Geplaatst op

Weight Watchers

Ik ben er vorige week terug stevig ingevlogen. Ik had voor mezelf eigenlijk gezworen dat ik mijn gewicht nooit meer boven de tachtig ging laten komen zonder daar iets aan te doen. Ik kom van honderdentwee, ik weet waar ik van spreek.

Vorige week heb ik dus de koe bij de horens gevat, en alles volgens het boekje gedaan. Alles afgewogen, opgeschreven, fitformules gevolgd (al kom ik niet aan dat water), soit, een brave cursist geweest. Ik moet wel toegeven, al mijn punten waren op, tot het laatste puntje, en ze waren vooral in de laatste dagen verbruikt.

Donderdag had ik ook vrij stevig gegeten ’s middags (heerlijke lasagne van onze schoolkokkin, ik heb netjes geteld, en ze hebben het stuk zelfs gewogen voor me, als dat geen service is!), maar toch was de ontgoocheling groot toen er amper 300 gram af bleek te zijn. Maar bon, het is een momentopname, ik doe het voor mezelf, en ik weet dat het werkt. Het zal zich dan wel volgende week vertalen op de weegschaal. Ik moet onder die tachtig, op zijn minst, en nu ik toch goed bezig ben en een nieuw elan heb gevonden, kan ik maar beter voortdoen ook. Op naar de vijfenzeventig. Al is dat vrij ambitieus.

28-01-2010: 102,6
6-01: 79,7
13-01: 80,4
20-01: 80,2

De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:

28-01-2010: 104,4
6-01: –
13-01: 83,8
20-01: 83,5

Geplaatst op

Rijst met tonijn, paprika en ananas

Ha ja, want als ik aan de Weight Watchers begin, dan doe ik het meteen goed!

Ik heb vandaag een recept genomen uit het basiskookboek 365 Dagen pagina 33. Zoals altijd heb ik uiteraard een paar wijzigingetjes aangebracht: de kinderen houden niet van pikant, dus geen pepertje, alleen paprika. En aangezien ik de hoeveelheid verdubbeld heb, zit er naast de groene paprika ook een gele paprika in.

De kinderen vonden het lekker. Niks speciaals, maar wel lekker. Het vult in elk geval zeer goed, ugh. En ze hebben geen moment doorgehad dat ze eigenlijk vis aan het eten waren :-p

tonijn

Geplaatst op

Quiche van kip met rozemarijn en champignons

quiche

Ik heb me gebaseerd op het recept in het nieuwe boek van de Weight Watchers, Stap voor stap gezond koken. Ik heb het wel nogal wat aangepast, omdat er bijzonder weinig groenten in zaten, en dat de kinderen heel graag bladerdeeg eten. Dit is mijn versie, de originele versie (zonder champignons, met dragon in plaats van rozemarijn en zonder bladerdeeg) staat in het kookboek op p. 66, amper 4 punten per portie, met prachtige foto’s van elke stap. Mijn recept met de punten vind je op mijn andere blog www.dieet-volgen.be.

Wat heb je nodig? (4 personen)

– een rol bladerdeeg (niet met boter)
– 1/2 kippenbouillonblokje
– 420 gr kip
– 2 ajuinen
– rozemarijn, liefst vers, maar die had ik niet
– 2 eieren
– een doosje champignons
– 75 ml ongezoete gecondenseerde melk
– 2 eetlepels room (5% vet)
– zout en peper
(- optioneel: geraspte kaas)
– quichevorm (in mjin geval een stenen ronde taartvorm, ideaal want je kan er in snijden)
– oven op 200°C

Hoe doe je het?

– Los het bouillonblokje op in een steelpan met een halve liter water. Voeg de kipfilet, de gesnipperde ajuin, een goeie poot gesneden champignons en de rozemarijn toe. Laat ongeveer een kwartier koken.
– Laat uitlekken en afkoelen, en trek het vlees uit elkaar. Leg de bladerdeeg in de vorm, en leg de kip met de ajuin, champignons en rozemarijn er bovenop. Eventueel kan je nog wat champignons toevoegen, als je het te weinig vindt.
– Klop de eieren los met de melk en de room, voeg peper en zout toe. Giet over de kip. Bestrooi eventueel met de kaas en zet een twintigtal minuutjes in de voorverwarmde oven.

