Geplaatst op

Zotte dag

Yup. Dit valt onder de categorie “zotte dag”.

Om half negen was ik met de jongens op school om foto’s te nemen van de actie “De Warmste Klas” voor Music for life. De hogere jaren liepen rondjes onder een serieuze ambiance, en ik liep rond en probeerde die vast te leggen. Dat verslag kan u hier lezen, uiteraard.

Om half elf had ik mijn eigen klasje om rapporten uit te delen, en daarna mochten de hogerejaars de examens inkijken, terwijl nu de lagere klassen rondjes liepen voor datzelfde goede doel. En tussendoor nam ik ginder nog wat meer foto’s.

Tegen twaalf uur gooiden we de leerlingen buiten, ruimden op, en om een uur was er lunch voor ons. Kwestie van nog even gezellig samen te zijn, en toch niet een extra halve dag vrij te hebben. Beter in elk geval dan de leraarsvergadering van vroeger…

Tegen drie uur reed ik naar huis, viel prompt in slaap, om kwart na vier wakker gemaakt te worden om Kobe naar zijn muziekles/concert te brengen. Ik reed meteen door naar het ziekenhuis naar ons pa, en vandaar rechtstreeks naar Merelbeke om daar tegen 18.00 uur in te zingen en om 20.00 uur ook effectief een concert te zingen. Dat was in de kerk in Munte, waar blijkbaar ook vijf reuzen opgeslagen staan.

Nee, ik heb de kinderen niet bepaald veel gezien vandaag. Tsja. Blij dat er vakantie is nu, want het zal nodig zijn. Veels te drukke dag.

 

Geplaatst op

Oudercontact

Dat het een stevig oudercontact was, vandaag. Ik heb een paar heftige gesprekken moeten voeren, en een paar leerlingen én ouders helaas moeten ontgoochelen. Ik heb er ook wel een paar kunnen geruststellen.

Maar vooral heb ik bijna een knuffel gekregen van een mama. Ze heeft me dan maar een doosje Ferrero gegeven in de plaats.

Ik had hier eerst neergeschreven waarom precies, maar eigenlijk kan ik dat niet maken: dat is een persoonlijke zaak. Samengevat: ik heb blijkbaar gewoon een ommekeer in het studiegedrag van haar zoon kunnen bewerkstelligen, en ik hoop dat dat nu ook zo blijft.

Ze was in elk geval ongelofelijk dankbaar, en ook voor mij is dat zo een van die momenten waarvoor we het doen. Ik hoop dat die leerling me nooit zal vergeten.

Geplaatst op

Rubik’s Cube

Iedereen kent hem nog wel: een Rubiks kubus. Zo’n onding met verschillende vakjes dat je moest in orde krijgen, en waarvan er altijd wel één vlakje verkeerd bleef gaan. Mij is het in elk geval nooit gelukt om dat ding helemaal goed te krijgen. Eén vlak, ja, dat hield niet veel in, maar de rest? Voor nerds…

Wel, ik heb nu zo’n heerlijke kleine nerd in huis. Een van Wolfs vriendjes had zo’n kubus mee naar school, en Kobe was meteen geïntrigeerd. Als in: “Mama, hebben wij nog zo’n kubus? Of kan je die ergens krijgen?” Ik vroeg even rond, en zowaar, de volgende dag lag er eentje op de tafel in de leraarskamer voor hem, eentje van de kermis, zo bleek. Alleen… Bart had dat natuurlijk weer op zijn Barts gedaan, en had meteen online een wedstrijdkubus besteld, met alles erop en eraan. Het verschil in gebruiksgemak is inderdaad gigantisch, dat geef ik toe, maar de prijs dus ook :-p

Enfin, Kobe werd zelfs helemaal geobsedeerd door het ding: hij keek youtube filmpjes, leerde de algoritmes van buiten, en lost hem inmiddels op in minder dan een minuut. Helemaal, ja, niet gewoon een vlak.

Voor Sinterklaas vroeg hij dan een set kubussen die vanuit China werden verscheept: een 2×2, een 4×4 en zelfs een 5×5. Ook die laatste twee kan hij oplossen, maar daar doet hij wel iets langer over.

