Geplaatst op

Philips Wake Up Light, voor u getest

Via The Insiders kreeg ik het aanbod om de nieuwe Philips Wake Up Light te testen. Ik sprong een gat in de lucht, want stiekem wilde ik eigenlijk al lang eentje. Ik had zelfs al verlekkerd zitten kijken naar een aanbod op iBood, maar ik twijfelde: wat als het voor mij niet zou werken? Dan is het toch al bij al een dure wekkerradio, nee?

Maar nu kon ik er dus eentje testen, het nieuwe model zelfs, en als ik het niet goed vond, gewoon terugsturen.

Vol anticipatie pakte ik de grote doos uit, en het design verraste me. Niet meer de – in mijn ogen lelijke – rechtopstaande trapeziumvorm, wel een knap rond design. Meer het effect van een opgaande zon dus.

Wake-upLight_product1Wakeuplight

Ik weet niet wat het vorige model allemaal kon, maar ik heb het vermoeden dat dit model net iets meer kan. Daar had ik trouwens ook schrik voor: dat het klaar worden te lang zou duren. Gelukkig kan je dat zelf instellen: of het ding er twintig of dertig minuten over doet, en naar welke intensiteit het licht gaat. Als je het vollen bak instelt, is het licht echt wel genoeg om de ganse kamer te verlichten. Het begint trouwens heel zachtjes, met een oranje gloed, die steeds maar helderder wordt. Na de vereiste tijd is het licht op de gewenste sterkte, en gaat er  ook geluid af. Je kan kiezen tussen vijf voorgeprogrammeerde geluidjes (vogels, zeegeluiden, dat soort dingen) of de radio, en uiteraard ook op het gewenste volume. De bedieningstoetsen spreken overigens voor zich, en zijn zeer intuïtief. Oef.

Voor mij werd het een beetje zoeken: in het begin was het licht echt wel te sterk, en werd ik al na vijf minuten wakker. Daarna was het te zwak, en werd ik wakker van het geluid, niet van het lichteffect. Intussen zit ik weer op initiële sterkte, en word ik er ook niet meer wakker van. Hmm. Ik vermoed dat het een kwestie van gewenning is. Maar die koekoek is in elk geval een pak aangenamer dan het harde tuut-tuut-tuut van mijn vorige wekker, en ik kom ook niet meer uit zo’n diepe slaap als vroeger.

Wat ik overigens ook eigenlijk wel fijn vind, is het uitdoofeffect:  ’s avonds kan je het licht gewoon gebruiken als nachtlamp (met de gewenste sterkte), maar ook zachtjes laten doven, zoals een ondergaande zon dan. Eigenlijk zou dat ook wel fijn zijn voor kleine kinderen, denk ik: je laat het licht zachtjes uitgaan over een periode van dertig minuten.

Ga ik de Wake Up Light houden? Ik geef het toe: ik twijfel. Het ding is mooi, het licht is aangenaam, de geluidjes zacht, en alles is perfect en simpel regelbaar. Maar ik word niet echt méér uitgerust of beter gezind wakker dan vroeger. Als ik überhaupt al wakker word van het licht. Aan de andere kant is het een mooi en leuk hebbeding, en ben ik heel blij dat ik het kunnen testen heb.

Mja.

Ik heb nog enkele dagen om te beslissen, en voorlopig neigt het naar houden. Omdat het eigenlijk gewoon een cool ding is, en al. Zelfs voor 139 euro.

Geplaatst op

Rapport eerste twee maanden

Het was een drukke dag vandaag: opruimen, gele affiche gaan afhalen, koken, naar Oostakker om de BetterBack van Partena terug te brengen, schoenen kopen voor Kobe, en meteen ook regenlaarzen voor Wolf en zwarte hoge laarzen voor mezelf, naar de sportwinkel om rugbygerief, naar de Ava om een stuk karton voor voornoemde gele affiche, en dan ’s avonds naar de rugby, waar ik het kot achteraan heb zitten opruimen.

Maar ik vermoed dat u daar niet zoveel boodschap aan hebt. Wat ik wél wil bewaren voor de eeuwigheid (enfin ja) en waar ik ook bijzonder trots op ben, is het rapport van mijn oudste. Hij doet dat goed. Nog wat slordigheden links en rechts, te snel willen zijn, het warhoofd uithangen, maar verder komt dat wel goed.

Rapport Wolf 12-11 site

En daarnaast had hij ook nog een rapport van zijn muziekjuf. Dat kan wel beter, maar hij mist ook geregeld de les op zaterdag door de rugby. Ik vermoed dat we er samen nog wel wat aan zullen werken. Hij doet het in elk geval wel graag.

muziekrapport2012-11 site

Geplaatst op

End of the Saga (part 1)

Ik hoop dat er vandaag eindelijk een streep onder de saga van de verkavelingsperikelen is getrokken.

Ik heb gisterenavond nog een hoop brieven zitten afprinten, een hoop bijhorende plannetjes geprint en ingekleurd, enveloppen geschreven, en papiertjes voor aangetekende zendingen ingevuld.

