Fiets

Daarnet heb ik Kobe voor het eerst met de fiets naar de opvang gebracht. Het is heerlijk weer, en aangezien hij volledig zelfstandig kan zitten, zag ik niet in waarom hij niet in het fietsstoeltje zou kunnen.

Ik vond het heerlijk, en wel hierom: toen ik een tiental meter ver was, en we dus op “snelheid” kwamen, hoorde ik een zacht gegiechel achter me. Ik keek half om, en ik zag een klein gezichtje met een ongelofelijk stralende glimlach, en kleine handjes wapperend in de wind.

Je zou voor minder met de fiets gaan, nee?

Vergilius

Leerling, gevraagd naar haar mening over een verhaal van Vergilius:

“Ik vind het verhaal van Orpheus en Eurydice mooi, ook al laat hij bepaalde details en stukken weg. Wie vindt dat dat niet kan, moet maar de versie van Ovidius gaan lezen!”

Kijk, dàt vind ik dan grappig se 🙂  Zeg nu nog eens dat we ze niet kritisch opvoeden!

Trekkies will survive!

wesley2.jpg

Ik heb dit gevonden bij een vriend, en ik lag in een deuk!

Youtubefilmpje dat weigert te embedden

Je moet wel Star Trek-fan zijn om het te snappen, vrees ik. Vooral de laatste paar scènes waar ons aller Wesley het moet ontgelden zijn leuk.

Ik zal wel een nerd zijn zeker?

Duur!

Gelukkig moet ik niet vaak tanken, aangezien ik enkel korte afstanden doe, en mijn werk op vijf kilometer hier vandaan ligt. Ik begin zelfs met de fiets te gaan tegenwoordig, maar meestal is dat niet praktisch omdat ik onderweg kinderen afzet/ophaal, boodschappen doe, met een tijdslimiet zit…

Maar 69 euro voor 50 liter diesel, waarmee ik dan ongeveer 650 km doe, man, da’s geld!

Ne mens zou voor minder wat vaker met de fiets gaan!

Alleen jammer dat ik zo ongelofelijk snel ongemakkelijk word op het openbaar vervoer, of ik zou ook de bus sterk overwegen.

Bizar

2003-suzuki-savage.jpgHet is zeer bizar om te moeten vaststellen, na een deugddoend motorritje, wanneer je afstapt, dat je beha is losgeschoten. Het was wellicht te wijten aan het rugzakje dat op mijn rug hing, hoewel, met die dikke motorvest lijkt het me onwaarschijnlijk.

Gelukkig bevond ik me op dat moment in mijn eigen garage en kon ik ongegeneerd het ding weer vasthaken. Ik zie me al toekomen op de speelplaats van school…

Enfin, goed om weten dat mijn motor slaagt in datgene wat veel mannen vervloeken.

Ezel, steen, en twee keer en zo. Oh, en stoten.

Ik ben dus duidelijk geen ezel. En een krak in het zien van analogieën ben ik blijkbaar ook al niet.

Anders zou ne mens, na het tegenkomen van dit, het volgende niet zijn tegengekomen.

Ik heb namelijk een bodempje room op het vuur gezet, en ben dan naar de diepvries gelopen om de spinazie. En toen heb ik vastgesteld dat de kuisvrouw het diepvriesgerief, na het ontdooien van het ding, niet op zijn gewoonlijke plaats heeft teruggezet. Neuroot als ik ben, kon ik dan ook niet anders dan het gerief herschikken. Dadelijk. Onmiddellijk.

Wel, licht aangebrande room bubbelt zeer raar, en ruikt nog niet eens zo slecht. Alleen is het een merde om van uw panbodem te krijgen.

Dat weten we dan ook alweer. Van die ezel en zo.

Timing

Normaal brengt Bart Wolf naar school, en neem ik Kobe mee naar de opvang.

Vandaag had ik Wolf beloofd dat ik hem met de fiets naar school zou brengen, en heeft Bart dus Kobe afgezet.

Allemaal goed en wel, maar op het moment dat wij klaar staan (giletjes aan, boekentassen in de hand) om op de fiets te springen, begint het hier nu toch wel te gieten zeker? Wolf en ik hebben beiden een tijdje bedremmeld in het deurgat staan kijken, en toen was het te laat om nog met de fiets te gaan, zodat we toch maar weer de auto hebben genomen. Jammer.

Ik denk dat het wel een zicht was, wij twee daar in dat deurgat…

Hangmat

Hangmatten zijn evil, I tells you, evil!

Ze hangt er nu al een paar jaar, en ik geniet er ongelofelijk van, van dat ding. Ze heeft me bloed, zweet en tranen gekost want ze hangt tussen een boom en een schuine muur (verhaal met een grote ring, een vijs van 10 cm lang, een nog veel grotere boor, een paar stevige musketons en veel koppigheid) maar ze hangt, ze is eenvoudig vast en los te klikken, en zodra het weer het toelaat om buiten te zijn, hangt ze er. Wolf is er zot van, en speelt er ook voortdurend mee, zodat ik ze extra laag heb gehangen. Ik was inderdaad wel zo slim om ze moduleerbaar op te hangen :-p

Als ik alleen thuis ben, en ik durf erin gaan liggen, ben ik gegarandeerd binnen de vijf minuten in slaap. Evil!

