Dry needling

Sinds de grote vakantie en dan vooral de drukke augustusmaand – Tallinn, Vlaardingen, Sofia – was mijn linkerknie lastig beginnen doen. Ik dacht: een beetje overbelast, het is een peesje aan de linkerkant en dat komt wel goed nu het wat rustiger wordt.

Hmm.

Niet dus.

De knie bleef lichtjes pijn doen, en ik had de kine al eens gevraagd om er even naar te kijken. De diagnose was dezelfde: gewoon voorzichtig zijn wegens wat overbelast.

Tot deze week. Om een of andere reden begon het plots veel erger te worden, en begon ook de kuit en vooral het scheenbeen voortdurend in kramp te schieten. Ik was aan het manken, ik kon geen goede houding meer vinden die pijnloos was en ik kon vooral niet echt meer slapen wegens continue pijn. Vreemd, zeer vreemd, want ik had echt niks extra belast, voor zover ik weet.

De kine voelde, probeerde plaats te creëren, ging even door op drukpunten en keek me toen aan: of ze dry needling mocht proberen, want dat dat die kramp zou kunnen counteren.

Nu, ik heb dat eerder al eens gehad in mijn schouder, en toen was ik misselijk geworden van de pijn. Ik stond er dus wel wat huiverachtig tegenover, maar een kuit is geen schouder, en ik zat echt wel in de problemen, dus…

De naaldjes gingen vlot, ik voelde ook wanneer ze op de drukpunten kwam, en het gaf eigenlijk quasi meteen resultaat: de ergste kramp was weg. Tegen ’s avonds was het echt wel wat beter, tegen de volgende dag was het weg. Maar dus ook weg. Als in: niet eens meer gevoelig.

Vreemd, zeer vreemd, maar wel bijzonder efficiënt. Ben ik fan van dry needling? Ja dus. Maar voorlopig nog steeds even niet in mijn schouders, nee bedankt.

Fietspad door het ziekenhuis

Wat ik eigenlijk al altijd geweldig vind, is dat – vooral in Gent, misschien ook elders in Vlaanderen – mensen de meest logische weg kiezen, en dat we ons daar dan ook aan aanpassen.

Neem nu in Gent het fietspad dwars door de terreinen van het Sint-Lucasziekenhuis. Vanuit Wondelgem loopt er een heel mooi fietspad dwars doorheen een stukje natuur, met een eigen fietsbrug en dan zo richting ’t stad.

Alleen… die brug komt eigenlijk uit tegenover de ingang van het ziekenhuisterrein. Je kan als fietser uiteraard rond rijden, maar als je richting Sint-Jacobs wil, dan is de kortste weg gewoon dwars door het ziekenhuis. En dat hebben ze dan ook gewoon gedaan: er staat een fietsroute aangeduid, er staan verkeersborden, en het hek van de nacht- en spoedingang – dat vroeger dicht was en waarvoor je moest aanbellen – is niet helemaal gesloten, maar staat ongeveer een goeie meter open zodat je als fietser altijd kan passeren.

Persoonlijk vind ik dat dus de max, hé! En het neemt onmiddellijk ook een deel van de ziekenhuissfeer weg als daar vrolijk een aantal fietsers passeert.

Cordyceps in onze waterput

(Voor wie het begrip cordyceps niet kent: het verwijst naar de reeks The Last of Us, waarbij de wereld wordt overspoeld door een vijandig soort fungus dat mensen verandert in een soort agressieve zombies)

Het was al even geleden dat we onze waterput nog hadden gecontroleerd: onze toiletten lopen op regenwater dat van onze verschillende stukken dat wordt opgevangen. Daar zit een klein filtertje op, zodat er geen bladeren of zo mee in die put verzeilen. Allez ja, toch geen grote stukken.

Na verloop slibt dat filtertje dicht zodat het water allemaal rechtstreeks de riolering inloopt en wij dus zonder regenwater vallen. We moeten dat dus af en toe eens schoonmaken, zeker na de winter.

Wel…

Bart trekt daarstraks op mijn vraag het deksel open – dat is iets waar mijn rug het zo niet op heeft – en wij kijken allebei met zeer grote ogen in die put.

Mijn eerste idee was: een mega spin! Nu ben ik niet bang van spinnen, maar eentje die dit soort web weeft? Euh nee, bedankt!

Bij nader inzien waren het wortels van het een of het ander, geen idee wat precies, want die put ligt onder het gras, naast onze beukenhaag. En de put zelf was, ondanks het regenweer van de voorbije dagen, zo goed als leegt want ja, filtertje verstopt.

Bart is een hark gaan halen en met vereende krachten hebben we het grootste deel van dat wortelgordijn weggehaald. Serieus, maat, wat was dat!

Soit, het zal een kwestie zijn van nu toch regelmatig eens te piepen, want de put kan dan wel weer vollopen, die wortels zijn het toch niet.

Invasie van de cordyceps, iemand?

Ik ben getrouwd met een goeroe

Ik ben niet alleen heel vaak trots op mijn kinderen, ik ben dat ook op mijn man, al zeg ik dat misschien niet zo vaak.

