365 – 02 december 2017 – knisperend
365 – 29 november 2017 – verjaardagstaart
Potten en pannen
Ons pa stuikte vandaag toe met een groot pak in zijn handen. Huh?
Blijkbaar had hij van een deur-aan-deurverkoper een set pannen gekocht. Drie sets zelfs, voor elk van ons drieën. Ik weet niet hoe veel hij ervoor betaald heeft, maar ze gaan niet goedkoop geweest zijn, zo veel is zeker. Stevig, geschikt voor inductie, 30 jaar garantie, en met van die brede oren die niet warm worden. Niet erg mooi, maar bon, ook niet lelijk. En elk deksel heeft een ingebouwde thermometer.
Had ik die pannen nodig? Belange niet, ik heb al mijn gerief. Nee, ’t was geen set meer, mijn mooie set – die ik nota bene destijds ook van ons pa heb gekregen voor mijn verloving – werkt helaas niet op inductie en staat opgeslagen op zolder in een grote doos. Maar ik had intussen wel ongeveer alles wat ik nodig had gekocht bij de Ikea. Ja, één van de pannen was de perfecte maat die ik nog miste, maar de rest had ik dus al.
Toch vind ik het wel een mooi cadeau: het zien er heel erg goeie uit, en ze zullen zeker en vast langer meegaan dan de Ikea-exemplaren.
Maar bon, waar moest ik dat nu weer gaan zetten? Ik heb een gigantische pannenschuif, en die staat vol. Dan maar de hele oude exemplaren eruit gehaald die nog van ons kot komen, de hele schuif eens grondig uitgekuist, en er en passant eventjes een Merel ingestoken. Kwestie van te tonen hoe groot die schuif eigenlijk wel is.
En dan weer opgevuld met de nieuwe exemplaren erbij. ’t Was puzzelen, maar ’t is toch gelukt.
Morgen dan maar eens uitproberen.
Bedankt voor het cadeau, pa!
Pompoenen en courgetten, helaas
Helaas, ja, want die van ons, die willen niet groeien. De aardbeien in de moestuin waren een eclantant succes, maar iets anders wil er precies niet aan de groei.
Ik had vorig jaar ook een rijtje wortels en pastinaken gezaaid, maar daar is één armzalig worteltje van gekomen, dat alras ook de geest gaf. De daslook kwijnde weg, en van de drie pompoenplanten en drie courgetteplanten zijn er drie uitgekomen, waarvan er twee snel slakkenvoer werden. Ik geef toe, we hebben ze misschien wat laat geplant…
Maar nu is die ene plant wel in gang geschoten, moet ik zeggen. De eerste bloemen en vruchtjes werden ook opgevreten door de slakken, maar nu is ze precies wat zekerder van zichzelf. Alleen denk ik niet dat het ook echt deftige pompoenen gaan worden.
Enfin, iemand tips voor volgend jaar? Enne, iemand toevallig ook pompoenen en/of courgettes te geef? Aangezien dat dat op een ander blijkbaar wél goed groeit, en ik overal van een teveel hoor…
Single parent weekendje, voor heel even
Bart zit sinds donderdag in Linz voor een conferentie rond AI, en dus draait het eventjes hier op mij. Op zich maakt dat eigenlijk niet zoveel verschil, toch zeker niet in de week. Donderdagmorgen gooide ik hem om acht uur ’s morgens af aan het station, om dan Wolf af te zetten op school. Gisteren was het even reppen voor de fagotles, maar ook dat ben ik gewoon, dus dat lukt allemaal wel.
Woensdag had ik al gekookt voor zaterdag, want ik moest wel degelijk met Wolf van elf tot twaalf naar de muziekles. Maar ook daar: geen enkel probleem. En zondag, toen had ik zowaar een productiviteitsboost in de voormiddag. Om half tien hing de was al buiten, om tien uur ben ik begonnen met het eten – een bewerkelijke tajine – en tegen kwart voor twaalf stond soep en eten klaar, had ik gedoucht, het huis opgeruimd, en was zelfs de tafel al gedekt, klaar tegen dat ons pa kwam. Goed bezig, al zeg ik het zelf.
Maar ik had wel degelijk een flater in mijn planning: gisteren was er hier op Wondelgem Dries een heel gezellig festivalletje, Living in ’t Park. Nu was ik in de vaste overtuiging dat het vandaag ook nog was, maar snuif dus. Ik was echt van plan deze namiddag te gaan, en ons pa mee te pakken. Niet dus. Bummer, want ik had ernaar uitgekeken.
En toen had het weer nog de temeriteit om te beginnen regenen, zodat de was nog in mijn droogkast moest. Grr.
Deze morgen ging alles dan wel weer zeer vlot, met kinderen die netjes op tijd op school waren, zonder stress. Moet ook eens kunnen.
Vanavond laat komt Bart thuis. Allez ja, ik moet hem ergens rond een uur of vijf gaan ophalen aan het station, maar dan moet hij onmiddellijk weer weg voor een diner. Het leven van een zakenman, zeker?
Ik zal toch blij zijn als hij terug is, jawel.
Van kappers, kringwinkels, kinesisten en keuvelen
’t Is toch een gemak, zo’n kapper die eigenlijk feitelijk met pensioen is, maar toch nog een paar klanten doet. Dat zorgt ervoor dat je belt, en meteen de ochtend daarna mag komen. Merel en ik stonden dus om tien uur bij Marie-Jeanne. Merel schrok even toen we de deur openstaken: niet alleen Vigo, de bruine retriever was thuis, maar blijkbaar ook twee logés: een kleiner ras, en nog een golden retriever. Juist ja! Maar sinds haar kennismaking met Lola, de hond van bij de rugby, is het al veel beter met haar kunofobie. Om niet te zeggen: veranderd in een gewone gezonde achterdocht tegenover honden.