Gelukkig laten mijn zonen me dat doorgaans niet toe, en dan krijg je taferelen als het volgende:

drieinhangmat.jpg

Titan Quest

ironlore_pose2.jpgDat spelletje heb ik nu al een behoorlijke tijd in mijn bezit, en het is echt wel het soort hersenloze hack’n’slash dat ik graag doe. Zelf zou ik er tegenwoordig geen tijd meer in steken, ware het niet van Wolf: hij doet het on-ge-lo-fe-lijk graag, vraagt me wel een paar keer per dag of er misschien tijd is om ‘spookje’ te spelen, en kijkt me dan hoopvol aan met zijn liefste glimlach. En ik, tsja, ik vind het niet zo erg :-p

Hij kruipt dan voor mijn PC, start het spel op, selecteert de juiste avatar, start die op, cast de nodige spreuken, roept de nodige beestjes op, en drukt op pauze. ‘Mama, het meneertje staat klaar hoor, kom maar!’ Dan klimt hij vergenoegd op mijn schoot, stopt het stekkertje van een laptopmuisje onder mijn toetsenbord ‘om te spelen’, en kijkt gebiologeerd naar het scherm. Zodra één van mijn beestjes het leven laat, cast hij een nieuw, roept portaaltjes op, geeft commentaar, en houdt zijn adem in bij geduchte tegenstanders. Kortom, hij geniet ervan!

Hij kent alle vijanden bij naam (centauren, ichthians, gorgonen, satyrs, Charon, Cerberus…) en weet precies wat er wanneer moet gebeuren. Soms laat ik hem ook zelf spelen: hij gebruikt mijn personage, maar wel in een veel lager niveau zodat hij nog geen snelle reflexen nodig heeft.

Daarnet hebben we het spel (op het gemakkelijkste niveau) uitgespeeld met één van de personages: hij heeft wel een half uur opgewonden lopen roepen en zingen dat we gewonnen waren, en dat we Hades hadden verslagen.

Kleine jongens: schatten zijn het 🙂

Moederdag

Hoewel ik de laatste tijd echt geen zin heb om veel te bloggen, kon ik dit echt niet voorbij laten gaan: ik was zó trots en voelde me zó geliefd 🙂

Bart heeft me gisteren namelijk laten slapen, en verdween met beide kinderen naar beneden. Ik draaide me nog even om in ons grote bed en knorde genoeglijk.
Iets na negen werd ik wakker van kleine trippelende voetjes, een zacht (nat) kusje op mijn kaak, en een klein stemmetje dat vroeg: ‘Mama? Ben jij al wakker?’ Door mijn wimpers heen zag ik twee helderblauwe ogen, twee blozende kaakjes, en vooral een bijzonder verwachtingsvolle blik. ‘Ja he, mama, jij bent wakker hé!’ Ja dus :-p

Hij stond erop dat ik dadelijk naar beneden kwam, want de koffiekoeken waren klaar, en de tafel was gedekt, en hij had véééééél cadeautjes die écht niet meer konden wachten. Gedecideerd nam hij me bij de hand, leidde me de trap af, en stond me nog nét toe dat ik even richting toilet verdween (waarbij hij geduldig bleef wachten).

Beneden wachtte me dan ook een verrassing: papa had de tafel buiten gedekt (en ik weet wat voor een hekel hij heeft aan buiten eten): onderleggers, een enkele roos in een vaasje op tafel, de baby netjes aangekleed in zijn stoeltje, een glas versgeperst fruitsap, vers gebakken croissants, en een grote caffè latte met opgeschuimde melk, precíes zoals ik hem graag heb. Ik werd toen al helemaal week van binnen, en het leukste moest nog komen: de cadeautjes!
Uiteraard mocht Wolf eerst, en hij overhandigde me een groot pak in een vrolijk doorschijnend papier. Eerst en vooral zat er een klein zelfgemaakt zeepje in, en een grote tekening: iets met waterverf, waar hij een hartje uit had geprikt, en door dat gat kwam er rood papier opgebold. Op een opgeplakt hartje stond een tekening van mezelf (nooit geweten dat ik vijftien vingers had) met de woorden ‘Ik hou van jou’. Het bijhorende versje werd prompt opgezegd 🙂 Het mooiste was echter een schilderij, canvas op triplex opgespannen: een grote gele zonnebloem op een heloranje achtergrond, met een hart van zonnebloempitjes. Ik wil niet weten hoeveel werk zijn juffen daar hebben ingestoken…
Van Bart kreeg ik twee geschenkbonnen voor één van mijn favoriete winkeltjes, BAT in de Kortemunt.
En van Kobe kreeg ik ook iets: vorige week had de crèche gevraagd om een lichtgekleurd effen kledingstuk mee te brengen. Vandaag kreeg ik het terug, netjes ingepakt en met een lekstok in de strik (die prompt werd geclaimd door Wolf natuurlijk). Er stond een grote opdruk op, een foto van mijn in een varkentje geschilderde Kobe 🙂 Op de achterkant staat dan, netjes in een vierkantje geschreven, met roze letters: “Mijn mama heeft een super lief klein knorretje”.

Enfin, nodeloos om te zeggen dat mijn dag eigenlijk niet meer stuk kon. Om eerlijk te zijn, ik geniet er nog steeds van 🙂

moederdag.jpg