Op school is hij intussen een rage begonnen: de helft van zijn klas loopt er al mee rond, en ik moest lachen een paar dagen geleden: aan de kassa in de Colruyt staat zowaar een tafeltje met een stapel kubussen en de handleiding erbij. Geen idee of het door hem komt, maar de Rubik’s kubus is weer helemaal hot.

Op school zijn ze het intussen wel beu om hem ermee vergroeid te zien: hij moet hem wegsteken zodra hij de klas binnenkomt. Of zoals een van de collega’s lachend zei: “Je had zijn gezicht moeten zien! Ik zei: “Kobe, nog een keer, en ik pak hem af en gooi hem weg! Of nee, ik pak hem af, LOS HEM OP, en gooi hem dan weg!” Bij het eerste keek hij nog gewoon, bij het tweede was hij helemaal verschrikt! Zalig”

Mja, het kan geen gemak zijn, uw moeder die op uw eigen school werkt…

 

Geplaatst op

Mijn hoofd loopt om…

Om het maar eens met een mooie Hollandse uitdrukking te zeggen. Het zijn ook van die rare dagen: de examens zijn gedaan maar er moet nog vanalles gebeuren.

Deze morgen stond ik om kwart over negen per fiets in ’t stad, meer bepaald met drie, vier, vijf en zes aan de Sphinx voor ‘A Star is Born’: niet bepaald het soort film dat ik thuis zou bekijken, maar ik was wel onder de indruk van zowel Lady Gaga – dju dat mens kan toch echt wel zingen! – als Bradley Cooper. Knappe vent, met een goeie stem. Uhhuh.

Daarna dweilde ik nog even door ’t stad op zoek naar een leuke en betaalbare kersttrui, maar helaas. Ik vond wel nog een paar andere leuke dingetjes, en was tegen half twee thuis. De kinderen hadden tegen dan al gegeten, oef.

Na nog een hoop klassenraadwerk reden Merel en ik alweer richting ’t stad, met de auto deze keer, voor haar blokfluitles. En daarna liepen we nog even samen naar de Korenmarkt, want ze had nog geen vieruurtje gehad. Het werden dus maar churros, en erg dat ik dat vond!

En na het eten ging ik nog even een kijkje nemen bij ons pa, maar die stelde dat prima. Nog steeds even duizelig, maar wel ferm content en op zijn gemak daar in ’t ziekenhuis. Oef.

Geplaatst op

Opname, jawel.

Deze voormiddag is ons pa blijkbaar zelf opgestaan, aangekleed en naar beneden gekomen. Hij zat te lezen toen ik thuis kwam, maar verklaarde zelf dat het helemaal nog niet lukte. En dat het misschien best was om toch naar het ziekenhuis te gaan, aangezien het de vorige keren wel na 24 uur was opgeklaard, en nu nog niet.

Na het middageten – dat mijn liefste al helemaal had klaargemaakt, we hoefden het maar op te warmen – zijn we dus naar spoed gegaan. Ik had meteen een gans blad afgeprint met al zijn gegevens op en het hele verhaal, compleet met twee foto’s, helaas van meer dan 24 uur na het accident. Op die manier hoefden we niet direct alles vijf keer herhalen en was er ook geen discussie of verkeerde notatie. Ze vonden het wel zo gemakkelijk.

De ongelofelijk sympathieke spoedarts – echt, zo maken ze er niet veel, wat een dame! – luisterde, las, trok bloed, en stuurde hem naar de hersenscan. Wat mij een half uurtje opleverde om even in de stralende zon wat nieuwe caches rond de Watersportbaan te zoeken, en meteen de broodnodige rust in mijn hoofd te krijgen.

Tsja, oordeelden ze, er zal inderdaad wel iets zijn, maar de hersenscan levert niet echt meteen iets op.
Tegen vijf uur werd hij dan naar een kamer op de afdeling neurologie gebracht, en we zullen dan later wel horen wat er aan de hand is. Feit is dat hij nog steeds gewoon omvalt, en dat hij dus hoegenaamd niet alleen kan blijven.

Bon ja, hij is nu tenminste veilig en in goede handen. Ik ben wel opgelucht, ja.

En intussen is Bart deze namiddag zijn moeder gaan installeren in een appartement in Triamant in Ronse, een verblijf waar ze de nodige zorg krijgt zonder dat het een ziekenhuis is.

En zo blijven we bezig…