New York, dag vijf

Half acht ’s morgens, en de hittegolf hier in New York is eindelijk gedaan: het regent buiten, en ze zeggen dat het zo’n graad of 25 wordt vandaag. Dat is niet zo erg, we hadden er rekening mee gehouden, en zijn van plan het grootste deel van de dag in het MoMa door te brengen.

Gisteren was eigenlijk weer best zalig: lang geslapen, lekker rustig ons klaargemaakt (hey, het is vakantie voor iets, en er zijn echt maar zoveel dingen die je kan doen in een dag zonder plat te vallen) en gaan ontbijten in een diner die ons was aangeraden door de Lonely Planet, een reisgids van New York. Die diner was inderdaad prima, maar wel opmerkelijk duurder dan de anderen. Bart is gegaan (het was half elf intussen) voor de brunch op zijn Amerikaans: drie roereieren met pikante Italiaanse worst, een bagel en frietjes. En koffie natuurlijk… Ik heb het weer gehouden op pancakes, die kan je bij ons niet krijgen (of toch nauwelijks).

Daarna zijn we tot aan Times Square geslenterd en hebben tickets gekocht voor Mamma Mia voor donderdag. Hey, je kan toch moeilijk logeren in het Theatre District vlak bij Broadway en geen show hebben gezien? De prijs schrikte me even af, maar kom, we zijn maar één keer met vakantie en ik zal er wel voor werken :-p

Daarna een taxi gehaild (ik heb daar echt de schwung van te pakken, denk ik) en richting Houston/Broadway, het begin van Soho. Daar door Mercer Street geslenterd, met zijn cast iron gebouwen en zijn chique winkels (Prada etc.) en aanbeland in Chinatown. Het weer was intussen bijna niet meer te harden: toen we buiten kwamen ’s morgens was het aan het druppelen, maar intussen was het kwik alweer boven de dertig gestegen, maar was het wel nog bijna even vochtig. Ik plakte bijna aan mezelf :-p Gelukkig zijn er wel overal Starbucks met hun ijskoude Frappucino (een soort van mokkamilkshake) en een goeie airconditioning.
We hebben dan wat rondgelopen in Chinatown (bijzonder toeristisch), heb me er een waaiertje aangeschaft omdat ik omver viel van de hitte, en we hebben er onze ogen uitgekeken. Alles staat bijna eentalig in het Chinees aangeduid, je ziet er Chinese kranten, Chinese affiches… Een oude man in de Starbucks zat naast ons de handleiding van Windows Vista door te nemen, maar dat waren dan ook de enige woorden die we konden lezen :-p

Daarna verder gewandeld naar Little Italy, maar daar rest blijkbaar niet zoveel van: wat Italiaanse restaurantjes (met goeie pizza, heb ik kunnen vaststellen) maar dat is het zowat.

Al slenterend (amai onze voeten, ik moet echt eens een foto nemen van die bleinen) kwamen we terug in Nolita/Soho, met al zijn winkels. Ik moet toegeven, veel alternatieve of tweedehandswinkeltjes heb ik er niet gezien, wel een hoop designers en andere poepchique toestanden: Marc Jacobs, Hilfiger, Burberry, de flagship van Diesel, Chanel… We zijn even een kijkje gaan nemen in Bloomingdales Soho, en eigenlijk is dat gewoon het hele concept van onze Inno, alleen met iets betere merken zoals Diane Von Furstenberg en zo. Gelukkig hebben ze me niet ondergespritst toen we doorheen de parfumafdeling op het gelijkvloers moesten.
We hebben zelfs zowaar nieuwe schoenen voor Bart gevonden: pikzwarte hoge Allstars, niet slecht dus. Die winkel was beyond hip: ik denk dat ze zelfs een eigen DJ hadden.

