Wel euh… datenight, zeker?

Vorige maand waren we gaan eten in de Karel De Stoute, en dat was ons zo goed bevallen, dat toen we een email kregen met een voorstel voor een speciale avond, we daar ook met graagte op in gingen.

Het bleek te gaan om Matching Chefs Deluxe, de koks van Karel de Stoute,   Pacht 26 en Two Cooks, een initiatief van TableFever. Een voordeel was dat het geheel plaats vond in de Vinoscoop, wat verderop aan de R4, een paar minuten van ons deur dus.

Mja.

We waren er een paar minuten over zeven en kwamen terecht op een… trouwfeest, of zo voelde het toch aan. De meeste gasten waren er al en stonden recht aan receptietafels. Ik vermoed dat er zo’n 100 man was, gene zever, en de receptie duurde een vol uur. De hapjes werden rondgebracht, maar niet alles is tot bij ons geraakt, terwijl bepaalde andere hapjes dan wel weer twee keer werden aangeboden. Lekker, daar niet van, maar het concept was niet wat wij in gedachten hadden, en blijkbaar de rest van de genodigden ook niet. We hebben zo’n dingen al gedaan, en doorgaans krijg je dan echt wel een restaurantervaring met eigen tafeltjes en zo. Het enige bijzondere was het strijkerskwartet dat best wel goed was.

Na een goed half uur heb ik een stoel gevraagd, want een uur rechtstaan kan ik gewoonweg niet. Bon, uiteindelijk werden we gevraagd te gaan zitten aan de aangeduide tafel. Dat waren grote ronde tafels voor twaalf personen, volledig gedekt met linnen en alles, net zoals op, inderdaad, een trouwfeest.

Bart en ik hadden echt geen boodschap aan de rest van het tafelgezelschap, en zij duidelijk ook niet aan ons. Bij ons zaten bv. twee koppels, ouders en hun dochter met vriend, in duidelijk dure kleren, maar gespijsd van enige tafelmanieren. Ugh. Niet direct hoe we onze avond in gedachten hadden gehad.

Het eten was lekker en op niveau, dat zeker, maar toen begon de ene violiste plots met keiluide backtrack op haar elektrische viool te spelen, meanderend tussen de tafels, en allemaal van die ‘klassiekers’ zoals Qué sera en dergelijke. Hmm. Tot zover de mogelijkheid om nog een woord te zeggen tegen elkaar.

Toen kwam het hoofdgerecht, en daarna slaagde de ober bij het afruimen van de glazen er nog in een aantal glazen over mij heen te kappen, waarbij er eentje brak en het glas dus tot in mijn haar zat. Hijzelf stelde vast: “Oh mevrouw, het is droog gebleven hoor!” waarop ik hem mijn kletsnatte haar, sjaal en vest toonde en ostentatief wat glas uit mijn haar viste. Daarop troonde hij me mee naar de keuken, naar het douchegedeelte waar ik mijn kleren wat uitschudde en hopelijk glasvrij maakte.

Ik ging terug zitten, en er was een zeer fijn dessert. Alleen… daarna kwam de violiste terug, deze keer met serieuze beats à la Barbra Streisand. Al helemaal niet meer ons ding. Intussen had ik het kou wegens de natte kleren, kon je geen woord meer zeggen wegens de te luide muziek, en toen de dame opriep om recht te staan en met je servet te beginnen zwaaien, hebben we ons opgepakt en zijn doorgegaan. Nee, de koffie en de versnaperingen hebben we aan ons voorbij laten gaan.

Dit was het dus niet. Tsja. Hadden ze het concept beter moeten uitleggen toen ze de email stuurden, denk ik zo. En had ik eigenlijk meer info moeten vragen.

Bon, dat weten we nu ook alweer. Volgende keer wordt het een klassiek restaurant. Zonder entertainment, hopelijk.

 

 

Dé Van Eyck tentoonstelling

Bart had deze al maanden op voorhand geboekt, en ik had natuurlijk mijn vossenweekendje niet in mijn agenda gezet omdat het nog niet helemaal zeker was. Tsja.

