Jongerenlarp Vortex

Larpen is een van mijn grote hobby’s, maar dat wist u wel, als u hier al even meeleest. Omdat de generatie van toen allemaal oude zakken zijn geworden – de gemiddelde leeftijd op een grote larp is tegenwoordig makkelijk 35 – is er nood aan vers bloed. Maar dat niet alleen: wij geven onze hobby ook graag door aan onze kinderen.

Vroeger was er Brug, voor 12-18 jaar, maar dan spreek ik makkelijk van vijftien jaar geleden. Dat is op zijn gat gevallen, maar intussen is er al een paar jaar Ankoria, de kinderlarp met sterk vereenvoudigde regels, voor 6-12. Onze jongens zijn enorme fan, en Merel zou de volgende keer ook mee willen, ook al is ze dan nog maar vijf. Maar Wolf ziet het zitten om haar op sleeptouw te nemen, en als de ouders aanwezig zijn, is dat voor de organisatie ook geen probleem.

Maar ik merkte wel dat het voor Wolf wat te simpel aan het worden is. Wat wil je: hetzelfde scenario moet toepasbaar zijn voor zowel zes- als twaalfjarigen. Sinds begin dit jaar is er nu ook Vortex, een nieuwe larp voor twaalf tot achttien. Elke keer spelen ze in een andere setting, een bestaande wereld uit een van de andere grote larps. Dat maakt het iets eenvoudiger voor scenarioteam om een wereld op te bouwen, want die is al volledig uitgeschreven. De eerste Vortex hebben we gemist, ook al omdat Wolf toen echt nog maar net elf was. Maar blijkbaar is ook dat niet echt een probleem, zo lang het leeftijdsverschil niet té groot is, en ze kunnen samenspelen met grote gasten van achttien.

Dus trok ik deze morgen in alle vroegte met Wolf naar Geel, om een dagje te larpen in het Poortkader. Eigenlijk was het de bedoeling om gisterenavond er al te zijn, maar Wolf kwam maar om zeven uur thuis van bosklas, en het zou veel te laat geworden zijn. Maar bon, om zeven uur zaten we in de auto, en we hebben onderweg de meest spectaculaire zonsopgang gezien die ik ooit in mijn leven al gezien heb. Prachtig! Had ik kunnen stilstaan langs de E34, ik had het gedaan. Nu hebben we geprobeerd al rijdend iets vast te leggen met de GSM, maar het geeft aan geen kanten weer wat het was. We waren meteen compleet goed gezind, Wolf en ik.

IMG_1382

Bon, tegen half negen waren we ter plaatse, maar het duurde nog wel even voor het spel begon. Wolfs outfit, in allerijl nog samengeraapt gisterenavond in de larpkamer, viel best mee, hij zag er stoer uit. En ik, ik speelde een vechtmachine Black Orc Berserker, maar ik was eigenlijk te tam om veel te vechten. Al heb ik er toch wel een paar een stevige pandoering gegeven, dat wel :-p De hele dag hebben we dus met orks rondgehangen, en vooral in het orkenkamp gezeten. Het was dan ook prachtig weer, en in de volle zon was het zelfs veel te warm.

Enfin, Wolf heeft zich schitterend geamuseerd, zei hij, het was veel meer een uitdaging, en hij is er zot van. Op naar de volgende!

Tuinplanning

Dat we nog plannen hadden voor de tuinaanleg, na de verbouwing, kon je hier al lezen. Intussen heeft de tuinarchitect de eerste plannen binnengestoken, hebben we die grondig gewijzigd, hebben we een tweede maal plannen gekregen en die goedgekeurd, en is er intussen ook een materiaalkeuze qua stenen en zo.

Ik zie het zó hard zitten, he, om van die puinhoop aan de voordeur af te zijn, en eindelijk ook een terras te hebben en deftig gras waarin ge uw poten niet breekt wegens putten en hobbels.

Vandaag kwam een berichtje met de planning: de week van de 12de oktober gaan ze alles komen afbreken, de week daarna alles weer opbouwen. Ik ben benieuwd, en eigenlijk zit ik al te popelen. Eindelijk weer tuin, terras, weg met de restanten van de verbouwing. En een groter tuinhuis gaat ook wel gigantisch praktisch zijn, al was het maar om de fietsen in te zetten.

