Ik gebruik zelf eigenlijk nooit Spotify op mijn telefoon. Hier thuis, ja, dan zet ik regelmatig een afspeellijst op via de Sonos. Maar in de auto is het gewoon radio, en ik heb zelfs geen oortjes. Ik ben zo nogal van de stilte, ik heb niet graag muziek de hele tijd. Ik heb wel de Spotify app, want als een van de kinderen meerijdt in de auto, mogen ze gerust wel iets opzetten van mij.
Maar vandaag stapte ik na de roleplay in mijn auto, zette het geluid aan, en toen moest ik even opletten waar ik reed, want ik was compleet afgeleid door de tekst.
Ik heb even stomverbaasd geluisterd en heb toen weggezapt richting Studio Brussel.
Serieus.
Ik vermoed dat mijn lieve zonen er een spelletje van maken om de raarste dingen op mijn telefoon aan te zetten, zodat het begint te spelen zodra ik in de auto stap en mijn radio aanzet. Anders kan ik het, eerlijk gezegd, niet verklaren.
Als voorbereiding moest elke leerling een korte enquête invullen, specifiek op zijn jaar gericht, waarin ze alle mogelijke info kwijt konden. In het tweede jaar werd ook gepolst naar hun lievelingsvakken en de vakken die ze echt niet graag doen, kwestie van hen in het derde jaar zeker correct te oriënteren, want soms wordt die studiekeuze nog bepaald door de ouders, tegen de wil van het kind in.
Ik ben dus klastitularis van een tweede jaar en kreeg op die manier de enquêtes van de mijne binnen. Ik heb, om eerlijk te zijn, ook die van de andere helft van de klas bekeken, want ook al vallen ze niet onder mij als klastitularis, ik heb ze wel in hun geheel in de les.
En wat bleek? Maar liefst acht van de vierentwintig leerlingen hadden Latijn geschreven als een van de drie lievelingsvakken, en ook Grieks kwam acht keer voor. Wow. Dat deed deugd, echt deugd. Ik sta daar dus niet voor niets alles te geven, in de meeste lessen.
Hij gaat voor computerwetenschappen, iets wat hij al op voorhand had gezegd. Op zich mag hij dit jaar nog wijzigen, ze krijgen nu vooral een grondiger kennismaking met wat dit dan precies inhoudt. Vanaf volgend jaar zitten ze definitief georiënteerd. Eigenlijk maakte het hem niet zoveel uit, zei hij, als het maar geen bouwkunde was.
Enfin, op kot met Tiemen – die was in eerste zit volledig geslaagd en gaat ook voor computerwetenschappen – naar het tweede jaar en lid van UGent Racing. Het wordt een interessant jaar, me dunkt.
Maar eerst nog een weekje Malta met de maten. Dubbel en dik verdiend.
Enfin, niemand hier had goesting om mee te gaan, en ook al deed de rug behoorlijk lastig, ik zorgde dat ik tegen een uur of vijf ter plekke was om de gladiatorengevechten te zien. Waarom niet eerder? Wel, een temperatuur van meer dan 30 graden is niet zo standaard in september, en op zo’n loeiheet grasveld zonder veel schaduw, met een zere rug… Maar ik had mijn lichtgewicht vouwkrukje mee, en daar was ik bijzonder blij om.
Eerst waren er dus de gladiatoren, waarbij onder andere Anthony ‘Sparta’ meevecht. Het bleef echt leuk om zien, ook al is het niet de eerste keer dat ik hen bezig zie.
Eigenlijk was ik toch beter iets vroeger gekomen, want tegen zes uur begonnen de meeste marktkramers op te kramen. De glasblazer had het tegen dan al lang voor bekeken gehouden wegens de loden hitte – al was zijn oven wel nog op temperatuur – en ook de smid en de pottenbakker zagen het niet meer zitten. Wat ik volkomen begrijp.
Ik pikte nog wel de demonstratie te paard mee, van twee legionairs en hun verschillende types wapens te paard. Fijn om zien, maar wellicht ook weer veel te heet voor die beesten.
Ik keek rond in het kampement van alle verschillende Romeinen en Kelten, en zag vooral dat veel van die mannen daar zeer ver in gaan. Fijn om zien, kudos voor de inzet.
Ik wilde nog iets fris gaan drinken, maar blijkbaar was de bar volkomen uitverkocht. Gelukkig had Farys in dit weer een watertap voorzien, zodat ik niet hoefde om te komen van de dorst.
Ik wandelde even tot aan het dorp en de muziekgroep daar, zag dat het enige kraam dat eten verkocht volkomen belegerd was door een rij van zeker vijftig man en besloot dat ik toch eigenlijk niet zo’n honger had.
En toen wandelde ik opnieuw naar boven, keek nog even rond, wilde salut gaan zeggen aan Anthony, en liep toen een jonge Wondelgemnaar tegen het lijf, oud-scoutsleiding van Wolf, en vooral ook classicus. Hij was bij het Legio Claudia als soldaat. En toen ging hij er even bij zitten en klapte ik mijn stoeltje open, en toen waren we plots meer dan een uur later. Tsja. Faeces accidit.
Al bij al was het tien uur tegen dat ik thuis was, met een hongertje maar ook met een rug die precies nog niet te moeilijk deed over de lange dag. En vooral met een zeer tevreden gevoel, jawel. Fijne, fijne namiddag.
Merel is een ongelofelijke Swiftie, ofte een fan van Taylor Swift. In juli 2024 komt die eindelijk naar Europa, helaas niet naar België, maar wel naar Parijs, Amsterdam en verschillende locaties in Duitsland.