Daarna nog een babywinkel binnengewaaid en een T-shirt voor Wolf en een set vree wijze lampjes meegenomen, een bizarre winkel vol met mineralen en fossielen en schedels en zo bekeken, de Apple Store (nee, niet de Cube) gepasseerd en gezien dat er een lange wachtrij stond om binnen te mogen (de Iphone hadden ze er zelfs niet) en zo verder. De hele buurt is bijzonder slecht voor de portemonnee :-p

Enfin, tegen dan was het half vijf, en hebben we een taxi genomen naar uptown, naar de echte grote Apple Store, die met de kubus. Maf jong! Er stond een gigantische rij mensen aan te schuiven voor de Iphone, en in de ondergrondse winkel kon je over de koppen lopen. Ik denk dat je aan de kassa’s ook wel een half uur moest aanschuiven. Onvoorstelbaar dat een merk dat een tiental jaar geleden nog volledig nerdy en onhip was, nu zo’n gigantische buzz creëert!

Daarna zijn we langs de smalle kant van Central Park terug naar het hotel gelopen, om daar te crashen met een liter water. Amai mijn voeten (letterlijk te nemen)!

Een dutje en een goeie douche later kon ik er alweer tegen, en zijn we een restaurantje hier niet ver vandaan gaan opzoeken, iets wat opnieuw de Lonely Planet ons aanraadde. Hip, vol en lawaaierig, maar verzorgd, en bijzonder lekker eten. Ik denk dat je dit als typische Amerikaanse fusionkeuken kan zien. Als voorgerecht heb ik een bord scampi’s gekregen, gepaneerd in macadamianootjes, met een zoete mangochutney: bijzonder lekker. Bart had eendeborst op flatbread, wat neerkwam op een soort kleine pizza, maar dan wel vééél beter. Het hoofdgerecht bestond voor mij alweer uit vis (ik heb hier nog geen vlees gegeten), zijnde gebakken geelvintonijn in een korstje van één of ander soort zaadjes, met teryakisaus en een soort wasabimayonaise, gebakken aubergine en bonen, en heerlijke paddestoelen in een oliebollendeeg (zoals bij Chinese voorgerechten). Het was om je vingers bij af te likken, ik heb geen kruimeltje achtergelaten.

Je kon ons bijna buitenrollen, zodat we nog voor een avondwandeling zijn gegaan. Ik wilde heel graag even tot aan de Hudson lopen, maar blijkbaar zaten we op het einde van het Hudsonpark, zodat we al gauw in een vrij gore buurt verzeilden, met pakhuizen en een vertrekplaats van vuilkarren en een parking en zo… Niet bepaald het romantische wandelingetje dat ik in gedachten had, het was zelfs behoorlijk creepy bij momenten. Enfin, probleemloos weer aan het hotel geraakt, en bedje binnen, doodop. Het zijn lange dagen, en die warmte doet er geen goed aan.

Maar ik heb het prima naar mijn zin, zeker als ik dinotekeningen van mijn oudste zoon doorgestuurd krijg vanuit het dinomuseum in Brussel. Wolf, ik denk dat je rotverwend zal zijn als we terug thuiskomen!

New York, dag vier

Bijna elf uur ’s avonds, en ik ga toch nog snel neerschrijven wat we zoal gedaan hebben vandaag. Was eigenlijk best een fijn dagje.

Ik was deze morgen dus rond zes uur wakker, heb zitten computeren (wat moet een mens anders doen op zo’n uur?) tot een uur of acht, en ben toen weer in slaap gevallen tot bijna tien uur. We hadden om elf uur afgesproken aan de Chrysler Building, dus we mochten ons nog haasten. Snel een douchke gepakt, aangekleed, opgedaan, en weg met de taxi. Ginder nog snel een Starbucks binnengewaaid voor het obligate caffeïneshot en iets om te knabbelen, en dan de lobby van de Chrysler binnen. Helaas wist ik niet dat de rest van het gebouw niet toegankelijk is, het zijn allemaal kantoren. De lobby is anders wel prachtig: art deco alom, met magnifiek ingelegde houten liftdeuren, en een volledig beschilderd plafond. Ik zou echt dolgraag de rest van het gebouw eens verkennen, maar ik denk dat ik daar niet alleen in ben.

