Hulp gevraagd

Lieve lezertjes,

ik vraag jullie hulp niet vaak, maar dit ligt me wel bijzonder nauw aan het hart: mijn allerliefste Bart dingt mee naar de titel van “De Gentse ondernemer”. Als je dit blog een beetje volgt, weet je dat hij een echte ondernemer is, en dat we allebei Gent bijzonder hoog in het hart dragen.

Daarom: kan je even stemmen op hem? Want een deel van de punten worden bepaald door het publiek. En dat zijn jullie, uiteraard.

Dit is trouwens hoe Bart het zelf verwoordt op zijn website Ondernemer in Gent

Ik schrijf hier ondertussen iets meer dan 4 jaar mijn gedachten neer op dit blog, Ondernemer in Gent.

De eerste blogpost vind je hier terug: Verhuis naar Gent! Vol enthousiasme schreef ik toen mijn plannen neer – weg uit de zolderkamer in Wondelgem, naar het centrum van de stad; weg van het ‘bijberoep’ statuut, naar full-time ondernemen.
Dat zijn ondertussen (naast een aantal andere persoonlijke stokpaardjes) de twee rode draden doorheen dit blog geworden, zoals de titel het al aangeeft: ondernemen, en Gent.
Nu zoekt de stad Gent ambassadeurs, om zowel dat ondernemerschap als de liefde voor Gent uit te dragen.
Uiteraard voelde ik me onmiddellijk geroepen. Wie me op Twitter volgt, of mijn presentaties een beetje in de gaten houdt, weet dat ik geen gelegenheid ongebruikt laat om mijn passie voor zowel ondernemen als mijn stad uit te dragen.
Ik wist dan ook de jury te overtuigen: niet alleen van mijn passie, maar ook van het feit dat ik samen met mijn compagnon Dirk op vier jaar tijd Netlash uitgebouwd heb van ‘2 man op een zolderkamer’ naar een bloeiend en nog steeds groeiend bedrijf van 18 mensen.
Maar nu heb ik jullie hulp nodig.
De jury nomineerde me bij de laatste 3 in de categorie ‘technologie’. Nu is het aan het publiek om te stemmen.
Ik blijf mijn ‘goesting’ voor ondernemen en mijn ‘goesting’ in Gent verder uitdragen. Maar ik wil dit ook formeel samen met de stad Gent doen.
Kunnen jullie me helpen? Stem voor Bart De Waele op www.gentseondernemer.be.
Bedankt!
(Oh, en terwijl jullie toch stemmen, kleur ook eens een bolletje bij deze sympathieke medekandidaten: Jeroen De Wit, RGBScape (categorie Studentondernemer) en Bjorn Accoe, Idee Fiks (categorie Creatieve Ondernemer). Ze verdienen het.)

Barcelona

Bart is deze morgen heel vroeg vertrokken naar Barcelona voor twee daagjes. Vijf uur is me toch te vroeg, ik heb hem dus niet meer gezien. (Gisterenavond overigens ook niet: ik was al gaan slapen toen hij thuiskwam van een Fewebavondje. Meh.)

Gelukkig is er mail en Twitter, en kan ik zijn avonturen ginder toch een beetje volgen. Zoals het feit dat zijn vliegtuig niet is opgestegen om 9.15, maar pas rond de middag. Had ik medelijden? Nah, ik zou ook wel een snoepreisje willen op uitnodiging en kosten van Philips :-p

En dan twittert hij nog dat het ginder stralende zon is en 18 graden. Humpf :-p

barca

Ik hoop in elk geval dat hij er wat aan gehad heeft. De foto’s die hij doorstuurt naar zijn Flickraccount zijn in elk geval veelzeggend en om jaloers op te zijn.

barca2

barca3

Toch zal ik blij zijn als hij vanavond weer in mijn armen ligt: zo’n groot koud bed is echt niks voor mij.

(Oh, en wat is dat toch met die neiging om Barcelone ipv Barcelona te typen? Ik krijg er de kriebels van! Dystypie, of hoe zou dat heten?)

6 jaar

Vandaag is het zes jaar geleden dat mijn leven ingrijpend veranderde. Zes jaar dat ik intussen al verantwoordelijk ben voor een klein leventje, een leventje dat ondertussen ook al niet meer zo klein is.

6 jaar.

Ik kan het me bijna niet meer voorstellen hoe het was voordien.

6 jaar.

Gelukkige verjaardag, Wolf!

Bubbelke

Tegenwoordig moet ik voor Kobe elke avond bij het slapengaan het ‘bobbeltjesliedje’ zingen.

Ik heb het ooit eens één keertje voor hem gezongen, toen hij aan het huilen was, en sindsdien stapt hij er niet meer vanaf.

