Mis

Bart zit zes dagen in de Verenigde Staten. Ik slaap dus vijf nachten alleen in ons grote bed.

Gisteren betrapte ik mezelf erop dat ik uitvluchten zocht om toch maar niet te gaan slapen. Mijn vriendinnen waren weg rond elf uur, maar ik keek mijn sites nog na. Las mijn feeds tot de teller op nul stond. Overliep alle statussen in Facebook die ik gemist had. Stak een was in, vouwde er nog eentje op. Ruimde de woonkamer op, gaf de planten water.

Rond half één lag ik uiteindelijk in bed. Alleen.

Ik denk, nee, ik weet wel zeker dat ik hem mis.

Wachten is een stiel apart.

Correcte afspraken maken blijkbaar ook.

Al kan ik daar met mijn verstrooide kop ook wel voor iets tussenzitten.
Vandaag verwachtte ik namelijk de elektricien. Zoals het een goeie bouwvakker betaamt, had ik hem dus rond half acht ingecalculeerd. Niet dus. En ja, ik weet dat het bouwverlof is, maar die mens werkt op zelfstandige basis, en blijft nog even doorwerken. Wellicht zat daar mijn fout: ik denk niet dat ik naar een uur gevraagd heb. De mens is namelijk werknemer bij de NMBS, maar werkt daarna nog als zelfstandige in bijberoep. Soit.

Negen uur, tien, elf… Geen elektrieker te zien. De kinderen hadden intussen uiteraard ontbeten, heel mooi zitten spelen, een koekje gekregen, en toen kon het me niet meer schelen of hij nog aan de deur ging staan, en bracht ik Kobe alsnog naar de creche. Ik moest namelijk nog een hoop dingen doen, waarbij ik hem niet echt kon gebruiken. Gekookt, opgeruimd, was gedaan, en toen was het twee uur, en verwachtte ik de kleurconsulent (ter verduidelijking: die mens is zijn geld meer dan waard, hij combineert de kleuren met je meubels, lichtinval en je wensen, en het is  altijd prachtig). Rond half drie belde ik toch maar even waar hij bleef. Bleek de afspraak in hun agenda te staan om half zes. Juist ja, dat was de vorige afspraak die gewoon verzet was, maar waarbij ze dus het uur waren vergeten te wijzigen. Humpf. Dan maar richting diverse winkels om boodschappen en dergelijke.

We waren amper weer thuis, ik was net begonnen aan een royale fruitsla, toen de elektricien verscheen. Veel kwam hij niet doen, ons gewoon uit de nood helpen, maar hij maakte meteen wel mijn dag goed: geen coaxkabel meer als waslijn door de living, maar een gewoon werkende televisie, en vooral: UTP in mijn bureau!  Yay, internet! Opnieuw een werkende PC! Al bij al was hij toch nog een uurtje zoet, schat ik.

Hij was nog niet weg toen Dirk van Colora al verscheen, en meteen een glimlach op mijn gezicht toverde. Toch ongelofelijk hoe hij mensen aanvoelt. Veel heb ik niet gezegd als aanwijzingen, ik heb hem gewoon laten doen. Ik vermoed dat ik wel het woord “accentkleur” heb laten vallen, en “warm grijs”. Na een hoop heen-en-weergeloop, gemompel, gezoek in zijn kleurenkaarten en geschets kwam hij met een palet af waarin ik me meteen kon vinden. Meer zelfs, het was wat ik eigenlijk zelf al in gedachten had: plafond en de lange muur wit, de andere muren diverse tinten warm grijs, de muur van de tv donker, en de kasten vlammend rode glanslak. En wat belangrijker is: het zijn Barts favoriete kleuren, en de kleuren van Netlash.

Daarna werd het hectisch: Kobe afhalen, de Coloraman spreken over rolgordijnen, kinderen eten geven, opruimen, wassen en in bed steken, en intussen mijn vriendinnen binnenlaten tegen acht uur. Gelukkig lieten die zichzelf binnen en zaten ze al netjes op de zetel, toen ik beneden kwam. We hebben Catan: de Val van Rome gespeeld, en het was best een fijn spel en een fijne avond.

Maar wil je geloven dat ik moe was? Van al dat wachten…

Moet er nog zand zijn?

Deze middag ben ik de jongens gaan ophalen bij mijn ouders. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik gisterenavond, ook al zat ik helemaal alleen, gewoon thuis ben gebleven omdat ik te moe was om pap te zeggen. Deze morgen heb ik meteen ook geslapen tot half tien. Daarna heb ik wel nog duchtig gebruik gemaakt van mijn kinderloze momenten en heb ik verder dingen geïnstalleerd.