Enfin, wij dan maar te voet naar de Empire State Building, zo’n acht blocks verder. Daar ben ik wel even verschoten: de wachttijd bedroeg anderhalf uur. Daar hebben we dan maar meteen vriendelijk voor bedankt, en ik had echt medelijden met de kinderen wier ouders meedogenloos in de rij aansloten. Ik heb toen maar even mijn Lonely Planet reisgids opengeslagen, en gemerkt dat er eigenlijk wel een prima alternatief was: de Top of the Rock, ofwel het observatorium van het Rockenfeller Center. Opnieuw dus een aantal blocks gewandeld, intussen even mijn neus binnengestoken in Lush en in Victoria’s Secret (een vrouw moet haar wereld toch een beetje kennen) en bij de Rockenfeller Tower aangekomen. Daar kan je blijkbaar timed tickets krijgen, maar blijkbaar was het er zo rustig dat we meteen naar boven konden. De lift op zichzelf is al spectaculair (en ze maken er een showtje van ook): 67 verdiepingen in 40 seconden, het ding zoeft echt naar boven. Op het bovenste dek heb je een spectaculair zicht op gans Manhattan: Central Park, een prachtige kijk op de Empire State, alleen de Chrysler, mijn favoriet, zit deels achter een ander gebouw verscholen.

Dat schijnt ook een voordeel te zijn tegenover de iets hogere Empire State: je hebt zowel een binnendek als een dek in openlucht, wat het bijzonder mooi maakt.

Trouwens, voor wie toch graag de Empire State bezoekt: je kan tickets online kopen, en dan kan je meteen de eerste wachtrij overslaan, en binnen gaan aanschuiven voor de security check en de liften.

Terug beneden op de begane grond zijn we een Ben & Jerry’s tegengekomen, en ik bestelde ‘one scoop’, ofte één bolletje. Ja man! Ik kreeg zo’n grote kuip van een koekje, en meteen genoeg ijskrijm om bij ons drie of vier bolletjes te zijn. Nodeloos te zeggen dat ik het nauwelijks opkreeg, ook al was het bijzonder lekker.

Helaas hebben we daarna afscheid moeten nemen van Robby (ze had al een dag extra verlof gevraagd en gekregen, en moest nog vier uur op de bus terug naar Washington). Toen zijn we heel even de vlakbij gelegen Saint Patrick’s Cathedral binnengelopen (een gotische kerk naar het model van de Dom van Keulen) en dan een taxi naar huis genomen. We waren allebei moe, verhit, en hadden zere voeten, zodat we aan rust toe waren. Moet ook kunnen, op vakantie, ondanks alle mensen die zeggen dat we elk moment moeten benutten (en vooral niet aan de PC zitten :-p )

Rond half zeven voelden we ons opnieuw fit en monter, en klaar om een nieuwe confrontatie met een portie heerlijke sushi aan te gaan. Na de maaltijd begon het al te schemeren, en zijn we doorheen de zwoele avond (toch zeker nog 27°, schat ik) afgezakt naar Times Square. Dat is pas impressionant ’s avonds, wanneer het er vol loopt met volk en de schreeuwerige kleuren van de neonverlichting en de LCDschermen nog beter tot hun recht komen.

Op aanraden van iemand uit de Lonely Planet zijn we dan op zoek gegaan naar The View, de bovenste roterende verdieping van het Mariott Marquis hotel op Times Square. Je zit er op de 49ste verdieping, en het hele restaurant/lounge bar draait zachtjes rond. Ik denk dat een omwenteling ongeveer een uur duurt. We hebben er een cocktail gedronken, de obligate 7 dollar per persoon betaald (als je er niet eet of verblijft in het hotel) en genoten van het mooie uitzicht over nachtelijk New York.

Om onze voeten te sparen voor het betere werk morgen zijn we dan maar opnieuw met een taxi naar het hotel teruggekeerd, en genieten nu opnieuw van de airco. Al mocht die gerust wat minder lawaaierig zijn.

Enfin, tot morgen voor het volgende verslag!

New York, dag drie

’t Is weer niet mogelijk: had ik een ellenlang bericht geschreven, heeft de computer dat opgegeten! Blijkbaar wil hij niet tussentijds saven. Oh ik haat die dingen soms!!! Enfin, we gaan herbeginnen. Drie kwartier werk naar de vaantjes…

Het is nu trouwens amper pas zeven uur ’s morgens. Ik kon gewoon niet meer slapen, dat komt ervan als je om tien uur in je bed kruipt. Bart slaapt nog, heerlijk rustig, ook al begint de kamer nogal warm te worden. De airco durf ik nog niet aan te zetten, omdat die een vreselijk lawaai maakt.