Deze ochtend heeft Bart de papieren dan getekend en heb ik ze in de loop van de voormiddag in de enveloppen gestoken.

Om dan vast te stellen dat ik twaalf getekende papieren te kort had. Want, ha ja, de dame van Stedenbouw had geteld hoeveel handtekeningen ze tekort had, en dat waren er volgens haar twintig. Ik had dus gisteren twintig exemplaren geprint en op Barts bureau gelegd, en er verder niet meer bij stilgestaan. Later op de avond had ik gemerkt dat de dame twintig adressen met ontbrekende handtekeningen had geteld, maar blijkbaar niet alle namen.

Deze namiddag heb ik dus een half uurtje op Barts kantoor doorgebracht (de jongens vonden dat zalig, want dan mochten ze MarioKart spelen op de Wii. Niet dat ze dat thuis niet hebben, maar op een ander is dat toch altijd wijzer) en gewacht tot hij uit vergadering was om die ontbrekende papieren te laten tekenen.

En dan naar het postkantoor, om 180,80 euro later terug naar huis te rijden, de bewijsjes van de aangetekende zendingen in te scannen, en ze door te sturen naar Stedenbouw.

Poeh.

Intussen heb ik wel via de Post een bericht gekregen dat ze mijn dossier goed ontvangen hebben. Als ze het nu nog zouden kwijtspelen, heb ik tenminste al dàt bewijs in handen. Want ik hou mijn hart vast.

Geplaatst op

Kind & Gezin

Vandaag zette ik de drie kinderen in de auto richting Evergem, alwaar Mereltje nog eens aan een onderzoek werd onderworpen. Yup, consult bij Kind & Gezin dus.

Omdat de jongens zo rustig en vrolijk gingen spelen en ik blijkbaar ook rustig en goed gezind bleek, keek ook zij blijgemoed de wereld in, en liet zich netjes, edoch een beetje verwonderd, wegen en meten. Ze klokte af op 87 centimeter (al vermoed ik dat ze meer hadden gemeten, als ze haar gewoon hadden laten rechtstaan in plaats van in de babymeetbak te schuiven) en 13, 530 kilogram. Perfect op het gemiddelde qua lengte, en er wat boven qua gewicht. Tsja, volledig haar mama, zeker?

Verder deed ze alles wat van haar verwacht werd: babbelen, stappen, spelen met de pop die ze gevonden had en die ook te slapen leggen en zo. Op het babykussen bij de dokter, onder de handdoek die daar lag. En met een duidelijke hint richting dokter: “Ssst, baby sjaapt!”

Ik kon ze wel kussen, die blonde dochter van mij. En dat heb ik dan maar gedaan ook.

Geplaatst op

Hele diepe zucht.

Deze voormiddag zat ik op een bepaald moment met tranen in mijn ogen. Echt. Ik moest moeite doen om niet helemaal in huilen uit te barsten.

Ik had namelijk net een telefoontje van Stedenbouw gekregen dat mijn dossier voor de verkavelingswijziging helemaal niet in orde was. Er ontbraken nog een aantal handtekeningen. Ha ja, want als een kavel  in eigendom van meerdere personen is, dan moeten zij àllemaal tekenen.

Ik had dat nog expliciet gevraagd aan de verantwoordelijke voor mijn verkaveling bij Stedenbouw, en die had me gezegd dat het voldoende was als per perceel één van de eigenaars tekende, ervan uitgaande dat als zij geen bezwaren hadden, de mede-eigenaars dat ook niet gingen hebben. Niet dus.

Ik legde dat uit aan de – overigens zeer behulpzame – dame aan telefoon, en zij ging het voor de zekerheid nog eens checken bij de adviseur, en me terugbellen.

Helaas.

In de codex staat volgende vermeld:

Alvorens zijn aanvraag in te dienen, verstuurt de eigenaar per beveiligde zending een afschrift van de aanvraag aan alle eigenaars van een kavel die de aanvraag niet medeondertekend hebben. De bewijzen van deze beveiligde zendingen worden op straffe van onontvankelijkheid bij het aanvraagdossier gevoegd.

Gelukkig was ze zeer tegemoetkomend: zij had toch al alle adressen aangeduid die ontbraken, en ze ging me haar lijst inscannen en doormailen. En aangezien de ingediende dossiers toch al kopies bevatten, mag ik dus morgen de bewijsjes van aangetekende zending voor haar inscannen en doormailen,  zodat ze onverwijld verder kan gaan met het dossier. En ik later deze week of volgende week de gele affiche kan gaan afhalen. Ze had die toch al opgemaakt, vandaar.

Ze wist me ook te verzekeren dat ze zeker niet de maximumtermijn voor het dossier gingen nodig hebben (zijnde ergens in maart), maar verwachtte het dossier rond te hebben begin januari.

Enfin, toch nog één meevaller dus.

Die ‘paar ontbrekende handtekeningen’ telde zij overigens als een twintigtal, ik kom aan tweeëndertig. 180 euro. En dus zit ik nu brieven uit te printen en enveloppen te schrijven. Alweer.