Toen ik bij mijn ouders aankwam, waren de kinderen wel enthousiast om me te zien, maar waren ze vooral wild over de zandbak. Mijn ouders hebben namelijk een grote zandbak beneden in de tuin. Heel vroeger was het een hondenhok, maar toen ik vier was, kwam er een nieuw groot hondenhok achteraan in de tuin, en was er dus een ruimte van twee op twee, met een muur aan de achterkant en kleine muurtjes met hek aan de zijkanten en een dak, die vrij nutteloos was geworden. Mijn pa vond er toen niet beter op dan aan de voorkant een stevige houten plank te zetten, en dan ettelijke zakken (het waren ettelijke kruiwagens zelfs) zand erin te kieperen.
Ik weet niet hoeveel uren mijn broer en ik in die zandbak hebben doorgebracht. Naar mijn gevoel leefden we er de ganse zomer in. We haalden emmers water uit de regenput, en bouwden de meest grandioze forten, knikkerbanen, wildwatertoestanden, en wat je je eigenlijk maar kan indenken.
Ik weet dat we niet verondersteld werden om op eigen houtje terug naar boven te gaan (de leefruimtes zijn op het eerste, beneden is er garage en kantoor), we moesten ons uitkleden, roepen, en dan droeg mijn pa ons, elk onder een arm, de trap op, rechtstreeks het bad binnen. Dat was de enige manier om het alomtegenwoordige zand nog een beetje binnen de perken te houden.

Al die herinneringen kwamen me vandaag weer voor de geest, toen ik de jongens zag en hen (en mijn ouders) hoorde beschrijven wat ze allemaal gedaan hebben. Er zijn tunnels gegraven, liters water verbruikt, en ganse zandfeesten gehouden. Wolfs kleren van gisteren bleven op eigen houtje rechtstaan, met dank aan de kilo’s zand die er nog aan plakken. In zowat het hele huis knisperde het onder je voeten. Maar de gezichten van de gasten: onbetaalbaar! Ik moest en zou meekomen naar de zandbak, en ze toonden me wat ze gebouwd hadden. Wolfs blinkeblauwe ogen schitterden, hij genoot nog na.

Dank u, ma en pa. Die zandbak, dat wordt een familieherinnering. Voor hopelijk nog heel lang.

Bouwverlof

De hele dag is hier hard gewerkt: Shura stond hier al voor acht uur, en ging aan de slag met dweil en beschermproduct, terwijl ik Bart naar de luchthaven bracht.

Daarna wilden we de meubels stuk voor stuk naar binnen brengen, maar we hadden onszelf wat overschat en het gewicht van mijn bureau wat onderschat. Daarom heb ik à la minute een goeie vriend opgetrommeld, hem opgehaald bij hem thuis, en hem ijverig laten sleuren. Waarvoor dank, Johan!

Het resultaat mag er wezen: mijn eettafel met stoelen staat er, de heerlijke lange zetel is geïnstalleerd, het salontafeltje staat ervoor, compleet met bonsai, de piano is binnengerold, mijn bureau staat er (maar er staat nog niks op), er staan hier en daar planten, en de tv staat er en speelt, analoog. De DVDspeler is ook al aangesloten. De hond ligt prinsheerlijk te slapen op zijn matje, en de kat ligt opgekruld in de zetel aan mijn voeten. Want ik zit dit te typen in mijn zetel, genietend van elk moment (en van het feit dat ik rechstreeks in de modem ben ingeplugd en dus snelle connectie heb).

Alleen moet ik, op onze dertiende trouwdag, mijn ventje missen. Maar het is hem vergeven, hij kan niet alle dagen gratis naar New Orleans :-p

Maar ik heb tenminste weer een huis! Kijk zelf maar:

Dag twaalf van de verbouwing…

… of het begin van het bouwverlof.

De woonkamer is niet af, maar ik ga ze toch alweer inrichten. Er is in te leven, gelukkig maar.

In het filmpje zie je wat het eindresultaat is van twee weken werk, en hoe het (behalve dan de elektriciteit) de komende paar weken zal blijven.

Alternatief

Verschillende mensen hebben me al gevraagd waar we nu leven, terwijl ze de living aan het verbouwen zijn. Het antwoord zie je in het filmpje.