Een en ander resulteerde in het volgende tafereel:
En ondertussen zette Marie-Jeanne stevig de schaar in mijn pluimhaar, met een toch wel fijn resultaat, ja.
We reden naar huis, maar moesten voorbij de Kringwinkel aan de Dampoort passeren, en dus stopten we even. En kocht ik een hoop schoolgerief voor in mijn klas, twee T-shirts voor Merel, een hele knappe handtas in bruin leer voor amper 5 euro, een rode leren brillendoos, een paar boeken van Geronimo Stilton voor Kobe, een paar boekjes voor Merel en nog een hoop gerief. Het resultaat was dat het al na twaalven was tegen dat we thuis waren. Op zich nu niet zo’n probleem, ware het niet dat ik zo’n beetje vergeten was dat we om half twee al bij de kinesist moesten staan, en ik nog boodschappen moest doen en nog moest koken. Tot overmaat van ramp dook net op dat moment de tuinman op om een paal voor de hangmatten te betonneren, en moest ik die mens nog uitleg en gerief geven. Juist ja.
Om half een stond ik in de supermarkt, deed al crossend de boodschappen voor die middag én voor de gasten die ’s avonds kwamen eten, en om vijf over één stond ik alweer thuis. Ik trommelde mijn legioen op, zette iedereen aan het groentesnijden, gooide de pasta in het water, en stelde wat later vast dat dat de traagste factor was in het koken, want de rest van dit recept was netjes op tijd klaar. En nog meteen gezond en calorie-arm ook :-p
Wolf en ik aten in sneltreinvaart, en jawel, om half twee gooide ik hem af bij de kine. Ik reed meteen door naar wat verderop in Evergem om de dagelijkse cache op te pikken, en stelde vast dat er een andere verdwenen was.
Thuisgekomen maakten Merel, Kobe en ik de tiramisu, ruimden we op, draaide ik het voorgerecht in elkaar, zette de tafel, en dat was dat.
En om zeven uur stipt – Bart stond nog in de file vanuit Brussel te koekeloeren – stonden mijn neef en zijn vrouw aan de deur voor een gezellige avond met lekker eten en heel veel geklets.
Sommige dagen zijn gevuld voor je het goed en wel beseft, en zijn ook voorbij voor je het goed en wel door hebt. En in dit geval was dat jammer!
Kuisdagje
Chantal, onze kuisvrouw, is drie weken met vakantie. Ik hoop in elk geval dat ze het naar haar zin heeft in Antalya ^^
Dat betekent natuurlijk dat ons huis niet gekuist wordt. De keuken wordt sowieso onderhouden wegens alle dagen koken en afwas, da’s zo het probleem niet. En er wordt ook regelmatig gestofzuigd, omdat Saruman allerhande blaadjes binnenhaalt en de kinderen nogal wat af kruimelen. En opruimen moeten ze alle dagen doen.
Maar badkamers en dergelijke? Hmm.
’t Was toch geen weer om over naar huis te schrijven vandaag, dus zette ik iedereen aan het werk: opruimen, maar ook alles van de grond zetten en heel grondig stofzuigen met de grote stofzuiger – dweilen is nog een brug te ver, zo vuil ligt het nu ook weer niet. Boven moesten ook alle slaapkamers opgeruimd zijn en gestofzuigd worden, net zoals de gang. En ik, ik poetste intussen badkamers en toiletten eens grondig.
Ik geef het eerlijk toe: ik doe dat zelden. Ik heb voor een reden een kuisvrouw, ik betaal haar met veel plezier om te doen wat ik zelf niet graag doe, en waar ik ook niet graag tijd in steek.
Enfin, we waren daar samen toch wel een paar uur mee bezig, en het heeft bij de kinderen vooral veel respect voor Chantal opgeleverd. Naast een proper huis zou ik zo zeggen: mission accomplished. Want respect voor mensen die jouw vuile werk opknappen, dat vind ik een basisprincipe. Kwestie van opvoeden dus.
Kriekskesconfituur
Nog meer dan de aardbeienconfituur was de kriekskesconfituur een handelsmerk van ons ma. Lopend, maar ongelofelijk lekker. Toen collega Ann me vertelde dat zij zelf een grote kriekelaar staan hadden, met massa’s kriekjes erop, spraken we af dat ik eens een dag krieken ging komen trekken. Maar donderdag kwam ze plots op me toe dat Jarno zelf al in de boom was geklommen, en dat ze een gans kistje voor me mee had.
Serieus, of wa? Zo zalig!
En dus zette ik vandaag ons pa en de kinderen aan het ontpitten, en werd er ijverig confituur gemaakt.
En man, ze is machtig lekker! En precies die van ons ma!
Vakantie…
Wat doet ne mens op zijn eerste vakantiedag? Lang uitslapen, natuurlijk.
En dan tegen half twaalf met de dochter naar de markt in Evergem trekken, om daar nog confituuraardbeitjes te scoren, en prachtige grote zonnebloemen.
En dan ’s namiddags, na een dutje, confituur te maken samen met de kinderen.
Meer moet dat toch niet zijn, op zo’n dag? Hmm?