Een en ander zorgde ervoor dat ik dus deze morgen al om negen uur in de auto wilde zitten, richting Gent. En we aten dus met zijn allen zeer rustig, gezellig en gemoedelijk om acht uur. Zeer uitgebreid, dat ook, ja ^^ De Vossen, het is toch iets aparts…

Enfin, tegen half elf was ik thuis, en toen bleek Bart zich een half uur miskeken te hebben: we konden maar binnen om half twaalf, niet eerder. Bon, opgejaagd voor niks dus. Ons pa was er ook al: een beetje bang voor dat fameuze coronavirus, maar we hebben hem ook gezegd dat het voorlopig nog niet echt aan de orde is, en dat er daar misschien wel veel volk ging zijn, maar dat je ze nu niet bepaald aanraakt.

Dat vele volk, dat was een beetje een understatement. Je hebt dus een window van twintig minuten waarin je naar binnen mag. Niet vroeger, niet later. We schoven even aan voor de vestiaire, en waagden ons dan in de meute. Helaas, het was er – ondanks de strenge afbakening – onaangenaam druk: je moest aanschuiven om bepaalde dingen te zien, liep door een menigte, botste tegen anderen aan… Maar de tentoonstelling op zich is echt wel de moeite: vele werken van Van Eyck, van omringende meesters, van inspiratiebronnen en navolgers, en uiteraard ook een aantal gerestaureerde panelen van het echte Lam Gods, zoals de Adam en Eva, de twee Veyts en de Mariafiguren. Ook de uitleg op de audiogids is uitstekend, zij het een beetje lang.

En – echt waar, ik zever niet – op een bepaald moment stond ik naar de Annunciatie te kijken, naar de prachtige lichtinval op de kleren van de figuur en hoe die kleren zelf licht lijken te geven, en ik kreeg kippenvel. De foto doet het echt geen recht aan, geloof me. En de details zijn… adembenemend. Onwaarschijnlijk.

Enfin, ik verloor me een beetje in de schilderijen, ons pa eigenlijk ook, en het was een dik uur later toen ik weer buitenstapte uit de eigenlijk niet eens zo grote expositie. Mijn rug had het geweten…

Bart had plaats gereserveerd in de Mub’Art, het bijhorende restaurant, en dat bleek voor een keer niet zo’n goed idee geweest te zijn: het zat er ronduit stampvol en je kon er ook alleen de basismenu krijgen, zonder keuze.

Eerst hadden ze ons in een hoekje in de tweede zaal gezet waar een groep zat die eigenlijk zeer luidruchtig was, en dat was het echt niet: we verstonden elkaar met moeite. Gelukkig is Bart er een reguliere gast en versluisde de gerant ons na een tiental minuten naar het eerste, veel rustiger deel van het restaurant. Oef.

Ons dessert hebben we zelfs aan ons voorbij laten gaan, we zijn gewoon naar huis gereden en Bart heeft in het passeren zelfs nog een taartje gekocht.

Oh, en mijlpaal: ons pa is voor het eerst weer zelf met de auto tot bij ons gereden! Hij voelde zich altijd schuldig omdat ik hem moest komen halen en terugbrengen, en dat was met alle liefde gedaan, maar het is toch wel iets makkelijker als hij zelf kan rijden natuurlijk.

Enfin, zeer fijne dag vandaag.

 

Nieuwjaren

Eind februari nog nieuwjaren, faut le faire. Maar de enige zondag in januari dat de drie kinderen konden, kon ons pa zelf niet. En we hebben blijkbaar alle drie nogal volgeboekte agenda’s. Tsja.

Maar vandaag zaten we allemaal rond twaalven in de Scheve Zeven in Zomergem. Er was lekker eten, de kinderen speelden mooi samen, en wij probeerden te praten in de nogal luidruchtige omgeving.

Mijn broer ging op een bepaald moment toch weer aan het stoken, waarop ons pa tegen mij begon te roepen, en ik kan dat momenteel écht niet hebben: ik zit op mijn tandvlees, kijk ongelofelijk uit naar volgende week, en dus ging ik gewoon even in de auto zitten. Allez ja, liggen, want de rug doet het niet onder al die stress.

Bon, Jeroen kwam vragen om terug binnen te komen, en toen ook Bart dat vroeg, deed ik dat maar. Na het dessert trokken we dan naar ons pa zijn woonkamer om daar nog de nieuwjaarsbrieven te lezen.