Gisteren hadden we om tien uur afgesproken met Robby in de lobby (god dat klinkt stom). Hiernaast is ook een diner, zodat we daar dan gaan ontbijten zijn.  Koffie, pancakes, en voor Bart meteen een stevige sandwich. Ik vraag me trouwens nog steeds af wat hier het verschil is tussen een caffe latte en een café au lait, behalve de prijs dan.

Anyway, daarna wilden we onze voeten een beetje sparen, en hebben we een taxi genomen naar de Chrysler building, dat prachtige art decogebouw. Tot mijn grote verbazing kostte de rit amper 8 euro, fooi inbegrepen. Voor de prijs moet je het zeker niet laten dus! Enfin, wij dus naar binnen, ik zo opgewonden als een kind dat een ijsje krijgt. Helaas… het gebouw is gesloten in het weekend.

We zijn dan maar te voet naar het water gewandeld: door het dambordpatroon en de genummerde straten kan je bijna niet verloren lopen. De kaarsrechte straten hebben dan ook nog het voordeel dat je, zeker door de brede avenues, bijzonder ver kan kijken en dus een prachtig zicht hebt. Het water, daarmee bedoel ik de in New York bijzonder aanwezige rivier de Hudson. Die is vrij breed, en zorgt ervoor dat Manhattan een eiland is.

Wat ik me op voorhand nooit gerealiseerd heb, is dat datgene wat wij New York City noemen, bijna volledig in Manhattan ligt. Het grootste deel van NY bestaat nochtans uit Queens en Brooklyn (samen Long Island) en de Bronx, die al een stuk van het vasteland van upstate NY vormt. Alle gekende plaatsen en bezienswaardigheden liggen vrijwel allemaal in Manhattan: Little Italy, Chinatown, Soho, de Empire State Building, Central Park, de musea, Ground Zero… Ik dacht, om eerlijk te zijn, dat Manhattan enkel het financiële district was. Niet dus, dat is enkel de zuidpunt van het eiland. Manhattan is trouwens groot genoeg om een stad op zich te vormen. De andere oever is trouwens al New Jersey, met Jersey city.

Ik had in de Weekend Knack een artikeltje gelezen over de watertaxi in New York. Dat is een knalgele (conform de gewone taxi’s) vrij grote boot met een gekoeld benedendek met zetels zoals in een bus, en een open bovendek waar je een prachtig zicht hebt op de skyline van Manhattan en het tegenoverliggende stadsdeel, of New Jersey dus. Hij doet een tiental verschillende plaatsen aan rond Manhattan, en kost amper 20 euro voor een dag (volgens het hop-on-hop-offsysteem). Wat we helaas niet wisten, is dat hij enkel vaart in het weekend.

We zijn dus op die watertaxi gestapt, en zijn nog even meegevaren naar Hunter’s Point (het eindpunt), waar we een prachtig zicht hadden op de skyline van Manhattan. Een aanrader! Daarna ging het in vrij grote vaart zuidwaarts, voorbij de bruggen en de watervallen (een kunstproject). Maar best ook dat het snel ging, zodat we wat konden afkoelen. We zijn ergens een thermometer tegengekomen, die 95° aanwees, zijnde 35° Celcius. Ik kan je verzekeren, dat is heet!

Aan Pier 17 zijn we afgestapt (ondanks de Touristil begon ik wat zeeziek te worden), om eerst iets te eten in een deli. Het ding was afgeleefd en met een slechte airco, maar de sandwiches waren wel lekker en bijzonder groot. Daarna zijn we in een elektronicawinkel binnengestapt voor een nieuw geheugenkaartje voor mijn fototoestel (25 dollar voor een Gb, zijnde 1300 foto’s in plaats van 12 op mijn 16 Mb) en een Flip voor Johan. We vonden het echt niet erg dat we even moesten wachten, het was er heerlijk koel.

Daarna te voet gemeanderd door het financiële district (lang leve Barts GPS, en trots dat hij was!), naar Wall Street (obligate fotootjes met de fameuze stier) en naar de zuidpunt, zijnde Battery Park. We hadden gedacht om daar de ferry te nemen naar Ellis Island en het Vrijheidsbeeld, maar er stond een gigantische wachtrij in de brandende zon. We zijn misschien wel gek, maar nog niet onnozel. Geen Ellis Island dus, wel de watertaxi één halte omhoog, om daar richting Ground Zero te gaan.

