What the hell was me dat, zeg?

Bon, ik ben compleet overstresst geraakt vandaag ^^

Het begon allemaal maandag: een leerlinge van het zesde vroeg of we mee konden doen met We Wear Skirts, een actie waarbij zowel jongens als meisjes gevraagd wordt een rok te dragen: de meisjes om te tonen dat ze wel degelijk vrouw mogen zijn zonder bang te zijn, de jongens om te tonen dat ze niet bang hoeven te zijn van hun vrouwelijke kant, en eigenlijk ook omdat gendertypering gewoon belachelijk is. Bottom line: iedereen moet kunnen dragen wat hij of zij wil.

Goh, had ik gezegd, dat moet je aan de directie vragen. En die had achteloos, zonder nadenken gezegd:” Tuurlijk, dat moet kunnen, zet maar op de website en FB en zo, waarom niet?”

Euhm.

Ik zet dat gisteren dus op de website en dergelijke met de oproep om allemaal in rok naar school te komen. Een dik uur later krijg ik telefoon van Het Laatste Nieuws editie Gent met een aantal vragen en dus een artikeltje online, nog wat later heeft ook Het Nieuwsblad het nieuws overgenomen. Wij waren oprecht verbaasd: zo raar is dat toch niet? Maar blijkbaar hadden we conservatief Vlaanderen een beetje onderschat. Want om half tien ’s avonds loopt via via nog de vraag binnen van De Gentenaar of ze mochten komen foto’s nemen en interviewen. Euh, onder code oranje mogen er geen derden op de school binnen, maar bon, we wilden wel wat vraagjes beantwoorden. En ik ging zelf wel foto’s maken om elf uur, ik wilde die wel gerust doorsturen.

Bon, deze morgen dus. Ik moest gelukkig maar beginnen lesgeven om tien over tien, want kwart voor negen bleek De Gentenaar ondanks de afspraak toch aan de schoolpoort te staan en kreeg ik de vraag of ze leerlingen konden spreken. Euh, nee? De les is al begonnen? Of ik dan misschien een paar leraars in rok naar buiten kon sturen? Zucht, zo werkt een school niet, nee. Maar ze kregen toch nog een paar laatkomers te pakken, met een gans artikel met foto’s en al tot gevolg.

Iets later: telefoon van de directie: of Radio 2 de initiatiefneemster kon interviewen? Een en ander geregeld, Josefien mocht gebeld worden vijf over elf. Nog iets later opnieuw de directie aan de lijn: dat AVS wilde komen filmen. Maar opnieuw: geen derden op schoolterrein. Dan maar geregeld dat de leerlingen en de initiatiefneemster om kwart over één naar het park gingen komen, daar kon en mocht gefilmd worden.

Intussen nog eens Het Laatste Nieuws: of ik nog wat extra foto’s had, want ook HLN nationaal wilde publiceren. En intussen had ook het VRT NWS een en ander overgenomen op zijn website.

Ik was compleet dolgedraaid, geloof me, want ik moest tussendoor ook nog wel lesgeven en toetsen afnemen en eten en zo.

En dan wil je de reacties en de bagger nog niet weten die we over ons heen kregen: homo’s, travestieten, ontaarden waren nog een paar van de vriendelijker uitlatingen. Ik ben gestopt met lezen, ik werd er slecht van.

Maar vooral ben ik trots dat niemand van ons de hetze had voorzien: jongens in een rok moet bij ons op school eigenlijk perfect kunnen, en wij hadden daar niks controversieels in gezien. Onze adjunct-directeur had eerst gezegd dat hij ook een rok ging aandoen, maar was later teruggekrabbeld. Ik had gezegd dat ik dat prima vond, maar dat ik toch een rok voor hem ging meebrengen. Hij staat dus links op de foto mét rok, gewoon om de leerlingen te steunen.

Het verslag van de dag met alle linkartikels en dergelijke staat hier op onze schoolwebsite.