Yeehaw! Op hoop van zege!

(en dan ga ik nu het ganse tuinhuis gaan leegmaken, de tuin opruimen, planten binnenzetten en dat soort onzin. Poeh).

Nest rookmelders

Ik kan niet zeggen dat ik onverdeeld positief ben over de rookmelders van Nest. Ze zijn esthetisch verantwoord – toch in vergelijking met andere merken – en meten naast rook ook gevaarlijke concentraties CO, maar… Om een of andere reden gaan ze soms gewoon af, zomaar, zonder reden. Dan is er niet een verhoogde rook aanwezig, maar meteen volledig rookalarm, waarbij je verondersteld wordt zo snel mogelijk het huis te verlaten. Ze piepen ongelofelijk luid, en je krijgt ze niet uit. Dat is eigenlijk nog het ergste: je zou ze moeten kunnen uitzetten met de app op je iPhone, maar dat lukt daar niet. En hier kan ik het geluid wel uitzetten, maar zo lang het ding vindt dat er rook blijft, gaat hij om de paar minuten opnieuw piepen. Enfin, alle drie de dingen, want die zijn geschakeld.

Vandaag was er weer zo’n moment, en ik verschoot me dood. Bart kreeg ze niet uit, en ik heb er dan maar niks beters op gevonden dan de schuldige detector gewoon af het plafond te halen, hem uit te kloppen en buiten te leggen. En daar heeft het ook wel even geduurd voor hij vond dat er geen rook meer aanwezig was.

Rotding.

Ze hebben Bart in juni zodanig de stuipen op het lijf gejaagd – hij krijgt een melding op zijn smartphone – dat hij gevallen is met de moto en zijn knie heeft gebroken. Het eerste vals alarm toen.

Hmppf. Als het nog vaker gebeurt, vliegen ze buiten. Mooi of niet.

Petanque

Ik had het al de hele zomer zitten zeggen, al van sinds we de petanquebaan aan de Blaarmeersen hadden ontdekt: ik ging met Merel petanquen. Maar keer op keer vergaten we de petanqueballen, of was het eigenlijk gewoon geen goed weer.

Tot vandaag. Ik haalde de oude competitieballen van mijn ouders van onder het stof, gooide ze samen met de picknick en dergelijke in de koffer, en we reden naar de Blaarmeersen. Merel stond te glunderen bij het idee alleen al, maar wilde toch eerst nog op het bankje in de zon een eerste sandwichke opeten. Het was er heerlijk in de zon, met haar nieuwe vestje aan.

Daarna legde ik haar het principe van het spel uit, en ze vond het de max! Vooral gooien met het cochonetje was blijkbaar superleuk.

Maar na een dik half uur was ze het toch beu, werd het ook wat frisjes, en opteerden we om nog onze wandeling te maken, langs glijbaan en water.

Ik blijf het er heerlijk vinden, daar aan de Blaarmeersen. En intussen weet ik ook waarom Merel zelf geen rugby wil spelen: ze vindt die mama-dochtermomentjes veel te leuk… Ik kan haar eigenlijk geen ongelijk geven :-p

 

Bosklas

Dat hij groot wordt, onze Wolf. Gisteren is hij op bosklas vertrokken, met een grote grijns op zijn gezicht. Hij zag het helemaal zitten, die vijf dagen in Sart-lez-Spa.

Alleen… Ongeveer de helft van het programma heeft hij al gezien: rondlopen in Spa, van het water drinken, het kasteel van Reinhardtstein, de dam van Robertville, het kasteel van de Franchimontezen, Botrange… Dat komt er natuurlijk van als je al een paar keer naar die kant van de Ardennen op vakantie bent geweest. Maar het zal natuurlijk een gans andere insteek zijn, zo met zijn klasgenoten en vriendjes.

En eigenlijk, stiekem mis ik hem wel een beetje. Het is hier toch net dat beetje stiller in huis, en op zich vind ik dat dan weer niet erg, maar ik mis zijn gevatte opmerkingen en zijn scherpe blik.

Het is het begin van leren loslaten, zeker? Tsja…