En zeg nu zelf, het is toch mooi ook zeker? Helaas heb ik er geen geluidsfragment van gevonden, je zal het met de tekst moeten doen.

Willem Vermandere
Broekventje

klein bubbelke klein pummelke
klein broekventje van mie
kom hier ik zal u pakken
kom op uw vaders knie

en ton rij’n we ju te peerde
over ’t veld en over ’t land
over ’t gers en over d’ eerde
tot an de waterkant

klein bubbelke klein pummelke
klein broekventje van mie
kom hier ik zal u pakken
kom op uw vaders knie

en daar stappen w’ in een bootje
en we drijven met de wind
over ’t beeksk’ en over ’t slootje
totdat moeder ons nie meer vindt

klein bubbelke klein pummelke
klein broekventje van mie
kom hier ik zal u pakken
kom op uw vaders knie

en de wind die zal ons blazen
omhoge met nen zucht
en we zien de koetjes grazen
van op een wolkske in de lucht

klein bubbelke klein pummelke
klein broekventje van mie
kom hier ik zal u pakken
kom op uw vaders knie

en daar gaan we blijven slapen
want van te spelen zijn we zo moe
en je tootj’ is al aan ’t gapen
en jen oogskes vallen toe

Rug

En toen ging ik maar weer eens door mijn rug.

Deze keer heb ik er geen idee van wat de concrete aanleiding was: ik heb niks speciaals gedaan of opgepakt, tenzij natuurlijk een peuter van 16 kilo, jawel.

Zaterdag had ik een lichte zeurende pijn, en ook zondag was dat het geval. Ik heb nochtans alle gewone dingen kunnen doen, en ben zelfs zonder noemenswaardige problemen drie uur in het koor op een stoel kunnen gaan zitten. Wat ik dus blijkbaar beter niet had gedaan.

Want maandag morgen was het om zeep: ik ben opgestaan met echt wel veel pijn. Desondanks ben ik gaan lesgeven (je kan daar afwisselen tussen zitten, staan, leunen, en rondlopen), maar na twee uur, toen ik twee uur tussen had, ben ik toch maar weer even naar huis gekomen om plat te liggen. Dat doet deugd, maar echt beteren doet het voorlopig niet.

Ook een goeie nachtrust heeft niet geholpen. Deze morgen was het nog steeds niet in orde, en heb ik bijzonder hard op mijn tanden gebeten om te werken. Intussen heb ik boodschappen gedaan en lig ik nu weer in de zetel. Plat. Met de bijzonder toegewijde hulp van mijn oudste, die zijn volle vijf jaar bijzonder hulpvaardig in de schaal gooit, en de hond eten geeft, licht aansteekt, post haalt, telefoon brengt…

Lief he 🙂

Bart

Getrokken met een simpel toestelletje met flits en dus overbelicht, maar verder wel een mooie foto, vind ik.

Bart

Verjaardag

Jawel, vanaf vandaag kan ik vier dagen lang zeggen dat ik getrouwd ben met een oudere man. En maakt hij me uit voor jong ding en zo.

Gelukkige verjaardag, liefje!

Beste maat

Vroeger waren we quasi onafscheidelijk, mijn beste maat en ik. Uren kon ik bij hem zitten ’s avonds, als Bart toch naar een vergadering was, en zelfs wanneer die thuis was. De hele grote vakantie bracht ik bij hem door, we gingen samen uit, namen onze moeders mee naar Parijs, trokken een dagje naar Londen, zochten een lief voor hem, en kletsten uren aan een stuk met grote koppen dampende koffie voor ons.

Toen kwam Wolf, en werd mijn tijd een stuk gelimiteerder. Maar ongeveer een keer per week lukte het wel nog om af te spreken, samen iets te eten over de middag, of om een uurtje bij te praten bij alweer een kop koffie.

Toen kreeg hij ander werk met veel regelmatiger uren, en was hij nooit meer thuis over de middag. En verhuisde hij naar de andere kant van Gent waar ik nooit moest passeren. Bij mij was Kobe er intussen en dus nog minder tijd.

En we verloren elkaar eigenlijk min of meer uit het oog. En elke keer dat ik hem terugzie, op de zeldzame keren dat we erin slagen tijd te maken voor elkaar, geniet ik daar enorm van. Dan lijkt het opnieuw alsof ik hem gisteren pas gezien heb, is die oude vertrouwdheid er weer, en weet ik dat ik hem mis.

En toch slagen we er niet in vaker af te spreken, met alle mogelijke smoezen en excuses.

Stom.

Verschanst

Af en toe bouwen die van mij een fort, of zoals Wolf het ooit beginnen noemen is, een frittakaas. En dan kruipen ze daar samen in/onder, en zitten ze onnoemelijk te giechelen. En ik vind het héérlijk 🙂

verschanst