Geplaatst op

Buiten

Ik geniet dus echt enorm van de tuin, he.

Vroeger, voor de verbouwingen, zat ik regelmatig buiten, maar bon, die tuin was niks speciaals en eigenlijk niet zo mijn goesting. Maar we hadden een hond, en daar was die tuin dan wel weer op afgesteld.

Sinds de verbouwing geniet ik veel, veel intenser: het terras is mijn goesting, er staan struiken rondom, en nu, met die nieuwe buitenmeubels, is het al helemaal zalig. Dus ja, ik zit een pak meer buiten dan vroeger, installeer mezelf in de zetels, en geniet.

En vanavond was het een heerlijke avond om buiten te zitten. Ik heb zitten verbeteren tot het te donker werd. Ja, er is verlichting, maar dat is eerder sfeerverlichting, niet om bij te zitten lezen of werken. En lezen is op zich ook geen probleem, want ik lees vrijwel altijd elektronisch, en de Kindle geeft zelf licht.

Als het zo verder gaat, word ik nog een echte buitenmens. Komt dat tegen!

Geplaatst op

Mathilda

Toen ze klein was, moest ik altijd een liedje zingen voor Merel. En eigenlijk ook altijd hetzelfde: “Slaap kindje slaap”.

Sinds een jaar of twee ben ik aan het voorlezen voor haar: eerst bibliotheekboekjes, en dan plots Pluk van de Petteflet: elke avond een hoofdstukje. Toen dat boek uit was, schoten we ons in de GVR van Roald Dahl, met minstens evenveel genoegen. En nu zijn we bijna aan het einde van Mathilda.

Merel geniet er intens van: elke avond weer kijkt ze ernaar uit, en lees ik een tiental minuten.

Is er een boek dat jullie daarna zouden aanraden voor haar? Nog iets anders van Roald Dahl? Of iets compleet anders? Doe gerust suggesties!

Geplaatst op

Vortex V: Omen meets Aether

Deze morgen ben ik rond half negen aangezet met Wolf en Zeno in de auto, richting Limburg: Vortex! Ik had opnieuw de rol van de vorige keer, maar dan niet het seniele oude besje, maar meteen de serieus krachtige en machtsgeile heks van dienst.

Wolf zat in een andere groep, en liet zich quasi meteen inlijven bij een bende Russen uit 1914. Jawel. Enfin, ik heb me goed geamuseerd, en Wolf vond het zijn beste larp tot nogtoe. Als die rug van hem nu maar wat beter was geweest…

Geplaatst op

Beetje koppig.

Koppig zijn, ’t is toch iets.

Ik heb het namelijk gehad met mijn voet, en alles wat erbij komt kijken. Ik heb intussen twee paar nieuwe schoenen gekocht: een paar volledig platte ballerina-achtige blauwe voor op de communie, en een paar blauwe stevige stapsandalen met voorgevormd voetbed, in de hoop dat dit beter lukt om te stappen.

Dinsdag had ik die laatste aan om twee uur les te geven, maar jawel, daarna heb ik er toch voor geopteerd om zelfs de laars weer aan te doen: pijn! Nochtans lukt het redelijk om in mijn stevige platte dichte schoenen een ganse dag rond te lopen. Maar wandelen, ja, dat is met de laars.

Zucht.

Vandaag was niet anders. Ik heb de hele dag lesgegeven met de gesloten schoenen, met haalbare pijn tot gevolg, en toen heb ik nog eens twee uur staan presenteren, alweer met diezelfde schoenen aan. Gewoon omdat ik het zo kotsbeu ben om dat ding weer aan te doen. En ja, mijn voet deed gemeen veel zeer tegen het einde van de dag.

Ik ga blij zijn als hij geopereerd is, serieus. In de hoop dan toch dat het daarna opgelost is.

Geplaatst op

Ugh

Ja, ik wil met plezier de presentatie doen van het Sidney Gale rugbygala, dat doe ik nu al een paar jaar. En nee, ik vind het niet erg dat ik de papieren met de basisteksten pas ter plekke in mijn handen krijg. De rest verzin ik er echt zelf wel rond.

Maar mij de avond voordien om zeven uur contacteren, en me alle losse fragmenten doormailen, terwijl ik een half uur later naar mijn koor moet, en mijn vrijdag volledig strak ingepland is, nee, dat vind ik niet oké. Het deed me prompt naar de maagzuurremmers grijpen, en mijn stresslevels piekten even, jawel.

Maar bon, ze gaan het oplossen, zodat ik morgen weer gewoon de nominaties in handen krijg, zoals gewoonlijk.

Ik hoop het. Ugh.