Zorgende Merel

Merel is echt een ongelofelijk empathisch kind met oog voor andermans problemen en vooral kleine geneugten.

Op woensdag moet ik niet naar school en durf ik al eens uitslapen. De kinderen zijn dan zo lief om heel stilletjes te zijn zodat ik zelfs niet wakker word. En wat vind ik dan in de zetel?

Ik had ’s avonds ook barshift in het clubhuis van de rugby. Elke speler moet per jaar zo’n vijftal taakjes doen: clubhuis open houden, boterhammen smeren voor na de match, boodschappen doen, inspringen op een fuif, dat soort dingen. Doordat ze niemand moeten betalen voor de bar maken ze daar stevige winst op en kan het lidgeld voor zo’n ruwe sport laag gehouden worden.

Normaal gaat Merel mee, maar die had totaal geen goesting. Kobe daarentegen was gestraft, mocht geen schermen, en werd dus gesommeerd om mee te gaan: je weet nooit op voorhand of je alleen of met twee staat en alleen kan mijn rug het gewoon niet aan. Het tappen en schenken is geen probleem, maar er wordt ook verwacht dat je de frigo’s weer aanvult en dus met bakken zeult, en dat is totaal geen optie. Enfin, Kobe dus mee, maar Merel wilde wel onze boterhammetjes smeren. Ik mocht niet zien wat erin zat, en dat werd me ter plekke wel duidelijk:

Voor mij de standaard drie boterhammen, voor Kobe nog een extraatje bij wijze van aperitiefhapje en een paar snoepjes voor achteraf.

Zalig toch, die dochter van me?

Uitgemest

Ik had al langer aan Merel gevraagd om ne keer haar kleerkast uit te mesten, want ik heb er geen flauw idee meer van wat ze nog wel en niet meer heeft qua kleren.

Vandaag heeft ze dat spontaan zelf gedaan en heeft ze me heelder stapels gegeven. Neem dat gerust letterlijk: drie wasmanden vol kleren heeft ze naar beneden gebracht. Ik heb die allemaal bekeken, netjes opgevouwen en dan gefotografeerd om weg te geven.

Voor het geval ge u afvraagt of dat dan wel de moeite was: er waren 34 T-shirts met korte mouwen, 16 T-shirts met lange mouwen, 7 shorts, 9 lange broeken en leggings, 16 rokjes, 3 slaapkleedjes, 1 pyjama en 14 kleedjes (en ze staan niet allemaal op onderstaande foto).

Aan de pulls en gilets zijn we nog niet eens begonnen, da’s voor een volgende zitting.

Nu heeft ze toch nog een reeks rokjes, een kleedje of 5, een tiental Tshirts en een aantal lange broeken. Nog altijd. ’t Is dat het kind geen kleren heeft, he…

Mist en vooral ook misthaar, en een misser

Deze morgen was het behoorlijk mistig toen we opstonden, en toen Merel en ik naar school liepen, nog steeds, ook al zie je dat niet meteen op een foto.

Ik moest maar om tien over tien beginnen lesgeven en het beloofde alsnog een stralende dag te worden, zodat ik wel degelijk met de fiets ging.

Wel was het in het doorrijden nog steeds mistig, en ik had me eigenlijk niet gerealiseerd hoe nat je daarvan wordt. Ik had een regenbestendig vestje aan maar niks op mijn hoofd, en geloof me… Misthaar, it’s a thing. Of zoals een van mijn leerlingen uitriep: “Moh, mevrouw, gij hebt krullekes of wa?”

Ja dus. Hmpf. En dit is dan nog in de namiddag, na ettelijke kambeurten.

