Ik dacht dat ze door alle schilderwerken het gingen afgebold zijn, maar nee, de kikkers zitten er nog steeds, hier vanachter in de tuin.
Regenachtige zondag
De zondagen hier ten huize, dat zijn zo van die kabbelende toestanden. Iedereen slaapt zo lang hij of zij wil, de eerste (behalve Merel dan) die opstaat bakt de croissants en chocoladekoeken, en het leven kabbelt rustig. Tegen de middag (of soms vroeger, zoals vandaag) begint Bart te koken, we eten, en iedereen lummelt wat verder. Ik doe de was, de jongens gaan in het jaar naar de scouts… Enfin, zondag dus.
Vandaag was eigenlijk niet anders. Bart was al heel vroeg aan het eten begonnen omdat hij vanalles wou uitproberen qua voorgerecht en dessert, mét succes.
En daarna werd er geschaakt.
Tot mijn vaders grote verbazing en intense ergernis won Wolf toch wel de laatste partij zeker! Hij groeide van trots, en mijn pa liep te sakkeren. En ik, ik vond dat allemaal prachtig, en bakte nog eens de appeltaart.
Zondag dus.
366 – 21 augustus 2016 – hommel
Dagje tuin
Ze hadden eigenlijk vrij veel regen voorspeld vandaag, en daar had ik me wat op ingesteld. Om te gaan zwemmen met de kinderen had ik geen zin, en de zon scheen voorlopig nog prachtig, ideaal om andere dingen te doen dus. En toen bleef de zon schijnen, werd het heerlijk warm, en hielp Merel me met de goot en het voetpad wat onkruidvrij te maken, terwijl Wolf de platen achteraan hun laatste kleurlaagje gaf, Bart het gras afreed en Kobe de stukken gras onder de speeltuin afknipte.
Intussen hing er al een was buiten, en bleef de zon schijnen. Wolf trommelde Quinten op, samen werkten ze het verfwerk af, en verdwenen dan naar Quintens huis om samen met zijn mama te gaan pokéhunten in ’t stad. Intussen probeerde ik het tuintje achteraan wat op te ruimen, en bouwde samen met Kobe een buitenhaardje met de overschot aan bakstenen. Er zijn er nog over, mocht iemand ze willen?
Ideaal om er rond te zitten en met de houtblokken die wat verderop liggen, een vuurtje te stoken. Ook het mezennestje en het bijenhotel werden opgehangen.
Toen reed ik nog naar de Brico om nog wat schors te halen, en toen ik buitenkwam, was het plots helemaal overtrokken. Huh? Tegen dat ik de kilometer verder aan ons huis was, begon het te druppelen. En plots gigantische druppels, zodat ik nog moest spurten om de was binnen te halen.
Enfin, afwerken zal dus voor morgen zijn, als het dan even droog is. Maar beetje bij beetje wordt het een volwaardig stukje stadstuin.
366 – 20 augustus 2016 – hibiscus
Van vriendinnetjes en taart
Merels boezemvriendinnetje Lieze kwam vandaag spelen. Eerst ging ze er in de voormiddag al zijn, dan pas tegen twaalf uur, maar uiteindelijk werd het, door omstandigheden, half twee. Merel liet het gelukkig niet aan haar hart komen, en was gewoon bijzonder blij toen Lieze er eindelijk was. Buiten was het intussen aan het gieten, en dus speelden ze boven. En hier beneden.
Merel had gevraagd of we samen een taart gingen bakken, maar toen ik in de namiddag die vraag stelde, speelde ze liever gewoon verder. Juist ja. Ik had wel alle ingrediënten al verzameld, en dus maakte ik ze maar zelf. Tsja.
Gelukkig is het een heel simpele, heel snelle taart: een appeltaart met een smeuïge vulling van amandel. Het recept had ik hier al eens eerder gepost, en ja, ze is echt lekker, en klaar in een goeie tien minuten, afhankelijk van uw tempo van appels schillen. En dan nog 20 minuten in de oven, en gewoon lauwwarm opeten.
Ze hielpen dan misschien niet maken, maar ze hielpen echt wel opeten, dat was geen enkel probleem!
366 – 19 augustus 2016 – streepjes
Fietstochtje
Als je zo al de ganse week op zwier bent geweest – Waimes, Elftopia, Ledegem, Ertvelde, zee – dan mag een dagje thuis ook wel eens.
Maar het was echt stralend weer, en dus namen we rond een uur of vier de fiets om een paar caches hier in de buurt op te lossen. Blijkbaar is er een meisje dat verzot is op cachen, en die vond dat er hier in Wondelgem niet genoeg waren. Haar ouders hebben een klein rondje gelegd, in de buurt van de grootouders. Enfin, da’s toch de uitleg.
Ik ontdekte er een alleraardigst parkje door, dat ik nog nooit had gezien, maar dat Wolf blijkbaar wel al kende. De kinderen leefden zich vooral uit op het speeltuintje daar, de caches zelf werden snel gevonden.
Aan één cache hebben we echt lang staan zoeken en niks gevonden, we hebben een vermoeden dat hij verdwenen is. De laatste cache lag aan de flikkenvijver, en die zijn de kinderen gaan zoeken terwijl ik een klapke deed met een visser.
Cachen, ik zeg het u: zalige hobby!
366 – 18 augustus 2016 – speeltuin
Dagje zee
We hadden het al eventjes gepland voor vandaag: een dagje Cadzand! Maar de jongens hadden geen zin om al in de voormiddag te vertrekken, dus werd er eerst nog gespeeld met de lakens die moesten ververst worden. Of hoe je dus een Merel- of Kobewrap maakt.
We aten om twaalf uur, en zaten we om één uur (toch weer iets later dan gepland) in de auto, gepakt en gezakt: handdoeken, ligdingen, schopjes en ander zandspeelgoed, vliegers, strandtent, zonnecrème, enfin, u kent het wel. We vonden vrij vlot een parkeerplaats en in minder dan tien minuten stonden we met onze voeten in het warme zand, tussen de talloze andere mensen die op hetzelfde idee waren gekomen. Ik ben blij dat we niet voor Knokke hebben gekozen…
Er stond een stevige, strakke wind, ideaal vliegerweer, maar de combinatie met al dat zand maakte het niet altijd even aangenaam. Koud was het nochtans absoluut niet.
(En sorry voor de vele stofjes op de lens van mijn camera, het was me nog niet opgevallen op gewone foto’s)
Tegen half zes was er blijkbaar genoeg gezwommen (door de jongens) en verveeld op een handdoek gelegen (door Merel), terwijl ik bijna een half boek uit had, en serieus wat zonnecrème had gesmeerd. We waren ook op zoek gegaan naar een fossiele haaientand, waar we van afwisten door, jawel, het geocachen, en na een half uurtje zoeken en speuren had ik er effectief eentje beet.
We ruimden op, wandelden naar de auto, pikten ietsje verderop nog een cache mee, en vonden het jammer dat we geen ijsjes hadden gevonden.
En toen, toen reden we door Retranchement, moesten we 100 meter afwijken van de route voor een cache, en lag daar, jawel, een frituur waar je ook ijsjes kon kopen! Dubbel score!
Iets verderop plukten we nog, met enige moeite, een cache, en gingen daarna vrolijk in de file staan. Jawel, nog maar eens, niet omdat er veel verkeer van de kust kwam, maar omdat er werken waren. Alweer.
Enfin, iets na achten konden we de voeten onder tafel steken, en nog iets later lag een proper gewassen Merel in een lekker vers bedje. Oef.