Geplaatst op

Γνώθι Σεαυτόν

Sinds ik twee jaar geleden begonnen ben met de schoolwebsite, heb ik daar ook al serieus wat uren ingestoken. Met alle plezier, overigens, maar met nog meer plezier sinds ik daar dit jaar ook voor betaald word. Ik heb uit de centrale pot van de scholengroep vier uren per week gekregen voor kamariakerke.be. Dat is op zich niet toereikend qua tijd, maar het is in elk geval meer dan vorig jaar, toen ik het volledig vrijwillig deed, en dus ook met zeer veel dank aanvaard. Ne mens voelt zich op die manier ook net iets meer geapprecieerd. En het extra loon is meer dan mooi meegenomen.

Maar ge moet ook uw grenzen kennen. Ik kan schrijven, en ik kan dingen op een wordpress site zetten, en foto’s toevoegen. Daar houdt het ongeveer mee op. Ja, ik kan net genoeg html lezen om de kleurtjes van het gekozen thema om te zetten, dat ook nog. Maar de website optimaliseren, of er beter doen uitzien? Euh…

Toen dan ook het aanbod kwam van een vriend die dit soort dingen voor zijn werk doet, daar goed in is, en me al eerder geholpen had, om ook nu eens samen de website te herwerken, sprong ik een gat in de lucht. Serieus zeg, een aanbod als dat kunt ge niet naast u neerleggen, zeker niet omdat hij ervan kan maken wat ge altijd al wilde, maar zelf niet kon. En zonder budget moet ge daar bij een ander niet mee afkomen uiteraard.

Vanavond hebben we dus een paar uur samengezeten, om doelgroep en structuur en zo te bespreken. Hij had al een eerste mock-up gemaakt, en ik zat te grijnzen van mijn ene oor tot mijn andere. De website ziet er momenteel best wel oké uit, is pakken beter dan wat hij vroeger was, maar is in feite nog steeds bijzonder amateuristisch.

Volgende stap is met de directie eens brainstormen, en dan via post-its bepalen wat zij op de website willen qua inhoud, en hoe die dan moet gestructureerd worden.

Man man man, ik kijk daar nu al zo hard naar uit! Ik kan de mens wel zoenen, moest ik niet weten dat hij daar zo hard van zou achteruit deinzen.

 

Geplaatst op

Een gewone zondag

Eigenlijk een doodgewone zondag, waarbij de kinderen naar de scouts gingen en Bart een tukje in de zetel deed. Niks speciaals dus, ware het niet dat niet enkel mijn vader kwam eten, maar ook Barts moeder. Die twee zijn aan elkaar gewaagd en kunnen het precies nog goed met elkaar vinden, ideaal dus.

Bart kookte weer succulent, met een voorgerechtje van kabeljauwtartaar en een crème van erwtjes, een fantastisch varkenshaasje, en een citroendessert dat blijkbaar wel nog wat accuratesse nodig heeft in de afwerking: schitterend van smaak, maar bijna drinkbaar.

En toen gingen we gewoon buiten zitten. Begin oktober, zonder vestje, op het terras. Ik hing de was op, en de oudjes lazen de krant en bespraken koetjes en kalfjes. En dat laatste mag u letterlijk nemen, jawel.

Nog wat later kwamen de kinderen terug van de scouts, en werd de cake van Omaly meer dan oké bevonden.

img_6711

Geplaatst op

Zaterdag taxidag

Zo voelde het vandaag dus weer aan. Serieus.

Om kwart over acht gooide ik Kobe af aan de rugby. Enfin, ik liep wel nog even mee tot aan het clubhuis, want het was in Antwerpen, en ik ging thuis blijven voor de thuismatch van Wolf.