Och ja. Iet ies what iet ies…

In de namiddag kon ik dan wel vrolijk naar huis fietsen in de stralende zon. En dan komt ne mens al eens iets tegen…

Onder de noemer “voortaan te vermijden situaties”: wacht met uw fiets aan de kant van de rijbaan om over te steken, zwaai lief naar de automobilist die netjes stopt om je over te laten, stap zwierig uw fiets op en blijf haken met de achterbroekzak van uw jeans aan uw zadel. Stel vast dat ge net die dag geen broeksriem aan hadt, trek uw broek omhoog en fiets snel door.

Och ja, een schone bouwvakkersdécolleté is ook niet lelijk zeker?

Mons eructans

In het tweede jaar Latijn lezen we de eerste helft van het jaar altijd heel uitgebreid over de Vesuvius, en daaraan gekoppeld alles over het dagelijkse leven.

Lukas had daarop een vulkaantje meegebracht, het omgekeerde effect van zo’n sneeuwbalding. Ik was meteen verkocht: zo zalig zeg!

Hij dacht dat het uit de Action kwam en ik was meteen gaan kijken, maar helaas. Het bleek uiteindelijk uit de Flying Tiger te komen, en in het weekend was Lucca, een van mijn andere tweedes, daar gepasseerd en had me eentje meegenomen. Drie euro, jawel.

En dus ben ik vandaag zo content als een katjen met mijn eigen kleine vulkaantje. Geef toe, toch zalig om naar te (blijven) kijken?

 

Ballonvaart

Bart heeft soms van die geniale ideeën, zoals dat weekendje Pairi Daiza of die boottocht op de Leie.

Een ander idee dat eigenlijk al lang op onze bucketlist stond, was een ballonvaart. Hij had gezocht en gevonden en geboekt voor twee weken geleden, maar toen was het aan het regenen. Gelukkig maar, want toen was de rug écht nog niet goed genoeg om mee te gaan.

Vandaag was ik aan het twijfelen: zou dat wel lukken, anderhalf uur in zo’n mand? Maar bon, ik kon maar gaan kijken zeker? Om vijf uur stapten we in de auto, een grote zak met picknick en een tweede grote zak met pulls en jassen mee. Afspraaklocatie was een veld vlak naast parking 2 van domein Puyenbroeck, naast het zwembad. Daar is een “ballonopstijgveld”, I kid you not. Het staat zelfs zo aangegeven met een plakkaatje, en er zijn die avond maar liefst 13 ballonnen vertrokken.

We hebben even staan kijken hoe de zonen van onze vaarder opgestegen zijn met een ballon voor 12 personen – aka. de “bus” – en als laatste zijn wij zelf vertrokken, een uurtje na aankomst. Heel erg vond ik dat niet, want ik vond het een machtig zicht om al de rest te zien vertrekken. Eigenlijk gaat dat verbazingwekkend snel. Het grootste stuk is de mand, de ballon zelf is een pak kleiner als hij opgevouwen is. Het is een kwestie van uitladen, mand vastmaken aan de ballon, ballon openvouwen, blazers aanzetten en ballon opblazen. En dan, als hij redelijk wat gevuld is met koude lucht, de brander aanzetten. Dan is het nog een kwestie van minuten voor het ding zich volledig opricht. Wijs! De jongens hebben dan ook volop geholpen.

Intussen stegen rondom ons de andere ballonnen op, machtig om zien.

Met enige moeite klauterde ik de mand in – dat is redelijk hoog, maar heeft gelukkig voldoende gaten om je voeten in te zetten – en weg waren we. Ook dat is verbazingwekkend snel, en vooral compleet schokvrij en vooral glijdend. En toen was het vooral genieten. Tot onze verbazing was het op een kilometer hoogte niet kouder dan aan de grond. We hadden ook ongelofelijk veel geluk met het weer: geen wolkje te zien, en een heldere lucht. We vlogen over Moerbeke en de E34, zagen de monding van de Oosterschelde en de haven van Antwerpen en keken onze ogen uit.