Dag elf van de verbouwingen

Vandaag is het parket gelegd, niet minder, maar helaas ook niet meer. Het ziet er super uit, maar het betekent ook dat het niet af zal zijn zoals me beloofd was. Ja, ik weet ook wel dat er een aantal tegenslagen waren, zoals de dag extra voor de elektriciteit en de drie dagen droogtijd voor de chappe, maar dan nog…

Bottom line is, dat we wel de living kunnen gebruiken, maar dat ze nog een dag moeten terugkomen. Op zich niet zo erg, ware het niet dat er drie weken bouwverlof tussen zitten.

Parket zal er liggen, compleet afgewerkt. De muren zijn gladgezet, maar zullen door de schilder moeten afgewerkt worden. Aangezien het om verse verbindingen tussen gyprocplaten gaat, raadt iedereen me af dat zelf te doen. Zeker op het plafond is het moeilijk dat perfect glad te krijgen. De schilder zal trouwens ten vroegste voor eind september zijn. Dat wordt dus nog fun.

De kast onder de tv zal er hangen, zodat we alle toestellen kunnen aansluiten. De tv kunnen we er nog gewoon bovenop zetten, ik vermoed dat de valse wand waartegen de tv opgehangen wordt, ook niet zal zijn.

De grote kast en de boekenkast staan klaar in het atelier, ze moeten alleen nog de tijd hebben ze te plaatsen. De grote kast is prioritair, heb ik gezegd, dus die komt er morgen.

De glazen deuren zijn voor augustus. Voorlopig zitten de gewone deuren er nog in, dat is dus niet echt een probleem.

Van de kastjes achter de zetel heeft hij niet eens gesproken; ook de lichten zijn niet geïnstalleerd. Er zijn wel lichtpunten met peertjes en alle stopcontacten en schakelaars werken, maar de spots zelf worden maar geplaatst als het plafond geschilderd is.

Ben ik dus tevreden? Nee. Helaas is er niks aan te veranderen, en zal het eindresultaat wel perfect mijn goesting zijn. Gelukkig maar.

Rare dag

Rare dag vandaag, en ik ben er echt wel moe van.

Geslapen tot half acht, Kobe meegegeven met Bart (die hem al aangekleed had en al), Wolfs haar geschoren en samen met hem gedoucht.

Daarna mocht hij wat tv kijken, terwijl ik rustig mijn sites checkte. Tegen negen uur ontbeten en de krant gelezen.

Dan beginnen bellen en regelen:
– serieus van mijn tak gemaakt tegen Villeroy & Boch omdat er nog steeds niks gedaan was aan de douchedeur die al sinds Pasen (12 april) kapot is. Mijn PC dus even opgestart omdat daar de gegevens in mijn mailbox stonden. In de namiddag telefoon gekregen dat de deuren besteld waren en over twee weken gingen geleverd worden bij de groothandel om de hoek, en dat ze ze dan asap gingen komen installeren. Het zal me benieuwen.
– schoorsteenveger gezocht die nog vandaag moest langskomen. Na een hoop gebel iemand gevonden, en die ging tussen één en drie komen.

Ugh, dat ging reppen worden. Want ik had aan Wolf beloofd om naar de Ikea te gaan en daar te eten. Dan kon hij ook een uurtje spelen in de opvang daar, iets wat hij fantastisch vindt.

Wij ons dus naar de Ikea gerept, want het was intussen dik half twaalf. Ik heb geen keukenstoelen gevonden die me aanstonden, maar ik heb wel een paar goeie ideeën opgedaan. V oor 13,40 euro allebei gegeten in de Ikea: voor Wolf een lepeltje appelmoes, wat kipvingers en frietjes en een ijsje, voor mij een kippebrochette met frietjes, een stukje taart en een koffie. Oh, en drank a volonté.

We waren net klaar met eten toen de telefoon ging: de schoorsteenveger ging er over een half uurtje zijn. Wij richting kassa gecrosst, en in de auto gesprongen. Net op tijd samen met de schoorsteenveger aangekomen, en een half uur later waren we weer de bezitters van een schone schouw. Yay.

Dan een tukje gedaan, en naar de Delhaize om boodschappen. Daarna de plakker die intussen was toegekomen aan het werk gezet, en gebeld om de bevestingingsbeugels voor de tv te bestellen.

Kobe afgehaald, gegeten met de kinderen, ze in bed gestoken.

Schilder die kwam kijken uitleg gegeven, offerte gevraagd. Schilder buitengelaten, plakker geholpen.
Ventje die thuiskwam een kus gegeven, plakker laten kijken naar de mazoutput die moet hersteld worden, put leeggeschept, kattebak afgewassen en ververst, keuken opgeruimd, was gedaan, keuken en deel van de living plus halletje gedweild.

En toen was het halftien, en nu ben ik moe. Maar ik hou wel van vakantie 🙂