Missie geslaagd, en dat nog vóór eind februari :-p

Karel De Stoute

Eén van Barts goede voornemens voor dit jaar was om één keer per maand samen op restaurant te gaan, date night-gewijs. In januari was dat Chambre Séparée, gisteren werd het Karel De Stoute, een fijn restaurant in het Patershol. Het hoeven niet altijd sterren te zijn, goede aanbevelingen zijn ook dik in orde. Het is het lievelingsrestaurant van Jeroen en Delphine, en nu snap ik ook waarom.

Het kader is rustgevend en aangenaam, tenminste zolang het niet vol zit, want dan werd het bij momenten wel erg luid, storend luid zelfs. Maar gelukkig was er het eten. En dat, dat is prijs-kwaliteitsgewijs ongelofelijk. We hebben fantastisch gegeten voor, in vergelijking met een sterrenrestaurant, een zeer kleine prijs.

Langoustine
Wortel/ curry/ gember/ citrus
······
Garnaal
Knolselder/ pickles/ ei/ parmezaan
······
Kwartel
Miso/ champignon/ kalfszwezerik/ waterkers
······
Onglet
Rode biet/ boerenkool/ sjalot/ peterseliewortel
······
Chocolade
Irish coffee/ zeezout/ tonka

’t Is dat er nog zoveel andere goeie restaurants zijn, want anders kwamen we hier zeker terug. Een dikke, dikke aanrader dus.

Michelinsterren

Bart en ik hebben een snood plan opgevat: we gaan elke maand ergens eten, een echte date night, bij voorkeur iets met een ster. Niet dat we een dikke nek willen hebben, we willen gewoon dat het echt goed is, en zo hebben we een lijstje om af te vinken. Tsja. Ne mens moet ergens zijn geld aan uitgeven, zeker?

Onderstaande lijst heb ik in de krant gevonden, dat is de lijst van 2020. Wat vetgedrukt staat, hebben we al bezocht (met doorgaans een link naar de blogpost erover), die met een sterretje zijn degene die Bart al gedaan heeft.

Ik heb het gevoel dat we nog een tijdje gaan bezig zijn ^^

*** Hof van Cleve Kruishoutem
** The Jane* Antwerpen
** t Zilte Antwerpen
** L’Eau Vive Arbre
** d’Eugénie à Emilie Baudour
** Bon-Bon Brussel
** Le Chalet de la Forêt Brussel
** Comme Chez Soi Brussel
** La Paix Brussel
** Sea Grill Brussel
** Hostellerie Le Fox De Panne
** Nuance Duffel
** Château du Mylord Ellezelles
** Hostellerie St-Nicolas Elverdinge
** Vrijmoed Gent
** La Durée Izegem
** L’Air du Temps Liernu
** Cuchara Lommel
** La Source Neerharen
** Slagmolen Opglabbeek
** La Table de Maxime Our
** Pastorale Reet
** Boury Roeselare
** De Jonkman Sint-Kruis
* Kelderman Aalst
* t Overhamme Aalst
* Bij Lam & Yin Antwerpen
* Bistrot du Nord Antwerpen
* The Butcher’s son Antwerpen
* Dôme Antwerpen
* t Fornuis Antwerpen
* FRANQ Antwerpen
* Het Gebaar Antwerpen
* The Glorious Antwerpen
* Kommilfoo Antwerpen
* Nathan Antwerpen
* Hofke van Bazel Bazel
* Het Land Berlaar
* Castor Beveren-Leie
* Les Gourmands Blaregnies
* Eyckerhof Bornem
* Maison Marit Braine-l’Alleud
* Philippe Meyers Braine-l’Alleud
* Bistro Racine Braine-le-Château
* Den Gouden Harynck Brugge
* Sans Cravate Brugge
* Zet’Joe Brugge
* L.E.S.S. Brugge
* La Villa in the sky Brussel
* Bozar Brasserie Brussel
* Da Mimmo Brussel
* Kamo Brussel
* Le Pigeon Noir Brussel
* San Daniele Brussel
* Senzanome Brussel
* La Truffe Noire Brussel
* La Villa Emily Brussel
* La Villa Lorraine Brussel
* Wine in the City Brussel
* Pouic-Pouic Chapelle-lez-Herlaimont
* De Zuidkant Damme
* Marcus Deerlijk
* t Truffeltje Dendermonde
* Hostellerie Vivendum Dilsen
* Le Pilori Ecaussines-Lalaing
* La Canne en Ville Elsene
* Le Château de Strainchamps Fauvillers
* La Belle Geel
* Chai Gourmand Gembloux
* De Kristalijn Genk
* Chambre Séparée Gent
* Horseele* Gent
* OAK Gent
* Publiek Gent
* Souvenir Gent
* Michel Groot-Bijgaarden
* JER Hasselt
* De Vork Hasselt
* Ogst Hasselt
* Arenberg Heverlee
* Couvert couvert Heverlee
* Innesto Houthalen
* Hof Ter Hulst Hulshout
* La Plage d’Amée Jambes
* Aux petits oignons Jodoigne
* Cuines 33 Knokke-Heist
* Sel Gris Knokke-Heist
* EED Leuven
* Essenciel Leuven
* De Pastorie Lichtaart
* Héliport Brasserie Liège
* Arabelle Meirlaen Marchin
* Les Pieds dans le Plat Marenne
* Vol-Ver Marke
* Le Comptoir de Marie Mons
* L’Éveil des Sens Montigny-le-Tilleul
* t Korennaer Nieuwkerken-Waas
* M-Bistro Nieuwpoort
* Hof ter Eycken Ninove
* Le Moulin Hideux Noirefontaine
* Benoit en Bernard Dewitte Ouwegem
* Alain Bianchin Overijse
* Le Gastronome Paliseul
* La Ligne Rouge Plancenoit
* L’Impératif Roucourt
* Philippe Fauchet Saint-Georges-sur-Meuse
* Quadras Sankt-Vith
* Zur Post Sankt-Vith
* Au Gré du Vent Seneffe
* dEssensi s-Gravenwezel
* Auberge de Herborist Sint-Andries
* Carcasse Sint-Idesbald
* Centpourcent Sint-Katelijne-Waver
* Goffin Sint-Kruis
* Sir Kwinten Sint-Kwintens-Lennik
* Brasserie Julie Sint-Martens-Bodegem
* Le Coq aux Champs Soheit-Tinlot
* Hostellerie Le Prieuré Saint-Géry Solre-Saint-Géry
* Hostellerie Gilain Sorinnes
* t Stoveke Strombeek
* l’Essentiel Temploux
* Altermezzo Tongeren
* Magis Tongeren
* De Mijlpaal Tongeren
* Auberge de la Grappe d’Or Torgny
* La Menuiserie Waimes
* Little Paris Waterloo
* Le Cor de Chasse Wéris
* Colette Westerlo
* Ter Leepe Zedelgem