Ik genóót! Echt, ik vond dit ongelofelijk zalig! Ik had een vouwstoeltje mee in de mand – die was voor acht personen dus groot genoeg – maar ik heb het eigenlijk vrijwel niet gebruikt: de rand van de mand is ideaal om op te leunen, je kan ook perfect tegen de rand leunen en je zag gewoon niks als je zat. En dat laatste, dat is magisch. Je gaat aan een 8 kilometer per uur, de hoogte bepaalt de vaarder. Het hoogste was net geen kilometer, maar op een bepaald moment gingen we ook door de boomtoppen.

En de landing? Bij de ballon van zijn ene zoon landen lukte net niet, we waren iets meer naar rechts afgedreven, maar toen zagen we een wei waarop een ander team was geland – zij waren vroeger vertrokken en hadden zelfs al volledig ingepakt – dat teken deed. Onze vaarder gooide een lijn uit, zij trokken de ballon naar het midden van de wei en met een paar bumpjes stonden we aan de grond. En vooral: die mannen – vijf jonge gasten – wisten perfect hoe lastig het kan zijn om zo’n ballon op te vouwen en staken gewoon een handje toe. Binnen het kwartier zaten mand en ballon alweer op de aanhangwagen, verbazingwekkend!

Een taxirit later stonden we weer op de parking, tegen half tien waren we thuis.

Wat een ervaring! Héérlijk! Dus ja, ik zou dit graag opnieuw doen, en dan bij voorkeur – als de wind meezit – iemand met verschillende startlocaties al naargelang de wind, zodat we over Gent kunnen vliegen.

Ik heb eindelijk een vervoersmiddel gevonden waarop ik niet de minste zweem van reisziekte heb gevoeld. Alleen dat het niet zo praktisch is om mee naar uw werk te gaan, bijvoorbeeld.

 

Onverwachte pancakes

Op maandagmorgen eten we hier eigenlijk altijd cornflakes: het brood is standaard op op zondagavond.

Gisteren moest Kobe het eerste lesuur niet op school zijn: zijn leerkracht was ziek. Toch is hij mee opgestaan om zeven uur om voor een verrassing te zorgen: pancakes! En voor u zegt: waarom moet dat in het Engels, dat zijn toch pannenkoeken? Nee hoor, pancakes zijn van die kleinere dikkere Amerikaanse dingetjes die supermakkelijk zijn om te maken: alle ingrediënten in de blender, even mixen, en bakken.

Ik vond het zalig, die zoon van me. En het fijnste? Ik heb er niet naar moeten omkijken, gewoon mijn voeten onder tafel steken en eten.

Toch een heerlijke start van de werkweek, me dunkt.

Water!

Begin juli schreef ik nog dat we een beetje een probleem hadden met het water, meer bepaald met de hoofdkraan en dat soort onzin. Farys was bijzonder meegaand en professioneel en begrijpend in de planning, chapeau voor die mensen.

Een en ander leidde ertoe dat deze morgen om acht uur er al twee jonge gasten van Farys de dienstkraan waren komen toezetten, en iets over acht stonden Patrick (de klusjesman) en Willy (de bijhorende loodgieter) hier om de bewuste put uit te graven en al wat ze konden, zoals de toegeroeste drukmeter en zo, af te breken.

Tegen de middag had ik al een heuse deftige put, en kwart voor twee stonden die twee jonge gasten van Farys hier terug en knikten goedkeurend. Voilà, daar konden ze tenminste mee werken. Drie kwartier later was de hoofdkraan mét terugslagklep, nieuwe flexibels en nieuwe drukmeter netjes boven de grond geplaatst: dat werkt nét iets makkelijker.

Om half drie had ik alweer water, en hoe! Een van de problemen hier is dat we heel weinig waterdruk hadden, maar onze buren hadden dat probleem dus niet. Bon, het zat bij ons dus duidelijk in die put: alle roeste stukken zijn er vantussen en nu stroomt dat water dat het een lieve lust is.

Ik ben benieuwd naar de douche morgen…