Wil je geloven dat ik dit gewoon vergeten was? Maar ik weet dat de grootouders dat met aandacht bekijken, en dus krijgen ze hier van mij alsnog Wolfs rapport van de krokusvakantie. En ja, ik ben best wel tevreden, al kan het hier en daar toch beter.
365 – 25 februari
Resultaat als je je jonge honden hun haar bijknipt, en ze zich blijkbaar niet genoeg afwrijven en afschudden.
Artichaud
De jaren gaan snel. Voor ik het eigenlijk goed en wel besefte, zaten we weer met de hele familie van Barts moeder in de Artichaud, voor Stafs verjaardag.
Het restaurant blijft zijn goede reputatie bevestigen: opnieuw was het eten lekker, de service snel en vriendelijk, en vooral de houding tegenover de kinderen prachtig.
Die kregen net zoals wij een hapje vooraf, maar waar het bij ons om amuses ging, kregen zij een schaal met gefrituurde hapjes zoals loempia en scampi. Het eten van de twee peuters kwam zeer snel: kip in kleine stukjes, met frietjes en een kommetje appelmoes. Iets later kregen de kinderen hun voorgerecht, en een paar minuten later – net op tijd om ons toe te laten de kaas- en garnaalkroketten te snijden – volgde ons voorgerecht. Idem eigenlijk met de hoofdgerechten. En als dessert kregen de kleintjes een potje Mega Mindy-ijs, en de grotere een echt ijsje, met parapluutje, en bolletjes en slagroom en al. Met andere woorden: alles opnieuw perfect op maat, en met genoeg ruimte voor de kinderen om te zitten spelen.
365 – 24 februari
En toen mocht Merel foto’s trekken, en stond Moetje op de foto (koe zegt moe, dus Moetje)
Hmmm.
Daarnet was ik eigenlijk toch wel behoorlijk nijdig, geef ik toe.
Wolf heeft tweemaal per week muziekles, op woensdag tussen 13.30 en 15.00u, en op zaterdag van 8.30u tot 9.30u. Ik geef het toe, op een zaterdagmorgen vind ik dat niet evident. Hijzelf is wel altijd al wakker om zeven uur, en dus is die half negen geen probleem. Ik moet echter mijn wekker zetten om acht uur, en dan trek ik gewoon wat kleren aan, haal een borstel door mijn haar, en spring de auto in. Het is niet alsof ik moet uitstappen of zo, niemand ziet me.
Vanmorgen leek er me nogal wat volk op de parking te staan, dus ik wachtte even om te zien of er wel les was. En effectief, er brandde nog geen licht in het klaslokaaltje, wat vreemd was. Toen zag ik ook de juf op de parking staan: de deur was nog op slot, ze konden niet binnen!
Ze heeft wel een sleutel van de grote deur, maar dat slot is al een tijd kapot, en dus hangt er een ketting met een hangslot. Waar de secretaresse een sleutel van heeft, en ook de leraar gitaar. Die laatste was echter ziek, en de secretaresse was te laat, zoals meestal. En dus stond de juf al een kwartier in de vrieskou te wachten, en wij dus ook. Om 8.43u besloten wij (de ouders + een vijftiental kinderen) dat het welletjes was geweest, en de juf zei ook dat de secretaresse soms wel een half uur te laat was, en dat we dus echt niet langer moesten buiten wachten bij -2°. Net op het moment dat er al menig auto gestart was, kwam de secretaresse uiteindelijk toch doodgemoedereerd de parking opgereden, kon de deur open, en kon er lesgegeven worden.
Tsja.
Uiteraard heb ik een klachtenmail gestuurd om te zeggen wat ikzelf en alle ouders vonden, namelijk dat dat eigenlijk allemaal niet kon, zeker omdat het verder echt wel een goeie school is met fijne leerkrachten. Ik vermoed dat het antwoord niet echt lang op zich zal laten wachten.
365 – 23 februari
Weight Watchers
Jawel, ik weet dat het hier stilletjes is geweest rond de Weight Watchers. Ik was dan ook een beetje mijn drive kwijt.
Tellen en schrijven en wegen, het is echt een tijdrovend werkje, maar uiteindelijk is wel dat wat helpt, natuurlijk.
Maar ik kan wel zeggen dat ik door de WW al een zodanig andere kijk op eten heb gekregen, dat ik eigenlijk zonder veel moeite op mijn gewicht kan blijven. Dat is als ik niet toegeef aan koekjes, en uitgebreide rijkelijke restaurantbezoeken en zo, want als ik me laat gaan, ben ik op een mum van tijd toch weer een paar kilo’s bij. Zoals zo goed als iedereen, vermoed ik.
Maar bon, plots stond er toch weer 83 op mijn weegschaal, net door de feestdagen en alle bijhorende feest- en vreetpartijen. Helaas, ik heb echt niet genoeg karakter om dan nee te zeggen. En mijn broeken begonnen weer te spannen, dus werd het tijd om weer deftig aan de slag te gaan.
Ik heb helaas nog altijd niks opgeschreven, maar ik weet heel erg goed waar ik me moet aan houden, en dus stond er deze week toch alweer 80,1 op de weegschaal. Zonder honger, zonder een echt dieetgevoel, maar wel ’s avonds met een pak goestjes die ik op andere manieren moet zien op te lossen.
Maar mocht je twijfelen aan de effectiviteit van het programma: als ik het echt volg en opschrijf, ben ik gegarandeerd een halve kilo per week kwijt, en vaak meer zelfs. Alleen moet je het dus echt wel doen, natuurlijk.
365 – 22 februari
Sinds een paar dagen hebben we hier geregeld een ongenode gast in de tuin.
Knippe de poeze
Het werd zo langzamerhand tijd: op 14 april wordt onze Gandalf een jaar, en eigenlijk had hij dus al veel eerder moeten gecastreerd worden. Maar bon, bij een vorige afspraak was ik ziek, en dat ging dus moeilijk. Intussen heeft hij al boel met zowat alle omliggende katten, en heb ik hem al vechtend en klauwend en krijsend door de struiken zien rollen.
Vandaag had hij wel degelijk prijs: knip, en weg.
Hopelijk verbetert nu ook zijn gedrag. Want bij mij is hij echt wel een lieve aanhankelijke poes, die vaak bij me op bureau ligt te slapen als ik aan het werk ben, en ook ’s avonds bij mij in de zetel ligt. Maar tegenover de kinderen is hij helaas een stuk minder aangenaam: hij stopt zich weg onder tafel, en als ze passeren, valt hij aan: hij klauwt of bijt in hun benen, en niet al spelend, maar echt gemeend. Merel durft gewoon niet meer passeren als ze hem ergens op de loer ziet liggen, en ook Kobe is er soms bang van.
Tips, iemand?
365 – 21 februari
Een beeld dat we nog wel vaker zullen zien: poes likt zijn wonden.