Nog een fotootje van vorige week, toen Alexander kwam spelen. Die gezichtjes zijn toch geld waard? Ze zitten trouwens in hun ondergoed, omdat ze zodanig hard hadden zitten spelen dat ze zich steendood zweetten :-p
Halfweg
De paasvakantie is halfweg, en ik heb eigenlijk nog niks gedaan. Niks van schoolwerk, maar ook niet het opruimen van de logeerkamer – de laatste verbouwingsdozen staan daar nog en zo – laat staan het herbehangen van de keuken.
Ik ben al blij als ik erin slaag de kinderen bezig te houden, hen van warm eten te voorzien (met dank aan mijn liefste die boodschappen heeft gedaan voor een ganse week, waaronder een paar gewone opwarmdingen zaten) en mezelf aangekleed en gewassen te krijgen.
’s Avonds ben ik steevast helemaal uitgeteld, en ik moet al een paar weken verstek laten gaan in het koor, en daar voel ik me wel schuldig over. Maar het gaat gewoon niet, ik kan niet eens drie uur rechtop zitten, laat staan dat ik nog kan zingen.
Hmpf. Zielig he.
Zee
Zoals u eerder al kon lezen, zijn we op nieuwjaar voor twee dagen naar de zee getrokken. De post over nummer 32 moet ik nog steeds schrijven, maar hier komen alvast een paar foto’s van aan zee zelf. Mijn drie jongens 🙂
Eb… waar alle sneeuw is weggespoeld
En pas bij vloed, later diezelfde dag, zie je hoe hard het er gesneeuwd had.
Filmpjes van Center Parcs
Ik heb er maar een paar genomen, maar ze geven wel een leuk idee van sommige dingen.
Bart met Kobe op de hoge hangbrug in de Discovery Bay, terwijl Wolf in het water speelt.
Het oude brood werd steevast gevoerd aan de eendjes achter ons huisje, en die beesten kenden dat verschrikkelijk goed!
Op een terras in Lommel demonstreerde Kobe zijn eigenste vette lachje 🙂
Center Parcs – slot
Het einde van onze korte vakantie, helaas. We hebben opgeruimd, onze auto geparkeerd op de uitgaande parking, en toen stonden we voor een gesloten deur van het piratenschip! Blijkbaar is dat op ‘wisseldagen’ niet open, en hadden we dat niet gezien. De kinderen waren nogal ontgoocheld, maar daar viel uiteraard niks aan te doen. Enfin, één en ander resulteerde erin (ik zag het niet zitten om de laatste dag nog te gaan zwemmen en dan rechtstreeks in de auto naar huis te moeten rijden) dat we tegen elf uur al netjes in de auto zaten om naar huis te rijden.
Bart had namelijk net die dag team-event met Netlash, en wilde graag tegen drie uur op kantoor zijn. Geen enkel probleem dus. Hij haalde nog snel brood, en de kinderen en ik speelden wat buiten.
Kobe had zelf de zandbak opengetrokken, en binnen de kortste keren had ik twee prachtige zandmuizen. Het verbaast me eerlijk gezegd dat Kobe zich meer dan een uur probleemloos in de zandbak kan bezighouden.
Net toen ik hen wilde sommeren uit de zandbak te komen, zich min of meer te ontzanden en zich buiten uit te kleden (zodat ik ze, net zoals mijn pa vroeger, de trap kon opdragen en in bad droppen), las ik op Twitter een terloopse opmerking over de feestdag en hoe morgen alles gesloten was. Oeps. Probleem.
Ik heb de kinderen dan maar eens flink uitgeschud, heb zelf toonbare kleren aangetrokken, en ben met hen nog snel naar de Delhaize gereden voor de weekendboodschappen. Nog een geluk dat de Delhaize niet sluit om zes uur!
Zoals Wolf nogal vaak zegt tegen mij: “Mama, ik denk dat uw hersens ook met vakantie zijn!”, ga ik hem uiteindelijk nog moeten gelijk geven ook…
Center Parcs 2-3-4
De voorbije dagen hebben we eigenlijk niks speciaals gedaan: elke dag gezwommen, Bart heeft dinsdag volgens traditie spaghetti gemaakt, en gisteren zijn we bijzonder lekker gaan eten in Lommel.