Eerst zijn we wel, voor koffie en toiletten en zo, binnengewaaid in een Barnes and Nobles, een gigantische boekenwinkel. Bart was zo in zijn nopjes dat we hem meteen kwijt waren, en dat hij zelfs geen koffie hoefde. Als hij zich niet had ingehouden, had hij zowat de hele winkel leeggekocht :-p Ettelijke boeken (en kilo’s) later zijn we dan toch naar Ground Zero gestapt.

Eigenlijk is dat niet meer dan een gigantische bouwput, maar je wordt er wel stil van. Ook Robby, een Amerikaanse spraakwaterval, werd er zowaar stil van, maar dat kan ook van de hitte geweest zijn. Zij woont en werkt momenteel in Washington DC, maar heeft jarenlang in Brooklyn gewoond. Toch is ze een toerist zoals wij, want eigenlijk kent ze Manhattan helemaal niet.

Daarna zijn we terug naar het water geslenterd, om er opnieuw de watertaxi te nemen richting ons hotel. Aangezien we alledrie eigenlijk nogal pompaf waren, onze voeten pijn deden (8 bleinen and counting) en het welletjes was in die hitte, was een echte taxi tot aan de voordeur meer dan welkom.

Een verkwikkende douche en wat rust later, konden we er opnieuw een beetje tegen. We zagen het nochtans niet zitten om ver te lopen voor een restaurant, zodat we het restaurant hier ter plaatse hebben geprobeerd. Niet goedkoop, maar wel bijzonder lekker: gesauteerde zalm op een bedje van lotus, jonge prei en geparfumeerde rijst in een kokosmelksausje. met vooraf een cocktail, en achteraf een crème brûlée met kokos. Lekker! We hebben overigens buiten gegeten, wat qua temperatuur eindelijk te doen was, en het waaide ook vreselijk hard (glazen durfden omver waaien, vol of niet). Ze voorspelden thunderstorms, maar daar heb ik niet veel van gemerkt. Kan ook zijn dat ik te diep sliep.
Toen waren we niet alleen moe, maar ook nog volgegeten en tipsy van de alkohol, zodat het bedjestijd was.

Ondertussen is het bijna acht uur, en ga ik nog even liggen. Bart slaapt nog, en we hebben pas om elf uur afgesproken met Robby aan de Chrysler Building (tweede poging). Zij is meer dan een uur onderweg om hier te geraken, dus…

Enfin, later meer.

New York, dag twee

Momenteel zit ik op onze hotelkamer af te koelen. Het is kwart voor elf ’s avonds, en het is echt nog warm buiten, net geen zweetweer meer. Ik schat zo’n 25 graden, eigenlijk.

Deze morgen waren we wakker rond acht uur, en zijn we op ’t gemakje gaan ontbijten in een typische diner, zo eentje waar ze je koffie bijvullen met de kan, en waar je pancakes kan eten, van die hele dikke kleine pannekoekachtige dingen. Lekker!

Daarna zijn we rustig teruggewandeld naar het hotel, hebben wat online gezeten, en waren vooral eigenlijk aan het wachten op de komst van mijn Amerikaanse vriendin Robby (Roberta eigenlijk). Die is er pas doorgekomen na elf uur, omdat ze vanuit Brooklyn, waar haar vader woont, nogal lang onderweg was.

Anyway, we zijn dan op het gemak door Central Park in de hitte naar The Metropolitan Museum of Art gewandeld, een behoorlijk wandelingetje, waarna we doodcontent waren om in het flink gekoelde museum te zijn. We hebben daar iets gegeten, en hebben dan een viertal uur rondgelopen in het museum, vooral dan de klassieke secties (duh). We zijn zelfs even op het roof terrace geweest, maar daar was het om dood te vallen van de hitte, zodat we snel weer beneden waren.

Daarna zijn we opnieuw het hele eind teruggewandeld naar het hotel, om daar allemaal even te douchen, wat te bekomen, en dan opnieuw iets te eten.

