Kaai 14

Kaai 14 was ons aangeraden als hip, stijlvol, en vooral zeer lekker.

Barts verjaardag was dan ook de ideale gelegenheid om dat zelf eens uit te testen. De buurt boezemt niet meteen vertrouwen in: aan de Kuiperskaai, vlak tegenover een van Gents grootste en meest bekende peepshows.
Die indruk verandert zodra je de schuifdeur openschuift: je komt terecht in een prachtig verbouwde, stijlvolle ruimte die met zin voor minimalisme is aangekleed. De overheersende toon is wit, met felrode accenten. De tafels zijn eenvoudig zwart, en belegd met witte napjes met irritante rode stiksels: we hadden voortdurend de indruk dat er restjes of kruimels waren blijven liggen :-p De stoelen zijn trouwens de bekende doorzichtige Louis Ghoststoelen van Philippe Starck. De verlichting komt van een grote klassieke luchter en rode designlampen aan de wanden.
De bediening was snel en efficiënt: onze jassen werden aangenomen, we werden naar onze plaatsen begeleid, en dadelijk volgden ook de menu’s. De kaart is zeker niet uitgebreid, vrij klassiek, maar wel zeer degelijk. Van zodra we besteld hadden, kwam er een amuse-gueule op tafel in de vorm van een eendenrillette op een basis van witloofmousse, en werd er een discreet bruin papieren zakje op tafel gezet. Daar bleek dikgesneden donkerbruin brood in te zitten. Boter was niet te bespeuren, wel een flesje olijfolie.

Bart had een “rundscarpaccio met notenslaatje, truffelolie, balsamicostroop & parmezaan” besteld voor 13.50 euro, en die viel zeer in de smaak. Zelf liep het water me in de mond bij het lezen van ” Foie gras “mi-cuit” met compote van witlof & confituur van rode ui” voor 17.50 euro, en daar had ik alle reden toe: de rijkelijke portie foie gras was perfect van textuur, rijkelijk bestrooid met peper en fleur du sel, voorzien van een warm rozijnenbroodje.

Even later, perfecte timing trouwens, volgden de hoofdgerechten. Bart had voor 25 euro de ” “Cordon bleu” van kalf met Mozarella, champignonroom & verse tagliatelli” besteld, en ook die bleek bijzonder lekker te zijn. Zelf had ik een keuze gemaakt uit het wildmenu, zijnde de “Tournedos van hazenfilet met stamppotje van boschampignons & een pepersausje” De hazenfilet was niet alleen schitterend gepresenteerd, hij was ook perfect gebakken en bleek zacht als marsepein. Alleen de pepersaus deed grondig zijn naam eer aan: meer peper dan saus.

Dit alles ging vergezeld van een 50cl flesje rode huiswijn Bodega “Enate” (Spanje) voor Bart en een grote fles water voor mezelf.

Een dessertje hoefde niet meer, een koffie of thee was voldoende. Bart kreeg een Lavazzokoffie voor de neus met chocolaatje, gechocolateerd nootje en een stukje cantuccini alla mandorle, zelf had ik een Earl Grey Tea met dezelfde garnituur.

Ondertussen was het restaurant volgelopen en bleek dat de akoestiek toch wat te wensen overliet: naarmate de avond vorderde en het volume aan de andere tafels omhoog ging, werd het moeilijk om elkaar nog te verstaan. De rokers aan een belendende tafel stoorden dan weer totaal niet: de plafonds waren voldoende hoog om alle hinder weg te werken.

Voor ons was het welletjes, en we vonden het eigenlijk jammer dat we niet nog even in de lounge beneden waren gaan zitten: het zag er bijzonder aangenaam uit, met lage sofa’s en een open haard. Volgens Bart was ook het toilet de moeite: volledig bespiegeld zodat het verwarrend werd.

Conclusie: een bijzonder aangenaam restaurant met een weliswaar beperkte, maar zeer lekkere kaart voor een haalbare prijs. Ronduit een aanrader!