Serveer met een flinke portie groen.

Geplaatst op

Telvrije muffins

Ofte, muffins met een zeer laag caloriegehalte. Ik ga het receptje morgen eens uitproberen, maar de coach van de Weight Watchers was er in elk geval al zeer enthousiast over. (Voor wie WW doet: 1 punt per stuk, als je niet op een telvrije dag zit.)

Wat heb je nodig? (zes stuks)

– drie appels
– een ei
– 125 gr magere yoghurt natuur 0%
– 100 gr. staafjes All Bran van Kellog’s
– een vleugje kaneel, als je daarvoor bent
– eventueel wat zoetstof
– een muffinvorm en een oven. Eventueel lukt het wel in rammequins ook.

Hoe doe je het?

– Snij de appels in kleine stukjes, en bestrooi met de kaneel. Stoof dit vijf minuutjes in de microgolf, eventueel met een lepeltje water erbij, tot ze goed zacht zijn.
– kluts het ei, kruimel de All Bran erbij, kieper de yoghurt en de appels erbij, en roer goed door tot je een smeuiïge brij hebt. Doe er eventueel wat zoetstof bij.
– zet een half uur in de niet voorverwarmde oven op 180°

Geplaatst op

Weight Watchers – een frisse start?

Néh, ik heb het hier opgeschreven en kenbaar gemaakt, nu moét ik wel.

Hoop ik.

Ja, ik heb het lastig om gemotiveerd te zijn. Ik heb nog minstens tien kilo te veel, dan pas kom ik op een BMI van 25. En ben ik hopelijk nog wat meer van de vetrollen op buik en billen kwijt. Maar… Ik heb er de moed niet toe.

Ik krijg voortdurend van alle kanten complimentjes – begrijp me niet verkeerd, dat is ongelofelijk wijs en welkom en leuk en al – hoe goed ik er wel al niet uitzie, en wat een verschil het maakt, en dat soort dingen.  Ik ben intussen ook een heuse ijdeltuit geworden, die zichzelf meermaals per dag in de spiegel bekijkt, and I like what I see. En dat is nu net het probleem. Die laatste tien kilo zijn de moeilijkste, en soms vraag ik me af: ‘Moet het wel nog?’

Ja, het moet nog. Gezondheid en dergelijke, en ik ga er gewoon nog een pak beter uitzien. Alleen lijk ik mezelf daar niet van te kunnen overtuigen, en haal ik mijn schouders op als ik toch nog weer een extra boterham met choco smeer.

Ik weet dat ik het kan, daar niet van. Weight Watchers wérkt. Dat weet ik, daar ben ik zeker van, dat heb ik intussen ook  bewezen, en samen met mij een pak anderen. Er is toch nog steeds twinitig kilo af, en eigenlijk zonder honger en zonder me veel te ontzeggen.

Maar je steekt er wel moeite en energie in: plannen, koken, uitzoeken hoe en wat, alles wegen en noteren… En voor ’t moment heb ik die fut niet. Mijn eetgewoonten zijn intussen wel al dermate veranderd, dat ik mijn gewicht behoud: ik kom niet echt bij, en dat is al gigantisch veel waard. Ik eet al sneller een banaan in plaats van een koek, en gisteren heb ik geen ijsje genomen, maar een mager plattekaasje met ahornsiroop in: bijna even lekker!

Het enige wat ik nu nodig heb, is die mentale schop onder mijn kont. De cursus doet daar veel aan, en de steun van mijn WWbuddy Julie ook. Ik heb zelfs gewoon een babysit gevraagd voor de komende donderdagen, want Barts agenda zit eivol en zonder cursus lukt het al helemaal niet, heb ik duidelijk gemerkt. Ik ga de komende weken dus écht gaan. Maar toch…

Maar bon, een verse vrijdag, een nieuwe start. Ik heb netjes mijn ontbijt opgeschreven, maar ik ga straks nog lunchen met een vriendin. Gelukkig hebben ze er heerlijke salades en pasta’s.
En ik heb al het materiaal en ik wéét dat ik het kan.

Hup!

(Tussen haakjes: ik woog op cursus daarnet 83,8 kilo. Hmpf.