Robby wou ons per se laten kennis maken met het voedsel van het echte New York, en dat bleek pizza te zijn. Niet de pizza van een Italiaans restaurant, wel dikke, vettige, heel lekkere pizza in een fel, neonverlicht smoezelig restaurantje, met van die typische ijzeren tafeltjes en stoelen, kartonnen borden en een frisdrankautomaat. Denk aan de sfeer in een frietkot.

Daarna zijn we, om de avond nog wat class te geven, opnieuw naar het sky terrace gegaan hier in het hotel, om er een cocktail te drinken.

Nu zijn we gewoon doodop, maar dat zal ook wel de jetlag nog zijn die spreekt.

Wat me wel opvalt, is dat de straten hier nog steeds vol mensen lopen op dit uur. Ook het verkeer blijft quasi even druk, om eerlijk te zijn. En het is gewoon echt zo dat ongeveer elke derde auto een taxi is. Ik denk dat we daar morgen maar wat meer gebruik van gaan maken, want mijn voeten staan al vol bleinen, en de ontstoken pees durft weer beginnen opspelen. Hopelijk houden mijn voeten het nog een paar dagen uit.

Tot morgen!

New York, dag één

Vermoeiend was het wel, gisteren: om half vijf uit ons bedje, tegen zes uur bij schoonbroer in Brussegem (onze auto staat daar veilig, en onze oudste zoon zal daar ook veilig blijven de rest van de week) en tegen half zeven in de luchthaven.

Ze hadden ons aangeraden drie uur op voorhand te zijn, en dat was niet zo’n grote luxe: we hebben zelf amper een kwartiertje moeten wachten, maar na ons ontstond er een grote rij aan de incheck. Ook bleek alleen mijn stoel gereserveerd, en niet die van Bart. Gelukkig konden ze ons wel nog naast elkaar zetten.

Daarna een koffietje, een croissantje, beetje netten, tegen half negen door de controle, en dan nog even wachten op het vliegveld zelf. De vlucht zelf duurde acht uur en was apesaai: ik heb behoorlijk wat geslapen, een film gezien, drie afleveringen van House gevolgd, en gesuft. Dankzij de Touristil was ik bij de landing alleen maar verschrikkelijk ongemakkelijk, maar heb ik niet moeten kotsen. Al een hele verbetering buiten vroeger. Ook de bagage was netjes op tijd en snel, en op amper vijf minuten waren we door de controle in de States, compleet met vingerafdrukken en foto.

Buiten werd de hitte op ons gesmeten: 30°, probleemloos. Even narekenen leerde dat een bus voor twee, en de aansluitende metro ons bijna evenveel zou kosten als een luchtgekoelde, oh zo makkelijke taxi, dus hebben we ons laten voeren naar het hotel. Heerlijk!

Dat hotel is trouwens de moeite: een schitterende lobby, een prachtige binnentuin (alleen voor hipsters, je mag er bv geen laptop opentrekken) en een heerlijk dakterras op het 15de. Het hotel telt 800 kamers, piepklein maar heel verzorgd: donker hout rondomrond, met alles verder in het wit. Het bed laat een halve meter over aan elke kant, en dan is er nog een douche, een toilet en een lavabo, alles op 2.5 x 1.2 meter. Helaas ligt onze kamer op het negende, boven de binnentuin, en is er nogal wat lawaai van de bar beneden en de alomtegenwoordige airco’s.

Gisteren zijn we, na het inchecken en opfrissen in het hotel, nog wat gaan rondlopen: de obligate Starbucks binnen, en dan even verder gewandeld in Central Park, en tot op Times Square. ’s Avonds hebben we dan afgesproken met Pieter (Pietel) om samen heerlijke sushi te gaan eten, en daarna nog een cocktail te drinken bij ons op het dakterras. De uniformpjes van de diensters hier zijn trouwens de moeite: een zwarte bikini met een openvallende zwarte kimono beneden, op het dakterras de witte versie. Wel wat seksistisch natuurlijk, aangezien je dan wel jong en mooi MOET zijn. Het hele hotel is trouwens ingericht door Philippe Starck, wat wel een en ander verduidelijkt natuurlijk.