Want dat begrijp ik dus niet he: Center Parcs Vossemeren heeft zoals alle CPs een uitgebreid centrum met drie restaurants en een snackding. Over de middag is enkel dat laatste open, zodat je genoodzaakt bent, als je binnen blijft, om daar iets hamburgerachtigs met frietjes te eten. Met de kinderen eten we nog altijd het liefst warm over de middag, en dan ’s avonds boterhammen en daarna in bed. Als ze ’s avonds nog warm eten, dan slapen ze niet zo goed, hebben we al gemerkt.
We zijn dus maar iets gaan eten op een terras in Lommel zelf. Bijzonder aangenaam, heerlijk van temperatuur met een zacht briesje, en echt wel lekker eten. De kinderen hebben zich ook prima gedragen, en vrij veel gegeten.
Daarna is Kobe nog een stevige dut gaan doen (we waren in de voormiddag al uitgebreid gaan spelen in de piratenboot, met het zand en de hoge loopbruggen en dergelijke) en zijn we uiteraard weer gaan zwemmen.
Vandaag ben ik met Wolf tot aan het centrum gewandeld om een schattenzoektocht in de namiddag voor hem te reserveren, en zijn we via een omweg en de lange brug naar het huisje teruggewandeld. Zo’n park is zó knap in elkaar gestoken, da’s onvoorstelbaar. Je loopt dus op die brug over dat meer, en rondom zie je enkel bossen en strandjes. Nochtans zitten er overal honderden huisjes in verstopt, maar je merkt die dus niet op. Zelfs als je in je eigen cottage (want zo heet dat hier) zit, merk je nauwelijks dat je buren hebt.
Enfin, ’s namiddags is Wolf dus op schattenjacht gegaan terwijl Kobe sliep, en daarna zijn we -hoe kan het anders – nog een twee uur gaan zwemmen. Wolf gaat intussen alleen op de glijbanen (met ons weliswaar vlak achter hem) en ook Kobe wil perse mee in de glijbanen. Hij is alle schrik compleet kwijt, en geniet met volle teugen. Hij steelt de show in het hete bubbelbad, of springt rond en redt mij (“Ik verdrink, help, help!”) in het warme buitenbad.
Daarnet heb ik, ook volgens centerparcstraditie, nog pannenkoeken gebakken. Ze vielen allebei bijna om van de slaap in hun bord, maar hebben toch dapper gegeten. En ze genieten zó overduidelijk, dat ook Bart en ik er immens van genieten 🙂
Center Parcs dag 1
Onze jaarlijkse vakantie is dit jaar, wegens verbouwingen, beperkt tot vijf daagjes Center Parcs. Niet dat we dat erg vinden: op een goeie twee uur staan we er, de kinderen vinden het er schitterend, en zelf komen we helemaal tot rust, en hebben we tijd voor de kinderen en elkaar.
Het was bijna elf uur voor we goed en wel vertrokken waren: we hadden dan ook niks op voorhand klaargezet. Onderweg iets gegeten in de Carestel (kleine kinderen zijn niet goed in het wachten in een echt restaurant) en tegen twee uur reden we het park binnen, richting ons huisje. Uitpakken ging verbazingwekkend snel, en ook Kobes dutje was tegen verwachting in geen enkel probleem.
En dan? Dan gingen we zwemmen, natuurlijk! Kobe ploeterde eerst wat rond in het peuterbadje met zijn kleine glijbaantjes, maar ging daarna vlot mee met mama, papa en grote broer in de stroming: een lus waar verschillende zware jets op zijn aangesloten, zodat je een sterke stroming krijgt. Van enige watervrees was al lang geen sprake meer.
Tegen zeven uur waren ze doodop, kregen boterhammetjes, en gingen in bed. Ik had bijna geschreven ‘probleemloos’, maar dat was buiten babbelgrage Kobe gerekend. Pas toen we hem verhuisden naar onze eigen slaapkamer, viel hij stil.
En wij? Wij zaten te lezen, en genoten daar intens van.