28-01-2010: 102,6
09-09-2011: 81,4
16-09: 80,7
23-09: 79,7
30-09: 81
07-10: 80,5
14-10: 80,5
21-10: 78,5
28-10: 78,6
04-11: 79
11-11: 79,5
18-11: 80,1
25-11: 78,9
02-12: 79,7
09-12: 79,6
16-12: 79,5
23-12: 80,6
30-12: 81,5
6-01: 79,7
13-01: 80,4

De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:

28-01-2010: 104,4
09-09-2011: 83,8
16-09: 83,4
23-09: 82,8
30-09: –
07-10: 83,3
14-10: –
21-10: –
28-10: –
04-11: –
11-11: 82,6
18-11: –
25-11: 81,5
02-12: –
09-12: –
16-12: –
23-12: –
30-12: 83,4
6-01:
13-01: 83,8

Officieel nog net twintig kilo dus, maar het is nipt.)

Geplaatst op

Rijstberg revisited (mét foto’s deze keer)

Het is een recept dat ik in 2007 al eens neergeschreven had, maar na vier jaar mag dat wel eens hernomen worden, nee?  Het is namelijk een bijzonder lekker en calorie-arm gerecht, dat bijvoorbeeld perfect in de Weight Watchers past (recept met punten en al: hier zo). En gij nu!

Ik heb het een beetje aangepast aan een recept uit een kookboek van mijn moeder. Lekker en zeer vullend.
Let wel, je hebt, inclusief suddertijd, toch een uur nodig. Het is nog lekkerder als je het een dag laat staan, en je kan het ook perfect invriezen.

Nodig (acht personen, gewone porties):

– 300 gr gekookte hesp, in blokjes/reepjes/voor mijn part tangramfiguren
– 600 gr droogkokende rijst (het lukt zelfs met basmati, heb ik ondervonden)
– 1,5 liter kippenbouillon
– 4 paprika’s naar keuze
– 2 stevige uien
– 500 gr champignons
– 3-4 tomaten, te pellen. Een blik gepelde tomaten in blokjes is misschien ook wel bruikbaar, als je dan maar het sap lang genoeg laat uitlekken
– een kluitje boter
– 100 gr gemalen Emmenthal
– peper, zout, provençaalse  kruiden en eventueel paprikapoeder

– een gróte casserole!

Uiteraard kan je enorm variëren met de hoeveelheden groenten en vlees. Ik doe er met opzet vrij weinig hesp in, minder dan het oorspronkelijke recept zegt, maar je kan ze zelfs weglaten voor een vegetarische variant. Er zitten bij mij ook minder ajuinen in, meer champignons en meer paprika’s. Maar doe vooral uw goesting! Het enige wat je moet respecteren, is de verhouding rijst/bouillon. Oh, en echt wel een groooote kookpot nemen.

Werkwijze:
– snipper de uien fijn, snij ook de paprika’s in kleine stukjes (zonder de pitten uiteraard), en bak die gedurende een tiental minuten in de hete boter, tot de uien mooi glazig zijn.

rijstberg1
– snij intussen de hesp in stukjes, gooi die ook in de pan, en laat een paar minuten mee fruiten.
– doe er daarna de rijst bij, en laat die gedurende een paar minuten meebakken tot hij glazig wordt. Pas wel op dat hij niet aanbrandt, je moet geregeld omscheppen.

rijstberg2

– giet er zachtjes de bouillon bij,  zet een deksel op de pan, en laat gedurende 25 minuten sudderen. Het is de bedoeling dat de rijst mooi korrelig blijft, dus niet roeren, enkel schudden of voorzichtig omscheppen.

rijstberg3

– intussen snij je de champignons in dunne plakjes, pel je de tomaten (overgiet ze eerst even met kokend water, dan laat dat vel los) en snij je ze in acht.
– wanneer al  de bouillon is opgenomen door de rijst, doe je er de tomaten  en champignons bij, kruid je met peper, zout, de rest van de kruiden en eventueel het paprikapoeder, en laat je het geheel nog even door en door warm worden. Het is niet de bedoeling dat tomaten en champignons echt nog gekookt worden tot ze zacht zijn.

rijstberg4

– schep op, en doe er een stevige dot gemalen kaas bovenop.

rijstberg5

Smakelijk!

Geplaatst op

Weight Watchers

Jawel, ik ben er nog steeds mee bezig, al kan ik niet zeggen dat ik een ijverige dame ben, de laatste weken.

