoernooi
Van ridders, rommel en rugby
Kobe mocht deze morgen naar een hoogst origineel verjaardagsfeestje: uitgebreid ontbijtbuffet, en dan bedoel ik echt wel uitgebreid.
Ze waren wel met een aantal ridders en prinsessen, en hij had zich prima geamuseerd, vertelde hij.
Ik heb ondertussen de koe bij de horens gevat, en ben Merels kamer beginnen uitmesten. Het kind kan nochtans prima opruimen, maar zag er zich geen beginnen meer aan, omdat het allemaal zo vol stond en alle kasten ook vol zaten. Ik ben dus begonnen met het uitlegen van haar kasten, schuiven, alles eigenlijk. En dan systematisch opruimen, en we gaan zelfs wat meubeltjes verzetten. De bedoeling is dat we alle babyspullen en ongebruikt speelgoed gewoon weggeven. Ik vermoed dat het een pak zal zijn. En daarna is het de beurt aan Kobe en Wolf. Poeh. Ik weet weer wat gedaan deze vakantie. Maar bon, het resultaat zal er hopelijk ook mogen wezen. Oh, en alle weg te geven spulletjes vind je hier.
De avond begon heel rustig, en eigenlijk tegen mijn goesting heb ik me opgepakt en ben naar de rugby vertrokken: daar was ons groot Paastoernooi aan de gang, en ik had me opgegeven om een shift te draaien als manusje-van-alles tussen tien en middernacht. Maar eigenlijk is dat op bardienst in de grote tent uitgedraaid, en ik heb me kostelijk geamuseerd. Het heeft wel wat, aan stevig tempo staan bedienen terwijl je staat te dansen als een gek. Het werkt in elk geval aanstekelijk, heb ik gemerkt. En ik heb er dan nog maar meteen een extra shift bij gedraaid, want ze konden me wel gebruiken, en ik amuseerde me toch. Amai mijn rug!
Maar eigenlijk feitelijk een prima avond gehad!