Stevig, maar wel fijn dagje

Dat het weer zo’n extreem goed gevulde dag was vandaag. Zo eentje waarvan je echt moe bent, en dat heb ik gevoeld ook.

Het begon uiteraard gewoon met lesgeven tot twaalf uur. Enfin, gewoon: tussendoor heb ik nog de schoolbrochure bij de drukker besteld, iets waarover ik het later nog wel zal hebben.

Maar bon, om twaalf uur trok ik de deur van de school achter me dicht en reed naar Villa Ooievaar voor mijn vrijdagse zenmomentje. Het was, zoals gewoonlijk, zeer lekker en veel te veel: gehaktballetjes in tomatensaus met gefrituurde patattenpartjes en een avocadosalade, maar met daarnaast nog eens een potje zeer verse, zeer frisse salade. En omdat ik toch nog tijd over had en na tien stempels toch recht had op een dessertje, nam ik er nog een chocolademousseke bij. Enfin, zo noemden ze het toch; in mijn woordenboek mag dat met een hoofdletter en zonder de -ke erbij, zo ne pot zeg! En veel te lekker om te laten staan.

Helemaal winnie reed ik richting Latem, waar ik een afspraak had met Bart om een elektrische mercedes te gaan bekijken.  Ik had nog een dik half uur over en ging dan maar geocachen in een prachtig park dat eigenlijk net achter de huizenrij van de steenweg ligt. Het was een multi: twee tussenpunten en dan het eindpunt. Ik had me misrekend en dacht dat het eindpunt een heel eind weg was, waardoor ik dan maar eerst naar de auto terugkeerde om de cache dan daarna op te halen.

Van de elektrische auto was ik, goh, niet echt onder de indruk. Van het park des te meer: na nog wat gepruts zag ik mijn fout in, reed weer naar het beginpunt en haalde met enige moeite en een hoop modder de cache op. En ik weet dat ik, als ik ooit nog eens hier in de buurt moet zijn in de zomer, hier toch nog even ga komen wandelen.