Bart schreef haar met verschillende mailadressen in op de lijst om in aanmerking te kunnen komen voor tickets. Je leest het goed: een voorinschrijving. Bleek dat we helaas geen code gekregen hadden om effectief een poging te kunnen wagen voor een ticket. Gelukkig was er Annelies die al langer lid is van een Taylor fanclub, en daardoor meerdere codes had gekregen. Voor zichzelf heeft ze kaarten voor Wenen, voor de schoonzussen in München, en jawel, voor ons VIP-kaarten in Gelsenkirchen, tussen Essen en Dortmund. Ons = Bart en Merel, want voor mij hoeft dat niet zo.
Merels reactie was zalig:
En toen kwam ze, de volgende dag, af met een heuse presentatie voor Bart: hoe hij zich moet gedragen op zo’n concert en waar hij zich mag aan verwachten. Wij lagen strijk…
Bart zette het trots op zijn twitter en Facebook, en prompt werd het overal geliket en gedeeld. En toen stond het plots ook op een andere site:
Op zondag ga ik steevast ons pa ophalen om hier te komen eten, en nu hij eindelijk nog even thuis was, stond ik ook vandaag in Zomergem.
Deze keer had ik wel een missie, een dubbele zelfs: ik wilde in de oude serre kijken of de tafels daar nog bruikbaar waren, en ik wilde in de wijnkelder een deftige fles wijn halen voor een upscale loterij of zoiets.
Euh…
Dit was wat ik zag toen ik in de tuin kwam:
Centraal in beeld staat de serre. Dat donkere vlekje, jawel.
Ik wrong me doorheen de eerste linie en kwam dichter:
Gelukkig kon ik nog dichterbij komen, ondanks mijn sandaaltjes. Voor de deur hing een waar gordijn van klimop, en daaronder kon je inderdaad de deur ontwaren. Tot mijn grote opluchting stond die open, zodat ik binnen kon.
En binnenin groeit zowaar een boom, naast alle klimop overal. De tafels, helaas, waren toch te veel geroest, en vooral: geen idee hoe je die eruit kan halen zonder alles eerst af te breken.
En toen moest ik nog terug, al zag je nauwelijks het paadje dat ik gebaand had.
En de wijnfles? Ook dat lukte niet, aangezien er ongeveer een meter water in de kelder staat. Ook dat gaan we toch eens moeten aanpakken binnenkort, me dunkt.
Nu stuurde een kennis me de versie van Lego door, en ik heb serieus moeten lachen. Geen idee of die commercieel te krijgen zijn, maar ik ga die toch eens proberen opsnorren, me dunkt. Geef toe: zalig, toch? En dan dat alfabet…
Sinds een jaar of drie doet de UGent mee aan een internationale wedstrijd tussen universiteiten, zijnde het volledig zelf ontwerpen en bouwen van een soort Formule 1-wagen. Nee, dat is niet het Solar Team, dat is nog iets anders, dit is echt een racewagen.
Wolf had hun oproep gezien om deel te nemen, schreef zich in, mocht testen komen doen, op gesprek gaan, en is een van de 15 uit de 120 die gekozen is voor volgend schooljaar, samen met Arthur, een van zijn maten.
UGent Racing had vorige maandag zijn car reveal: een gala avond in de Vooruit voor alle partners en sponsors en alles erop en eraan, en uiteraard werd toen de auto ook voorgesteld. Vorige jaren hebben ze niet echt kunnen racen, vertelde Wolf, omdat de auto niet volledig voldeed aan alle superstrenge voorwaarden. Begrijpelijk, maar jammer natuurlijk.
Voor wie geen wielerfan is, zegt bovenstaande titel wellicht niks. Maar hier in wielergek Vlaanderen kan je er bijna niet naast kijken: de wielerploeg van onder andere Wout Van Aert, die zowat alle voorjaarskoersen heeft gedomineerd.
Toen Bart enkele weken geleden onze trip naar Lissabon aan het plannen was, gingen we oorspronkelijk van maandag tot zaterdag gaan. Waarop ik dus had gevraagd om de vrijdag al terug te keren om naar die Omen mini te gaan (die ik dus door dat rotvliegtuig heb gemist). Geen probleem, zei Bart, en boekte van de zondag tot de vrijdag. Dik in orde.
En toen stond hij hier plots als een opgewonden kind in de woonkamer te springen: hij had een uitnodiging gekregen om als VIP twee dagen mee te draaien op Parijs-Roubaix! Als in: de zaterdagavond eten in Deurne en dan met busjes naar Valenciennes om daar te overnachten. En dan ’s morgens om kwart over zes al op, ontbijt, busje in, kennismaking met het wielerteam, om dan de koers te volgen vanuit het busje. Drie keer zijn ze langs het parcours gaan staan, bij strook 22, 11 en 2. Bart mocht ook een drinkbus ophouden voor een passerende renner – hij heeft niet gezien wie het was, het was niet Van Aert – en ze hadden ook extra wielen bij, blijkbaar. Het was wel zot, vertelde hij: de renners rijden aan een gemiddelde van boven de 50, dus dat busje moest gewoon racen om op tijd aan de volgende strook te staan.
Hij was ook vol bewondering voor de professionaliteit van zo’n team, want dat gaat over de kleinste detailtjes.
En uiteraard heeft hij fijne foto’s gescoord, die ik graag meegeef.
En onze reis? Goh, dat werd dan van maandag tot vrijdagavond laat, voor zoiets unieks kort je dat met plezier in, toch?