Na een fijn koffietje en een wakkerwordmomentje aan de computer, gooide ik Wolf tegen tien uur af aan de Poel voor zijn muziekles, en ging zelf op wandel door Gent Centrum. Ver ben ik eigenlijk niet gewandeld, want ik ben nog eens op zoek gegaan in de Sint-Niklaaskerk voor die geocache. Enfin, met een meeneemkoffie en meeneemwarmechoco uit de Labath – een echte aanrader! – reden we iets over elf nog eens naar de Blaarmeersen: opwarming voor Wolf voor de rugbymatch om 12.00 uur. Tijd genoeg dus voor mij om nog tot in Drongen te rijden, en het schoonmaakdoekje voor Kobes fagot in te wisselen. Er zijn namelijk twee soorten, en dat ene was natuurlijk het verkeerde. Meh. Ik heb dan maar meteen een echte fagotstaander meegenomen, zodat het ding stevig staat. Tot hiertoe stond het in een gitaarstandaard onstabiel te wezen, tot grote ontzetting van de kuisvrouw. Negentig euro, bon ja. ’t Is ook voor mijn eigen gemoedsrust, zal ik dan maar denken, zeker?

Tegen twaalf uur stond ik netjes te supporteren aan de zijlijn, en man, wat een match! De U14 staan aan de leiding samen met Pajot, en daar speelden ze nu tegen. Het leverde een machtig schone match op, spannend ook, en dan nog eindigen met een gelijkspel, faut le faire.

Kobe was nog niet terug uit Antwerpen, en ik stelde vast dat de dame achter de bar aan het verzuipen was, en dus ben ik daar dan maar bijgesprongen, terwijl Wolf naar de match van de U16 ging kijken.

We waren maar thuis tegen half vier, maar ’t was eigenlijk wel een fijne dag. Beetje druk, dat wel. Tsja.

Geplaatst op

Schoolfotograaf

’t Zal weer wat zijn, die foto van mij. Een schoolfotograaf verdient eigenlijk redelijk wat aan zo’n marathonsessie, vermoed ik, en wij hebben alle foto’s van onze leerlingen meteen voor het computersysteem. Een gemak dus.

We zijn er natuurlijk wel efkes een stuk les mee kwijt, en daarom krijgen wij, de leraars, onze foto’s ook gratis. Ook een gemak, ik moet dus nooit foto’s laten trekken voor mijn lerarenkaart en dat soort dingen.

Maar vandaag had ik een extreme bad hair day, en ik was die fotograaf dus vergeten. Pech dus. Mja. Volgend jaar beter, zeker?

De metafoto’s staan op het schoolblog, trouwens.

Geplaatst op

Tenoren

Ik heb het ooit geprobeerd, hoor, zingen bij de alten. Het was de enige manier om in Furiant te kunnen blijven, want bij de tenoren komt mijn stem er bovenuit – ander timbre, weetuwel – en dat is niet bepaald bevorderlijk voor een homogene klankkleur. Toch niet in een relatief klein koor op eredivisieniveau. Tsja.

Het heeft me toen een jaar logopedie opgeleverd, want ik zing mijn stem rats kapot. Eigenlijk wist ik dat wel, maar de dirigent en de stemcoach wilden de logopedist – nochtans een bijzonder gewaardeerd man in zangmiddens, vraag maar aan Helmut Lotti bijvoorbeeld – niet geloven. Meh.

Ik zing dus nu opnieuw bij de tenoren, met dezelfde fantastische dirigent, maar in Cantabile, een ietwat ouder koor met een veel klassieker repertoire. Daar had ik het al eerder over.

Vandaag heb ik gigantisch mijn pere gezien op de repetitie. We zijn maar met zes tenoren, op een behoorlijk wat groter aantal bij de andere stemmen, en ik geef het toe, we waren aan het prutsen. Ik had al het repetitieweekend gemist, en een paar repetities (infoavond en zo), en ook al ben ik thuis alles beetje bij beetje aan het instuderen, het trok er eigenlijk niet op. Vandaag riep Steve ons al om 19.30 uur op het appel, voor anderhalf uur tenorenrepetitie. Man, heb ik afgezien zeg! Maar het heeft wel immens geholpen qua stemvastheid en zelfvertrouwen. Nu nog wat meer blokken, en we komen er wel. Maar wat een beest van een werk!

Het gaat in elk geval de moeite zijn. Kaarten bij mij te koop, trouwens :-p

concert_mozart_2016_a5