Fuji Yama

Nathalie, Kim en ik waren vastbesloten Japans te gaan eten vorige vrijdag. Zenchibar, waar ze hele goeie kritieken had over gelezen, bleek volzet te zijn enkele dagen op voorhand. We zijn dan maar, op onze hoede, naar de Fuji Yama in de Vlaanderenstraat getrokken. Waarom op onze hoede? Gentblogt had weliswaar een positieve kritiek gegeven, maar Zone 09 had het restaurant dan weer net niet afgekraakt.
Onze eigen impressie was: ok, maar niet spectaculair. Alhoewel dat laatste misschien net wél van toepassing is. Je zit als publiek rond een enorme kookplaat, waar de kok voor jou het eten klaarmaakt. Ze weten goed wat ze doen en wat de bedoeling is: show verkopen. Zo stak de kok om te beginnen even zijn kookplaat in brand: métal flambé. Compleet nutteloos natuurlijk, maar wel mooi om zien. Verder werken ze voortdurend met twee metalen spateltjes waarmee ze zoveel mogelijk lawaai en drukke bewegingen maken, wellicht slechts voor 20% effectief. Het resultaat is dat het gesprek regelmatig stilvalt omdat je gewoon zit te kijken wat ze aan het doen zijn.
Er zijn aan de ene kant van het restaurant twee van die ‘tafels’, waar telkens twee kookplaten zijn. Ik schat dat er in totaal een 20 man rond kan, het is de grootte van pakweg een snookertafel. Bij het naar toilet gaan bleken er aan de andere kant nog eens twee van dergelijke tafels te zijn.
Grappig is wel dat iedereen een kimono moet dragen, de Westerse variant dan wel. Het is niet alleen hilarisch om iedereen zo te zien zitten (die dingen zijn spuuglelijk), ze zijn vooral praktisch tegen het spatten van de kookplaat. En iedereen zit mee voor aap, dus ach ja.

Het eten zelf was overvloedig en toch in kleine porties. Het vleesmenu hield het volgende in:
– koud rauw opgerold vlees met garnituur
– kippenspiesjes teryaki (echt echt lekker, van de beste die ik al gegeten had)
– perfect gebakken eendenborst, weliswaar zonder iets bij
– een kommetje Japanse groenten, apart maar lekker
– gebraden lamsvlees met pasta op Japanse wijze
– wit sesamijs met vers fruit

Hiervoor heb ik iets meer dan 30 euro betaald, het ‘vis’menu met evenveel gangen bleek 34.40 euro te zijn. Je kan natuurlijk ook uitgebreidere menu’s krijgen, maar dit was echt al meer dan voldoende, het dessert was er eigenlijk al iets teveel aan.
Een grote fles water kostte 7.50 euro, een klein flesje wijn 14.

Conclusie: lekker eten, geen topkwaliteit, maar amusement tijdens het eten en dus een speciale sfeer, voor een haalbare prijs.  Mag je toch wel eens meegemaakt hebben.

Kruistocht in Spijkerbroek

k heb vier gratis kaarten voor morgen 10.15u de première van Kruistocht in Spijkerbroek in Metropolis Antwerpen.

De mensen met wie ik ging gaan, waren het compleet vergeten, en ik zie dat dus ook niet zitten om alleen te gaan.

Wie heeft er dus zin om morgen naar die première te gaan? Je moet enkel de brief hier komen afhalen…

Trivia

Ben op mijn vrije middag in mijn eigen keuken caffè latte aan het drinken, mozaiektegeltjes aan het snijden, en intussen luidkeels aan het meezingen met de Spaanse koormuziek waarvan we over een week een concert hebben.

Yes yes 🙂

Cinema was het, zeker?

Note to self: nooit meer een poging ondernemen om op 1 november naar de cinema te gaan. Bart en ik zijn vrolijk in de auto gestapt om naar ‘Perfume’ of ‘Children of Men’ te gaan kijken, we zijn niet eens tot aan de cinema geraakt. Het was al aanschuiven op de ring, en we zijn dan maar het kleine straatje aan het frietkot vóór de cinema weer ingeslagen, terug naar huis gereden, langs de videotheek gepasseerd (crap, moet dat ding nog gaan binnensteken) om er Mission Impossible III te lenen, en ons in onze zetel geïnstalleerd. Gezellig met ons getweetjes (Wolf zit bij oma) met de gordijnen dicht, schemerlampjes aan, amarettojenever in de hand. Snel een schaal calamares gefrituurd, en na afloop samen een pot Caramel Sutra van Ben & Jerry’s soldaat gemaakt.

Meer moet dat niet zijn.

Pecunia

Ik moet dringend stoppen met geld uitgeven. Ik kon het nl. niet laten en heb mezelf vandaag weer eens verwend (opgelet, aankooprant, meer voor mezelf eigenlijk, om bij te houden waar mijn geld nu weer naartoe is).
* voor het eerst in een serieus aantal maanden weer eens naar de kapper, er felgekleurde streepjes rood en dergelijke in laten zetten, het bevalt me enorm. (42 €)
* Daarna een broek voor mezelf (29 €) en ene voor Bart (29 €) opgepikt.

* Binnengewaaid in een nieuwe outletstore hier in Wondelgem City. Een heel mooi halssnoer gekocht (49 €) en een broekje van P’tit Filou voor mijn neefje Alexander (15 €). Het is zondag zijn geboortereceptie, en ook al heeft hij al iets gekregen, je kan er toch moeilijk met lege handen toekomen, nee?

