De dag die mijn persoonlijke annalen zal ingaan als de dag van Merels eerste potje.
Buiten
Buiten lesgeven, het mag eigenlijk niet. Je stoort meestal de andere klassen, en de leerlingen zijn doorgaans veel meer afgeleid. Daarnaast is het ook bijzonder slecht voor de stem, want het geluid is veel diffuser en je moet je dus harder inspannen.
Maar vandaag kon ik er toch niet aan weerstaan. Tweeëntwintig graden buiten, en een klasje vierdes van vijf leerlingen. Jawel, vijf. De andere klas vierdes telt 25 leerlingen, maar een andere, logischer splitsing kon niet. En een groep van dertig leerlingen is écht lastig, vandaar. Vijf leerlingen, Griekjes.
En buiten aan de kant van de sportzaal, waar je dus eigenlijk geen andere klassen stoort, staan er van die picknickbanken. Perfect voor zes mensen. Ik ging in het midden zitten, zij zaten rondom mij, en ik vertaalde Sallustius met hen. Het was geen doceren, het was samenwerken. Zoals één van hen opmerkte: “Dit is gewoon de sfeer van aan die Engelse colleges. Je weet wel, van die praatgroepen aan de universiteit bij een van de professoren in zijn bureau, zoals je altijd ziet in films”.
Hij had overschot van gelijk. Het was eigenlijk gewoon gezellig. Ik weet in elk geval wat ik met dat groepje ga doen, zodra het in de lente weer mooi weer wordt.
366 – 23 oktober
Het zicht uit mijn klas op een warme zonnige oktobernamiddag
Warme herfst
Zo’n warme oktoberochtend, dat vind ik zalig. Ik heb daarnet de kinderen naar school gebracht, en Merel was mee in de buggy, en ik genoot ervan. We hadden eigenlijk te voet moeten gaan, maar Kobe was weer eens zó verschrikkelijk traag bij het aankleden, eten en zich klaarmaken, dat we daar helaas geen tijd meer voor hadden.
Maar je kan toch nooit parkeren voor de deur van de school, dus moeten we sowieso een eindje te voet, en daar genoot ik dus van. En toen ik Merel afzette aan de crèche, viel me op dat er bijzonder weinig verkeer was. Geen idee waar dat aan ligt. Misschien aan het feit dat het file is aan het Neuseplein, en dat er dus minder mensen via Wondelgem de stad inrijden?
In elk geval genoot ik ervan. En ga ik vanavond mijn boek meenemen, en als het weer zo blijft, in de binnentuin van de school mijn boek lezen in de zon, in afwachting van de klassenraden.
We hebben misschien geen mooi voorjaar gehad, maar over dit najaar kunnen we toch écht niet klagen.
366 – 22 oktober
Ik denk dat het herfst is…
Uit ‘Gezond Koken in een Handomdraai’: zalm met tagliatelle en courgettes
Weight Watchers heeft weer een nieuw kookboekje uit, en de lieve Mimi Van Meir, hoofddiëtiste en mede-auteur had het me opgestuurd om grondig te kunnen bekijken.
Gezond Koken in een Handomdraai focust op het excuus dat velen hebben, nl. tijdsgebrek. Ja, een gekochte lasagne of een diepvriespizza in de oven schuiven is uiteraard het minste werk, en vaak een gemakkelijkheidsoplossing als je moe van je werk thuis komt.
Weight Watchers wil daar nu net op inspelen: dit kookboek geeft je in de eerste 34 pagina’s een hoop tips over hoe je het koken (en alles daarrond, zoals de opkuis van de keuken en de boodschappen) sneller kan laten verlopen. Daarnaast vind je vijfendertig recepten die je in vijftien minuten kan klaarmaken.