Ik pikte in het naar huis rijden nog een extra cacheke op, ging thuis even in de zetel liggen, kleurde nog snel mijn haar opnieuw, douchte, kleedde me op en vertrok naar Watt voor het nieuwjaarsfeestje van Duke & Grace.

Maar vrijdagen zijn sowieso lastig voor mij: na een werkweek vindt de rug het meestal genoeg, zelfs al heb ik nog stevig kunnen wandelen. Na een tweetal uur zijn Bart – die al minstens even moe is als ik – en ik gewoon naar huis gegaan en in onze zetel gekropen voor nog een uurtje. Gewoon, in de stilte en de rust. Heerlijk.

Chambre Séparée, revisited

Toen Kobe Desramaults aankondigde dat hij ook Chambre Séparée zou sluiten om dan ergens in het buitenland iets te beginnen, boekte Bart meteen een plaatsje voor ons twee. Slimme marketing misschien, maar wij wilden sowieso nog eens terug, de vorige keer waren we nogal van onze sokken geblazen.

Ook nu viel de sfeer meteen op, en we kregen een plaatsje aan de bar voor het aperitief. Iets later schoven we aan aan de toog rond de grote open keuken, en ik denk dat we zowat de beste plaatsjes hadden van allemaal: links, vanwaar je de hele werkplaats kan zien en zowat het dichtst bij de grote grill zit.

Het is echt fantastisch om die geoliede machine in werking te zien: elk hapje, elk gerecht wordt voor je neus klaargemaakt en dan door de betreffende kok voorgezet met wat uitleg erbij. Intussen heb je ook een schitterend zicht op de vuren en de oven, en zie je ze echt ook daar bezig. Héérlijk.

De menu krijg je trouwens pas achteraf, dus elk gerecht is een beetje een verrassing, want ook al stellen ze alles op het moment zelf samen, er is natuurlijk al een mise en place aan voorafgegaan, of ze zouden dat moordende tempo niet kunnen volhouden.

Wat was dit nu allemaal?

  • inktvis
  • mosselbouillon
  • zeebarbeel
  • makreel
  • Oscietra kaviaar, hazelnoot
  • Langoustine
  • Coquille
  • Zeebaars, kuit, daikon
  • Oester, prei
  • Wulken, wintergroen
  • Spruitjes, kombu, roggewang
  • Noordzeekrab, geuze
  • Aardappel, champignon, zwarte truffel
  • Holstein, paarse wortel
  • Eend, radicchio, XO saus
  • Cappelleti, knolselder, hazelnoot
  • Flamiche, Herve, ui
  • Citrus, kamille
  • Chocolade, aardpeer, hazelnoot
  • Mignardises

Fantastisch gegeten, genoten van het zicht, maar niet meer weggeblazen zoals de vorige keer. Misschien was het omdat we het al eens hadden meegemaakt? Geen idee, maar de vorige keer had Bart op een bepaald moment tranen in zijn ogen gekregen van een van de gerechten, en dat was nu niet het geval. Tsja.

Het blijft wel een aanrader, tenminste als je er het geld voor over hebt, want het blijft ook pokkeduur. Maar kom, je doet dit ook niet alle maanden, toch?

 

Gezellig zondagje

Ons pa ging vandaag op restaurant met zijn schoonbroers, en dus waren wij onder ons vijfjes. Bart besloot prompt dat hij niet ging koken, maar dat we ergens gingen eten, en reserveerde meteen een plekje in het restaurant onder de stadshal. Alleen hadden we er niet meteen aan gedacht dat het net dan nieuwjaarsdrink was van ’t stad Gent. Niet dat dat erg was, maar het was er wel een beetje druk.

Enfin, we aten er zeer lekker – het beenhammetje is er een sterke aanrader – en genoten van elkaars gezelschap.

Ik wilde om drie uur naar een toneelstuk in de NTG, en er was dus nog net genoeg tijd over om met het hele gezin in het reuzenrad te gaan dat al een hele tijd op de Korenmarkt staat.

Machtig zicht over het centrum, alleen vond ik het niet zo tof dat Bart plots begon te schommelen: hoogtevrees, it’s a thing.

Daarna reden zij weer naar huis, en ik, ik ging netjes op tijd naar de NTG, voor “Familie” van Milo Rau. Maar da’s voor een volgende post.