Vorige week was ik er ook al aan voor de moeite: rond de 900 € uitgegeven voor Wolfs nieuwe kamer, weliswaar heel mooi en dik de moeite waard. Ook nog 164 € opgehoest in de mozaiekwinkel voor al mijn materiaal om het dolfijntafeltje thuis af te werken. Heb ik meteen ook alle werktuigen om in de badkamer te beginnen.
De week daarvoor ook in de C&A binnengewaaid, waar ze heel betaalbare grote-maten-mode hebben. Voor mezelf een lichtpaars bloesje gekocht (25 €) , een zwart typisch ding, flodder en wijd met speciale décolleté (25 €), een donkerbruine broek, jeansmodel met bleke stiksels (35 €), een grijze klassebroek (die ik vandaag opnieuw ben gaan kopen, 29 €), twee slaapkleren (7,50 €), een broekje voor Wolf (7,50 €) en 3 paar sokken voor diezelfde onverlaat (7 €). Resultaat: 136 euro armer.

Hmm. Toch even mijn PCbanking opentrekken en de schade opmeten. Ach ja. ’t Is maar geld, zal ik maar clichématig zeggen zeker?

Verkneukeltelevisie

Oh ja, ook ik heb gisteren in een dubbele deuk gelegen met Beauty & the Nerd. Hilarisch gewoon, en mijn kaken zagen rood van plaatsvervangende schaamte. Al vrees ik dat ik hoe dan ook meer in het Nerdkamp thuishoor dan wat anders: ik ben in de lach geschoten met het Think-Geek T-shirt van een van de nerds :-p Yeah, ik vraag me af hoeveel vrouwen het er me nadoen, toch van degenen die niets te maken hebben met de programmeerwereld :-p

Badkamergedicht

Ik ben op zoek naar een badkamergedicht. Yep, een badkamergedicht.
In onze nieuwe  badkamer ben ik niet van plan glasgordijnen of zo te hangen, maar ik kan het ook niet zo laten wegens nogal enthousiaste mogelijke inkijk van onze buren. Een heel erg mooie optie is dan gezandstraald glas, of, bij reeds bestaande ramen, een plastiekfolie die hetzelfde effect creërt. En het leuke is dat je dan in die folie iets kan doen met figuren of letters of zo. Vandaar dus een badkamergedicht.

Iemand een suggestie? Ik ken veel keukengedichten, zelfs een toiletpotgedicht, maar geen badkamergedicht. Heb al zitten neuzen in diverse bundels, maar geen geluk tot hiertoe.

Mozaiek

Het is de bedoeling om in de nieuwe badkamer zelf een mozaiek aan te brengen. Ik heb altijd al gezegd dat ik de dolfijnen van Kreta in mijn badkamer wil, en daar ben ik dan ook hard aan bezig.

Eind augustus heb ik een cursus mozaieken hier in Gent gevolgd, en dat is me bijzonder meegevallen. Ik ben begonnen aan een halfronde tafel om in die bewuste badkamer te zetten: ik moest het mozaieken nog leren, en op deze manier krijg ik de dolfijnen al in de vingers.

Het is heel leuk om te doen, maar gaat bijzonder traag, toch als je het zo secuur wil doen als ik. Hieronder vind je de vooruitgang week na week (ik kan meestal op vrijdag een uur of 2-3 vrijmaken om daar ter plekke te gaan verderwerken):

dolfijn8-9.jpg
dolfijn15-9.jpg

dolfijn22-9.JPG
dolfijn29-9.JPG

dolfijn6-10.jpg

Mozaiek

Puh. Mijn handen doen zeer, mijn polsen doen zeer, mijn armen doen zeer, en ik verwacht dat het morgen nog een pakje erger wordt.
Fijn hoor, zo’n workshop mozaiken.

Nee, in alle ernst: vandaag dus weesten mozaieken. Van negen tot half een de theorie: geschiedenis, materiaal, ondergrond, lijmkeuzes, voegspecie, gereedschap, enfin, the works. Na een heerlijk maal in The Mosquito Coast, zo ongeveer schuin tegenover de deur, eindelijk zelf mogen beginnen tekenen, uitwerken, tegels snijden, knippen, knabbelen, en vooral veel puzzelen.
Ik heb het weer ambitieus gezien: een halfrond bijzettafeltje met de dolfijnen van Kreta erop (enfin, één ervan) om dan later in onze nieuw te bouwen badkamer twee van die exemplaren op de muur te zetten. Heel fijn prutswerk, en op drie uur ben ik er enkel in geslaagd de kop van het beestje in steen te vereeuwigen. Ziet er wel beestig goed uit, ben bijzonder blij. Alleen gaan daar nog bijzonder veel uren inkruipen, dat weet ik nu al.
Hmm. Foto’s volgen nog wel eens als ik eraan denk een foto te nemen.