De ganse stad is er overigens één van extremen: de mensen zijn ofwel oversized, ofwel bruin en afgetraind. Een maat 42 kom je hier nauwelijks tegen. Anderzijds voel ik me dan wel op mijn gemak natuurlijk :-p

Direct hebben we afgesproken met Robby, een goeie vriendin van me die uit Washington komt, maar wel lang hier in NY heeft gewoond. Ik kan al niet wachten om ze te zien.

Enfin, NY out for the moment, een nieuwe update later.

Klustijd

Wie me een beetje kent, weet dat de zomervakantie voor mij klustijd is. Door het jaar heb ik zelden tijd om echt te klussen, zodat dat allemaal een beetje op een hoop komt, en ik dus een gigantische to-dolijst heb tegen dat het juli wordt.

Eigenlijk doe ik dat best graag. Gewoon omdat het dingen zijn die nodig zijn, en je vooral ook het resultaat ziet. En ook wel een beetje omdat ik er best trots op ben dat ik het allemaal een beetje kan. Ik geef toe, het is verre van vakwerk, maar bon, het is toch gedaan en het doet waar het moet voor dienen. Meer moet dat niet zijn. Ik ben per slot van rekening maar een leekracht en geen professional.

Vorige week heb ik me onledig gehouden met al het hout uit het bestaande houtkot te sleuren, een mooie houtstapel tegen de muur te stapelen, en daar dan een afdakje voor te maken zodat dat hout niet doornat wordt. Mijn rug vond het niet zo fijn, maar het resultaat is er wel. Nu kan mijn motor in het houthok staan (alleen moet ik er nog een deur voor maken).

p7110009.JPG Aangezien ik nu al wat meer ruimte heb in de garage, en ik mijn werktafel al heb binnengezet, vond ik dat ik maar wat verder moest doen. Vorige week zijn ze een nieuwe chauffageketel komen installeren, nu heb ik er dus twee grote legplanken naast gemaakt, breed, zodat ze voor bv. kinderfietsjes in de winter kunnen dienen.

p7140015.JPG

Hier vult ne mens dus gemakkelijk zijn dagen mee he.

(Ja, ik weet wel dat dit niks is, vergeleken met mensen die zelf verbouwen. Daar heb ik dan ook een oeverloos respect voor. En ik vind dat die goed zot zijn :-p )

Conversatie

Wolf zit rustig in de living naar tv te kijken en een kommetje cornflakes te eten aan de salontafel.

– Wolf? Ik ga boven een broekje halen voor Kobe, ik zet hem ondertussen even hier bij jou. Ga je ervoor opletten dat hij niet aan jouw kommetje kan?
– Ja hoor mama.

Een halve minuut later, wanneer ik boven met het broekje in de hand sta:

– Maar Kooooobeeeeeeeeeeeeeee! Stoute Kobe! Stoute jongen!

Ik roep terug, terwijl ik de trap afkom:

– Wolf? Wat is er gebeurd? Wat scheelt er?
– Maar mama, Kobe heeft mijn kommetje cornflakes gepakt en doen morsen!

Zucht. Kobe zat erbij, en keek ernaar. Bedremmeld, want zijn broer had net tegen hem geroepen.

Kinderen, ge zoudt ze soms…

Lijstje na week twee

Er is alweer een week voorbij, dus nog maar eens het obligate lijstje. De volgende keer ga ik het uitsplitsen, en onderaan schrijven wat ik al gedaan heb. Zo blijft het overzichtelijker in wat ik nog allemaal moet doen. Twee maanden gaan veel te kort zijn…

* los schilderwerk:
– deuren beneden in de gang schilderen
– zolderluik schilderen
– keukendeuren herschilderen
– raamkozijnen aan de buitenkant herschilderen
voordeur beitsen (nog één laag)
– achterdeur beitsen
– muur boven de nieuwe voordeur in orde zetten en schilderen

* living:
plant opbinden
staande lampen verwisselen
– gordijnen wassen
– snoepkast uitkuisen
kranten- en tijdschriftenhoop opruimen
– rolluikriem vervangen
nieuwe kleine lampjes voor luster kopen en vervangen
– schemerlamp repareren of vervangen
nieuwe chauffagethermostaat programmeren
* badkamer:
– badkamer retoucheren
– badkamerdeur schilderen
– gedicht uitsnijden in matteerfilm
– blaasvuurtje een vaste plaats geven en ophangen
– kabels organiseren