Maar hij heeft toch maar vanaf nul een bedrijf uit de grond gestampt dat op een bepaald moment meer dan 100 man personeel telde, heeft dat bedrijf dan verkocht, heeft een gigantisch kantoorgebouw gekocht en verhuurt dat, en heeft nu een nieuw bedrijf I Know A Guy (m/v/x), ofte IKAG, en is daarmee blijkbaar de koppelaar tussen agencies en bedrijven. Maar ook nog steeds de steun en toevlucht van veel eigenaars van agencies die met vragen en problemen zitten. Dat hij de agencywereld een beetje kent, is dan ook een understatement.

Maar ik moest toch ook lachen toen ik de volgende aankondiging zag voor een VIP-tafel bij een boksgala. Altijd fijn als uw wederhelft zo wordt aangekondigd, toch?

Steamy windows

Toen ik deze voormiddag in de auto stapte om Kobe op te halen van zijn examen – dat goed ging, btw – keek ik naar rechts en verschoot. Mijn eerste gedachte was, vreemd genoeg: “Kookt daar nu iets? Spaghetti?”

Ter mijner verdediging: het was al een vreemde dag geweest.

Pas daarna realiseerde ik me dat mijn auto onder een dun laagje ijs zat, en dat op die rechterkant op dat moment de zon volop scheen. Wat dus een vreemd effect gaf:

Zeer plaatselijke sneeuw

Ja, er was sprake van sneeuw, maar het ging allemaal zo erg niet zijn. We hadden dan ook, zoals al maanden vast lag, vandaag opnieuw quiz in Sint-Amandsberg, om half negen.

Tot rond kwart na zeven een eerste mailtje binnenkwam van een van de deelnemende teams: of dat wel verstandig was om de quiz te laten doorgaan, want bij hen, in het zuiden van Gent, was het behoorlijk stevig aan het sneeuwen. Huh? Hier geen vlok te zien.

Soit, één na één liepen gelijkaardige mails binnen, zodat we besloten de quiz af te lasten: het is idioot om voor een onnozel spelletje onnodige risico’s te lopen, toch? Maar hier: geen vlokje te zien. Gelukkig konden we alle teams wel bereiken.

Ik kreeg een fotootje binnen van een van ons eigen team, uit Merelbeke, en viel bijkans van mijn stoel:

Uit Leuven liet een vriendin weten dat daar toch al meer dan vijf centimeter lag en dat het nog vrolijk verder deed.

Ik stuurde een fotootje terug van rond een uur of tien ’s avonds:

Maar aan de andere foto’s te zien was het inderdaad geen overbodig gegeven geweest om de quiz uit te stellen.

Soit, hier in Wondelgem dus nog een halve vlok, in Evergem zelfs totaal niks. Het was weer bijzonder lokaal dus. Tsja.

Kafkaiaans verhaal over Gandalf

Onze Gandalf, onze grote grijze kater van intussen twaalf jaar oud, is een zeer eigenzinnig beest. Hij slaapt zeer graag binnen op de bedden van de jongens, maar zit verder vooral graag buiten. In weer en wind, in de regen, dat stoort hem niet.

Hij is ook bijzonder dominant: hij gaat in alle huizen binnen, eet daar iets, doet een tukje, wandelt verder. Hij is nog steeds heer en meester van de buurt en durft zelfs honden uit te dagen als ze te veel op zijn terrein komen. Zo kennen we hem al twaalf jaar en we laten hem doen: hij is ook al een tijdje bij een buurvrouw gaan wonen die hem enorm verwende. Tsja, je kan een kat niet dwingen.

Dinsdag was hij thuis gekomen met een dik oog. Ik had er even naar gekeken en de etter weggeveegd – dat laat hij me duidelijk doen want ik ben zijn baasje/mama – maar dacht nog even af te wachten, want hij vecht nogal graag. Nu, woensdag was dat er niet bepaald op gebeterd, integendeel. Wij dus met een luid protesterende Gandalf naar de dierenarts, die vaststelde dat zijn hoornvlies flink beschadigd was. Wellicht van een tak of zo, want er was echt een schelletje af, niet zomaar een kras als van een nagel. Hij kreeg een antibioticaspuit, en man, dat heb ik nog nooit gehoord! Zelfs de dierenarts schoot in de lach, en in de wachtkamer hoorden we ook iemand lachen: Gandalf heeft daar zowat de luidste miauw gegeven die ik ooit gehoord heb. Zoals de dierenarts zei: “Dramaqueen!” Hij doet zich stoerder voor dan hij is, want hij liet zich gewillig behandelen. Het scheelt ook dat ik erbij ben, want mij vertrouwt hij gelukkig wel. Soit, een paar dagen pillen, en vooral vier keer per dag oogzalf, in de hoop dat hij het oog zal kunnen behouden en niet blind wordt.