Sinds ik zo ziek was, heb ik niks meer opgeschreven van punten. Mijn rug is nog steeds allesbehalve ok, en dan is de goesting om te ‘diëten’ ook meteen ver te zoeken. Maar gelukkig is de schade enorm beperkt. Door dat ziek zijn was ik drie kilo kwijt. Dat zijn natuurlijk geen definitieve kilo’s: als je terug begint te eten, komen die wel deels terug. Maar toch. Ik ben ook nauwelijks naar de cursus geweest: ziek, andere verplichtingen…

Afgelopen week heb ik dan wel weer echt gefret: het was mijn verjaardag, en ik heb zowel de collega’s als de leerlingen getrakteerd met van die Sinterklaaskoekjes, en als er nu iéts is waar ik niet af kan blijven… En dan nog uit eten geweest en dat soort onzin. Nee, het was eigenlijk geen goede week.

Maar toch was ik meer dan behoorlijk afgevallen, tot mijn grote verwondering. Het enige wat ik kan bedenken, is de pijn: mijn rug doet zodanig pijn, dat ik ’s avonds steevast doodop ben, en dat ik waarschijnlijk ook massa’s energie verbruik.

Als ik nu ook eens weer in gang zou schieten en het programma netjes volgen, dan zouden er echt nog wel wat kilo’s afgaan. Want ik krijg nu al voortdurend massa’s complimentjes, dat ik er zo goed uitzie, dat ik straal… Ik ben ook weer nieuwe kleren moeten gaan kopen. Mijn tshirts en dergelijke zijn doorgaans nog dik in orde, omdat ik van aansluitende modellen hou. Het ziet er alleen een pak beter uit nu :-p Maar mijn broeken, da’s nog wat anders. Ik had al een jeans gekocht en een zwarte broek, maar met drie kinderen is dat soms nogal weinig: één broek in de was, eentje aan, en dan geeft er eentje over of zo. Ik heb dus nog een extra broek gekocht, een donkerpaarse, nog altijd maatje 44 🙂 Ook mijn rokken (niet dat ik er zoveel heb, maar toch) zijn veel te ruim nu. Ik wilde nu wel eens een rokje tot aan de knie, iets wat ik vroeger nooit durfde dragen, en heb een simpel zwart A-lijntje gevonden, en een heel mooi grijs met kant 🙂 Met donkere kousen aan, en mijn korte of lange laarzen ziet dat er blijkbaar best wel ok uit, zo mocht ik horen.

In ieder geval ben ik al enorm blij met mijn nieuwe figuur, en ben ik vastbesloten die kilo’s niet meer terug te krijgen. Aan de voorbije weken te merken, heb ik mijn voedingspatroon toch wel al aangepast, en vliegen de kilo’s er niet meer aan zoals vroeger. Weight Watchers, it’s for life, en dat weet je dan ook wel.

Bon, de cijfers:

(Op vrijdagmorgen, droog aan de haak, identieke omstandigheden; vorige cijfers hier)

28-01-2010: 102,6
09-09-2011: 81,4
16-09: 80,7
23-09: 79,7
30-09: 81
07-10: 80,5
14-10: 80,5
21-10: 78,5
28-10: 78,6
04-11: 79
11-11: 79,5
18-11: 80,1
25-11: 78,9

De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:

28-01-2010: 104,4
09-09-2011: 83,8
16-09: 83,4
23-09: 82,8
30-09: –
07-10: 83,3
14-10: –
21-10: –
28-10: –
04-11: –
11-11: 82,6
18-11: –
25-11: 81,5

22,9 officiële kilo’s. Dat kan tellen.

Geplaatst op

Behaperikelen

Daarstraks was ik in een serieuze paniek. Jawel.

Ik heb namelijk twee weken geleden, op negen oktober – de dag dat Merel elf maanden werd – voor het laatst de borst gegeven. Mijn boezem heeft een goeie week nodig gehad om zich aan te passen (ik droeg dus nog steeds zeer rekbare en flexibele voedingsbeha’s), en toen werd ik ziek, en kon het begrip beha me gestolen worden.

Tot vandaag.

Ik voelde me goed genoeg om me weer deftig aan te kleden, weliswaar met wat moeite door mijn fijne rug, maar bon. Voedingsbeha’s waren niet langer nodig, en met veel genoegen haalde ik mijn favoriete Marlies Dekkers uit de schuif.