Blaarmeersen
Vandaag ben ik met mijn ma, de twee kinderen en Alexander, het nog-net-niet-driejarige zoontje van mijn broer, gaan zwemmen in de Blaarmeersen.
Het is een hele verhuis natuurlijk, met koekjes en drinken, handdoeken en speelgoed.
Het was er behoorlijk druk ook, maar toch bijzonder doenbaar.
Kobe en Alexander hebben voortdurend door het ondiepe water lopen pletsen, en durfden uiteindelijk zelfs tot aan de kin in het water (zelfs zonder hand van mama of oma, helaas). Wolf had zijn paarse krokodil mee en maakte daardoor onmiddellijk vriendjes met een groepje oudere kinderen die vrolijk meespeelden. En ja, ze hadden respect voor Wolf, speelden met hem, hielpen hem op de krokodil, en vroegen het netjes als ze ook even op de krokodil wilden. Hij genoot van elk moment, en dobberde vrolijk rond met zijn zwembandjes. Hij kan nog net niet zwemmen, maar het scheelt echt niet veel, het is vooral een kwestie van vertrouwen.
In elk geval hebben we er allemaal van genoten en is het voor herhaling vatbaar als het echt goed weer is. Kleine kinderen bibberen namelijk nogal rap, en dat was zelfs gisteren het geval (de zon zat er niet door).
Bedankt, stad Gent, voor de peutervriendelijke aanpassing van ons aller Blaarmeersen. Nu zie ik helemaal geen reden meer om nog in de file te gaan staan richting zee: we hebben zand en zoet water vlakbij 🙂
Bourscheid
Op amper 7 kilometer van het hotel, eigenlijk aan de overkant van een vallei op een heuveltop, ligt het kasteel van Bourscheid. Deels ruïne, deels gerestaureerd is het eigenlijk best de moeite. Ik denk dat het te vergelijken moet geweest zijn met ons Gentse Gravensteen, alleen met een behoorlijk ander uitzicht.
We zijn er gisteren met de kinderen naartoe geweest, en ze vonden het prachtig. Oordeel zelf maar: een paar foto’s en een filmpje.
met rechtsboven ons hotel
Auto-entertainment
Om eerlijk te zijn, ik zit niet graag in de auto. Nooit gedaan, en ik zal dat ook nooit doen. Omdat ik wagenziek word, en in heel serieuze mate. En nee, het is niet overgegaan met volwassen worden, aan geen kanten zelfs.
Alleen als ik zelf aan het stuur zit en dus alle bewegingen van de auto zelf in de hand heb, valt het mee. Helaas hebben de kinderen mijn overgevoelige evenwichtsorgaan geërfd, en hebben ze het dus ook zitten.
Nee, ik keek dus niet uit naar de drie uur durende autorit van gisteren. De kinderen kunnen namelijk niet zitten lezen of spelletjes spelen of zitten prutsen, want dan hangen ze binnen de kortste keren met hun kopje uit het raam. Niet zo interessant overigens, op een autostrade aan 132 per uur.
Maar Bart kwam thuis met een verrassing: hij had een dvdspeler gekocht voor in de auto, met twee schermpjes die je aan de achterkant van de stoelen bevestigt, zodat ze netjes kunnen zitten kijken. Meteen had hij er ook een Disneybox bij gekocht, met alle films van de kaartenactie van de Delhaize (waar Wolf zo zot van is).
Ze hebben dus eerst naar Cars gekeken, en dan, na een pauze, naar Nemo. Vooral Kobe is duidelijk verzot op de visjes, hij is er voortdurend over bezig.
Helaas, helaas: op 500m van het hotel, na de kortste maar ook bochtigste route (ik vind dat dat een GPS-feature zou moeten zijn) naar Lippenscheid, had Kobe het alsnog zitten, en mochten wij beginnen met de autostoel leeg te scheppen, Kobes kleren uit te stropen, en alles te beginnen afvegen. Gelukkig bestaan er natte en droge doekjes en hadden we beiden voorzien. Jammer dat je niet meteen ook iets aan de geur kan doen.
In het hotel hebben we wasmiddel en een emmer met doeken en kuisproduct gevraagd en gekregen en de ergste schade kunnen beperken, maar leuk is anders.