Er zit een aantal salades tussen, maar ook volwaardige gerechten. De meeste daarvan kan je niet zomaar snelsnel uit je mouw schudden wegens nogal specifieke ingrediënten, maar als je, zoals de bedoeling is, op voorhand je boodschappen hebt gedaan, gaat alles behoorlijk snel. Elk recept is voorzien van een duidelijke ingrediëntenlijst, werkwijze, en een mooie foto. Uiteraard staan de punten per persoon erbij. De kooktijd staat niet vermeld, maar je mag ervan uitgaan dat het niet veel langer dan een kwartier is, als je doorwerkt tenminste.
Zelf ben ik gegaan voor de Zalm met tagliatelle en courgettes.
Ik ben geen topkok, en zeker geen goede fotograaf, maar ik vind dat mijn resultaat toch behoorlijk lijkt op dat van de foto. Het is gebakken zalmfilet, met dus tagliatelle, fijngesneden paprika en in slierten geschilde courgettes, met een blik tomaten in blokjes. 13 propunten per persoon, en te vinden op pagina 94. Ook de kinderen vonden het lekker.
De overschot van de groenten is voor morgen, met wat gebakken scampi’s erbij. Ik zie het al helemaal zitten!
366 – 21 oktober
Rugbytoernooi
Waar we vorige week nog stonden te blinken in de kou aan het clubhuis, waren we vandaag om half tien netjes onderweg naar Gaasbeek. We, dat waren Wolf en ik, samen met nog een vriendin en haar rugbyspelende zoontje. Kobe was namelijk thuis gebleven. Hij was ’s nachts wakker geworden van de oorpijn, en klaagde daar ’s morgens nog steeds over. Ik had hem (en zijn rugbygerief) nochtans meegenomen naar het clubhuis, maar daar bleef hij aan mijn rokken hangen, terwijl hij normaal gezien lekker uitbundig gaat rondcrossen met de andere kinderen. Dat zei genoeg, vond ik, en dus liet ik hem thuis, op zijn eigen vraag overigens.
Rond half elf stonden we dus in the middle of nowhere, op een rugbyveld tussen de Gaasbeekse velden. Chapeau, overigens, voor de organiserende club die nog maar een jaar bezig is.
We zagen er vijf andere clubs per niveau, zijnde de U7 (under sevens, dus vijf- en zesjarigen) en de U9 (zeven- en achtjarigen dus), en zagen vooral dat er bij ons nog een pak werk aan de winkel is. Toegegeven, Wolf is lang niet het enige nieuwe spelertje, maar toch.
De eerste match wonnen we glorieus, tegen de tweede ploeg van Dendermonde. Daarna werden we eigenlijk gewoon afgedroogd. Vooral La Hulpe maakte indruk met zijn technische kantjes, zoals een ongelofelijk knap tunneltje bij een ruck, en de opstelling van hun lijn en zo.
Maar Wolf ging er vol voor: hij liep in, tackelde, rolde over de grond, grabbelde naar de bal, enfin, deed wat hij moest doen. En maakt zich bijzonder druk over de nektackles van Vorst.
Ik denk dat hij vooral veel heeft bijgeleerd. En ik, ik had eigenlijk best een aangename voormiddag, daar in het hol van Pluto in Gaasbeek.
366 – 20 oktober
Skylanders
Ik weet het, ik verwen mijn jongens veel te veel. Maar ze keken allebei zo vreselijk hard uit naar die nieuwe Skylanders, en ze hadden daarvoor ook elk hun verjaardags- en ander geld opgespaard, zodat ik vandaag nog eens met hen langs de Game Mania ben gereden, en nog wat Giants bij heb gehaald. Met hun geld, wel te verstaan.
Ze stonden te dansen in de winkel.
En vonden het helemaal niet erg dat we nog naar de Coupure moesten om die BetterBack, en naar de Zeeman om leggings voor de rugby, en om brood, en langs de schoenmaker en zo.
Ze blonken. Ze straalden.
En hoe hard ik ook mag zijn tegen hen bij momenten, op zo’n ogenblik smelt ik. Helemaal.