* garage
garage opruimen
nagaan of we een carport/afdak kunnen en mogen zetten, en daar dan werk van maken helaas…
nieuwe verwarmingsketel laten installeren
– materiaalrekje ophangen
– nieuwe grondwaterpomp laten aanrukken en installeren
dringend zout halen voor de ontkalker
buitenlamp aan achterdeur kuisen en vervangen door spaarlamp
breed rek maken en ophangen

* kinderkamer
de kinderen samen op één kamer proberen leggen. Als dat lukt:
– grote kleerkast uitlegen, demonteren en verhuizen.
– muur achter grote kast schilderen
– Wolfs meubels verhuizen
– gekochte decoratie ophangen
kussens maken met de overschot van de gordijnstof (2 gemaakt)
tekeningen van draakjes schilderen in Wolfs kamer (de tekeningen liggen te wachten om uitgezaagd te worden)
kinderstoeltjes renoveren
alle kinderkleren opnieuw uitsorteren
– manier bedenken voor zonnewering voor de kleine veranda
rolluikriem vervangen
* nieuwe berging
– muur plamuren
– nieuw houtwerk plamuren
– afschuren
– plafond en schuine wand schilderen
– nieuw houtwerk primen
– nieuw houtwerk schilderen
– behangpapier uitzoeken
– behangen
– nieuw plafondlicht zoeken en ophangen
– nieuwe wandspots zoeken en ophangen
laminaatvloertje of zoiets leggen
* bureau

halve bureau afbreken
– boekentas uitlegen, nota’s en cursussen sorteren
– nieuwe leerplannen bekijken, analyseren en implementeren
klok repareren nieuwe klok kopen
Wolfs PC repareren (wellicht videokaart) bleek stof en slecht contact te zijn!
Wolf zijn nieuwe spelletje leren spelen
papieren ivm arbeidsongeval versturen
* tuinwerk
– arduinen afsluitinkjes in de grond steken
haag laten scheren
kleine tuintje achteraan opruimen
plant volledig wegsnoeien en uitgraven
kleine vijvertje leegmaken en uitgraven
een paar zakken aarde gaan scheppen op de boerderij om het gat op te vullen
– muurtje achteraan afspuiten met de hogedrukspuit
– muurtje herschilderen
– boompje of stokroos zoeken en planten
– oogvijsjes en draden hangen voor klimplant
– “kunstwerk’ buiten installeren
afdak maken voor houtstapel
houtstapel verhuizen
voorkant houtkot afbreken
– nieuwe deur maken aan houtkot dat nu moto/fietsenkot is
tuinhuis opruimen
dakgoten uitkuisen
gootje van veranda uitkuisen

* diversen

– hoop ongebruikte spullen op Ebay verkopen
– kaders in loft ophangen
afgebreide vest in elkaar naaien
– afgebreide pull afwerken
tvtoestel ophalen op de boerderij
kabel doortrekken om het extra tvtoestel te doen spelen
– klein kastje op wieltjes kopen voor dat tvtoestel en afhalen
beide espressomachines binnendoen voor reparatie
– grote vuilbakken afspuiten en kuisen
– 8mm filmpjes en trouwvideo laten digitaliseren voor ze kapot gaan.
– crème brûlée leren maken
naar containerpark rijden met een pak rommel
– foto’s in kadertjes steken en ophangen
tafelkleed naaien
fietsje voor Wolf ophalen
– klamboe repareren
echtgenoot graag zien (dit heeft Bart toegevoegd en doorstreept, ik zie het eerder als een work in progress)
mozaiek herbeginnen en afwerken
– aannemers contacteren voor grote werken volgend jaar
– inlichtingen winnen voor zonnepanelen
keukenstoelen renoveren (1 is al geschilderd, nu de andere twee)
– babygerief wassen, opruimen en op zolder steken
– alle lege dozen op de loft op zolder steken
auto volledig stofzuigen en kuisen aan de binnenkant
– krantenhoop in toilet opruimen
zolderlamp vervangen door spaarlamp
– houten overgangslatje installeren boven aan de trap
– zolder opruimen en lege dozen uitkuisen
– steunzolen ophalen
– berging opruimen