Ramp! Kalamiteit! Ontzetting!

Hij was me heelder schuiven te groot! Ik kon per cup nog twee kipfilets bijsteken, met gemak! Wie weet zelfs een flinke biefstuk! Argwanend keek ik eens onderzoekend naar beneden, en jawel, mijn pronte boezem had plaats gemaakt voor verlepte theezakjes… Een licht gevoel van paniek bekroop me.

Ik trok de beha weer uit, en nam een ander exemplaar. Idem. Bij nummer drie was er zelfs plaats voor een halve slagerswinkel. De paniek werd iets prominenter. Marlies Dekkers’ andere exemplaren, eveneens in 100D, leden allemaal aan hetzelfde euvel.

NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!

De paniek was nu een uit de kluiten gewassen exemplaar. Ik ging in een reserveschuif gaan graaien, waar nog oude beha’s lagen van een onbestemd merk, maar ook deze lachten me vierkant uit.

Oh wacht! Had ik daar niet ooit eens op Vente Exclusive een miskoop gedaan in een te kleine maat? Een mooie zwarte Marlies Dekkers die ik alleen maar aangedaan had op Wolfs communie, omdat mijn kleedje niks anders verdroeg? Ik begon te zoeken. Niks in de badkamer. Niks in mijn slaapkamer. Niks in Merels kamer waar ook nog een aantal kleren van mij hing. Help. Ik ging – zo goed zo kwaad als het ging – zelfs op mijn knieën zitten in de badkamer om achter de schuiven te voelen, maar helaas.

Met tranen in de ogen trok ik een oude beha aan die nog niet te erg gaapte, met een verhullend tshirt boven, maar het had echt geen zicht. Ellendig en miserabel slofte ik de trap af. En toen viel mijn euro dat die beha aan de kapstok van het kleedje hing. Ik terug naar boven, en jawel, die 95C paste me perfect! Oef!

Paniek bedwongen.

Nu heb ik wel maar één beha meer die me past, maar bon. Daar valt wel een mouw aan te passen.

Geplaatst op

Scampi à l’improviste

Daarstraks belde de kleuterschool: Kobe had moeten overgeven, of ik hem niet kon komen ophalen. Uiteraard. Ik heb hem in de zetel geïnstalleerd, en binnen de vijf minuten sliep hij. Het ventje.

En toen zat ik plots zonder middageten, en kon ik moeilijk Kobe alleen laten om nog snel boodschappen te doen. Ik heb toen maar ijskast, voorraadkast en diepvries opengetrokken, en iets in elkaar geflanst dat bijzonder lekker was. Weight Watchers-verantwoord, overigens. Bij deze het recept dus: gewoon zorgen dat je de basisingrediënten altijd in huis hebt!

scampitomaat

Benodigdheden:
– tien diepvriesscampi, gekuist en gepeld (zo te koop, veel gemakkelijker)
– een blik tomaten in blokjes
– een ajuin
– een scheut olijfolie
– een doos champignons die ik nog staan had
– een half doosje extra light room
– een portie rijst

Hoe ga je te werk:
– zet water op om uw rijst te koken. Ha ja, want dat duurt het langst.
– spoel die omhooggevallen garnalen even in heet water: ze zijn meteen ontdooid. Laat ze efkes uitlekken op een keukenpapier.
– neem een diepe pan, klets er een scheut olijfolie in, en bak eventjes uwen gesnipperde ajuin. Bij voorkeur niet in uw ogen wrijven met de handen waarmee ge uw ajuin hebt vastgehad, want dat komt duidelijk niet goed. Ik kan het weten. Snif.
– gooi er de scampi bij, tot ze mooi bij de standaard Barbie-outfit passen.
– kiep er de doos tomatenblokjes bij, en de champignons die u intussen, ijverig als u bent, in stukken heeft gesneden. Roer ne keer goed, en zet er een deksel op. Laat sudderen.
– vergeet intussen niet om rijst in het kokende water te doen. Voeg, indien nodig, meer water toe aan de ondertussen half leeggekookte pan.
– als uw rijst bijna klaar is, roer dan nog eens in de scampipan, proef, doe er peper en zout bij en andere kruiden waar ge goesting in hebt op dat moment, en kap er een half doosje van die extra lichte room bij.

Et voilà!