Nu, hij zit regelmatig in het appartementsblok bij de buren. Wie hem daar binnenlaat, weet ik niet, maar hij zit er vaak, dat weet ik. Woensdagavond laat – bijna elf uur – gaat hier de bel: de buurvrouw, met een briefje in haar handen. Dat hing beneden op de deur bij hen, zei ze: “De kat niet buiten laten, want hij heeft een oogontsteking en moet binnen blijven”. Huh? Gandalf zit vaak bij haar, maar zij wist zelf van niks en kwam vragen of wij dat opgehangen hadden. Euh, niet dus? Nu, sinds een paar maanden is er een nieuw gezin komen wonen – de zoon van de nieuwe eigenaar – maar ze gaven geen antwoord. Ik hing dan zelf maar een briefje beneden aan de deur en op de deur van die buren: “De grote grijze kater heet Gandalf, woont hiernaast op nr. 2 en heeft geen oogontsteking maar een oogbeschadiging. Gelieve hem geen eten te geven en niet binnen te laten slapen, zodat hij naar huis komt eten en slapen en wij hem kunnen behandelen.” Met daaronder mijn naam en telefoonnummer.

In de loop van de volgende voormiddag kwam Gandalf op zijn gemak aanwandelen om te eten, te slapen en hij kreeg netjes de nodige pillen en oogzalf. De tussentijdse details zal ik u besparen, maar tegen zeven uur ’s avonds kreeg ik bericht van de buurman dat Gandalf bij hen zat en dat ik hem mocht komen halen. Bon, ik naar ginder. Man, mijn kat is de max!

Hij zat binnen op de vensterbank naast de voordeur, terwijl buurman zeer sceptisch in het deurgat stond. Ik kwam aanwandelen, keek naar Gandalf en zei: “Awel, maat? Wat zijn we van plan, dan? Kom maar hier!” Waarop Gandalf doodgemoedereerd van de vensterbank sprong, naar buiten wandelde en naast mij ging zitten, terwijl hij keek naar de buurman. Zo van: “Voilà, dit is nu mijn mens.” Like a boss!

Wat was er nu gebeurd? Die mensen hadden Gandalf al heel vaak buiten zien lopen, ook in de regen, hadden rondgevraagd – alleen niet bij ons dus – en wisten dat hij van ons was, maar hadden te horen gekregen dat wij intussen een andere kat hadden en dat die niet overeen kwamen, en dat Gandalf intussen verwaarloosd werd. Waarop zij, zonder contact op te nemen, met Gandalf naar de dierenarts waren gegaan, die dacht dat hij een oogontsteking had en een jaar of zes was. Euh? Maar ze vond wel dat hij precies wel doorvoed en gezond was.

Die mensen waren dus van plan hem binnen te houden en hem daarna naar het asiel te brengen, want hij was niet gechipt. Ze wisten nochtans goed genoeg dat hij van ons was! Allez, wie doet dat nu, met andermans kat naar de dierenarts gaan???

Alleen was dat dus buiten de kat gerekend, want hij had wel daar rustig geslapen, maar was toen in de voormiddag alles bij elkaar beginnen miauwen en uiteindelijk gewoon ontsnapt. Ha ja, Gandalf binnen houden tegen zijn zin? Zal niet lukken, nee. Dat hadden ze nu ook gemerkt.

Toen buurman zag dat Gandalf allesbehalve bang was van mij, wel integendeel, was hij er gerust in, zeker toen hij hoorde dat wij kattenluiken hebben, dat Gandalf altijd binnen kan, altijd eten en drinken heeft en altijd bij ons kan slapen, en dat hij er haveloos uitziet omdat hij intussen twaalf jaar is.

Die mensen hebben dat dus gedaan uit dierenliefde, dat snap ik, maar verder? Wie doet dat nu? Wie gaat er nu met de kat van zijn buren ongevraagd naar de dierenarts en is daarna van plan hem naar het asiel te brengen? Alsof wij niet voor hem zorgen, of wa? Dat beest heeft dus twee keer antibiotica gekregen, twee keer oogzalf en twee keer een onderzoek. De dierenarts vond het wel vreemd dat hij, verwaarloosde kater, net ontvlooid bleek te zijn, maar had daar verder niet bij stilgestaan.

Soit, het oog begint er intussen al beter uit te zien, hij laat ons netjes de zalf en druppels toedienen en hij eet en slaapt vrijwel uitsluitend hier. En ja, hij zit nog steeds buiten in de regen naar de vogels te kijken, dat ook.

Verrassing voor Merel

Merel had uiteraard op haar verjaardag cadeautjes van ons gekregen. Gisteren kwamen er daar nog bij van haar vriendinnen: een kettinkje, oorbellen, lipgloss, een diadeem die ze al lang wilde, een resem van haar lievelingssnoepjes, een boekenbon… Yup, haar vriendinnen kennen haar goed.

En toen was er vandaag onverwacht nóg een cadeautje! Marie-Julie had me gestuurd dat er bij opa iets klaar stond dat ik moest meenemen: een leuke tote bag met daarin een flesje body mist, maskertjes voor rond de ogen en een heel erg fijn, wit, pluche-achtig dekentje. Merel had totaal niks verwacht en was superblij. Want ja, de leukste cadeautjes zijn die die je niet verwacht, natuurlijk. Net zoals wij destijds bij Marie-Julie hadden gedaan.

Ik denk dat we aan het begin van een fijne traditie onder nichtjes staan, jawel.