Villa Ooievaar: een momentje zen

Eind november schreef ik er al over: dat ik in Villa Ooievaar elke vrijdagmiddag een klein zenmomentje had ingepland. Even recapituleren: Villa Ooievaar is een sociaal restaurant op de grens tussen Mariakerke en Wondelgem waar je in een oud landhuis zit, op je wenken bediend wordt door mensen met een lichte mentale stoornis, je de keuze hebt tussen drie schotels – een gewone, ene met pasta of iets dergelijks en een vegetarische optie – fantastisch lekker eet, altijd te veel eet en amper tien euro betaalt per dagschotel.

Ik kom er graag en ben er intussen ook een “vaste gast” op vrijdag. Als in: de bediening kent me, het hoofd kent me, en zelfs bepaalde andere vaste gasten beginnen steevast een klapke te doen. Dik in orde!

En ik, ik kom er telkens weer buiten met een compleet ontspannen, goed gevoel. Zalig, toch?

Ik geef u trouwens nog de foto’s mee van de laatste paar keren. Kwestie van ook u warm te maken.

Oh, en bezint eer ge begint aan het dessert: de chocomousse is echt bijzonder goed, maar ook wel, zoals op de laatste foto te zien is, bijzonder ruim. Ik was nochtans gewaarschuwd ^^

Tiktok

Nee, mijn ding is het niet, Tiktok, maar hier ten huize wordt er al eens gegierd met bepaalde filmpjes. En mijn dierbare echtgenoot is nogal into Tiktok. Zijn meest bekeken filmpje heeft meer dan 200.000 views intussen.

Van mij heeft hij er vandaag ook eentje gemaakt, maar gelukkig ben ik zelf niet echt in beeld, wel mijn lichtmisexploten.

@netlashEn op het einde gebeurde het… #lichtmis♬ origineel geluid – netlash

Enfin, als ge hem wilt volgen: @netlash

Chambre Séparée, revisited

Toen Kobe Desramaults aankondigde dat hij ook Chambre Séparée zou sluiten om dan ergens in het buitenland iets te beginnen, boekte Bart meteen een plaatsje voor ons twee. Slimme marketing misschien, maar wij wilden sowieso nog eens terug, de vorige keer waren we nogal van onze sokken geblazen.

Ook nu viel de sfeer meteen op, en we kregen een plaatsje aan de bar voor het aperitief. Iets later schoven we aan aan de toog rond de grote open keuken, en ik denk dat we zowat de beste plaatsjes hadden van allemaal: links, vanwaar je de hele werkplaats kan zien en zowat het dichtst bij de grote grill zit.

Het is echt fantastisch om die geoliede machine in werking te zien: elk hapje, elk gerecht wordt voor je neus klaargemaakt en dan door de betreffende kok voorgezet met wat uitleg erbij. Intussen heb je ook een schitterend zicht op de vuren en de oven, en zie je ze echt ook daar bezig. Héérlijk.

De menu krijg je trouwens pas achteraf, dus elk gerecht is een beetje een verrassing, want ook al stellen ze alles op het moment zelf samen, er is natuurlijk al een mise en place aan voorafgegaan, of ze zouden dat moordende tempo niet kunnen volhouden.

Wat was dit nu allemaal?

  • inktvis
  • mosselbouillon
  • zeebarbeel
  • makreel
  • Oscietra kaviaar, hazelnoot
  • Langoustine
  • Coquille
  • Zeebaars, kuit, daikon
  • Oester, prei
  • Wulken, wintergroen
  • Spruitjes, kombu, roggewang
  • Noordzeekrab, geuze
  • Aardappel, champignon, zwarte truffel
  • Holstein, paarse wortel
  • Eend, radicchio, XO saus
  • Cappelleti, knolselder, hazelnoot
  • Flamiche, Herve, ui
  • Citrus, kamille
  • Chocolade, aardpeer, hazelnoot
  • Mignardises

Fantastisch gegeten, genoten van het zicht, maar niet meer weggeblazen zoals de vorige keer. Misschien was het omdat we het al eens hadden meegemaakt? Geen idee, maar de vorige keer had Bart op een bepaald moment tranen in zijn ogen gekregen van een van de gerechten, en dat was nu niet het geval. Tsja.

Het blijft wel een aanrader, tenminste als je er het geld voor over hebt, want het blijft ook pokkeduur. Maar kom, je doet dit ook niet alle maanden, toch?

 

Gewoon een kwestie van plannen, toch?

Soms zijn er zo van die dagen dat taxi mama overuren doet, en dat is dan meestal omdat er dingen buiten het gewone schema bij komen, en dat Bart niet beschikbaar is.

Zoals vandaag dus.

De ochtend was rustig: gewoon lesgeven, en dan ’s middags bij Peggy lunchen en foto’s nemen voor de verkoop van haar huis.

Tegen drieën was ik thuis, tegen half vier dook Merel op, en nog iets later Kobe. Die ik dan prompt tegen half vijf afgooide in zijn fagotles in Evergem. Om half zes zette ik Merel aan tafel en Wolf in de auto, en reed ik die naar zijn rugbytraining. Intussen werd Merel opgehaald ietsje voor zessen voor de scouts. Tegen half zeven stond ik terug in Evergem om Kobe op te halen van zijn orkestrepetitie, zodat we samen om kwart voor zeven snelsnel iets konden eten en hij tegen zevenen in de scouts zat. Merel werd om acht uur van diezelfde scouts weer afgezet door een vriendin, want intussen stond ik alweer op de Blaarmeersen om Wolf af te halen. Die at zijn boterhammetjes in de auto op, zodat hij thuis snelsnel kon douchen, want om half negen startte hier thuis de DnDcampagne. En tegen half tien dook ook Kobe weer op.

Oef.

Verder valt dat wel mee hoor, zo drie kinderen met een hobby :-p

Gezellig zondagje

Ons pa ging vandaag op restaurant met zijn schoonbroers, en dus waren wij onder ons vijfjes. Bart besloot prompt dat hij niet ging koken, maar dat we ergens gingen eten, en reserveerde meteen een plekje in het restaurant onder de stadshal. Alleen hadden we er niet meteen aan gedacht dat het net dan nieuwjaarsdrink was van ’t stad Gent. Niet dat dat erg was, maar het was er wel een beetje druk.

Enfin, we aten er zeer lekker – het beenhammetje is er een sterke aanrader – en genoten van elkaars gezelschap.

Ik wilde om drie uur naar een toneelstuk in de NTG, en er was dus nog net genoeg tijd over om met het hele gezin in het reuzenrad te gaan dat al een hele tijd op de Korenmarkt staat.

Machtig zicht over het centrum, alleen vond ik het niet zo tof dat Bart plots begon te schommelen: hoogtevrees, it’s a thing.

Daarna reden zij weer naar huis, en ik, ik ging netjes op tijd naar de NTG, voor “Familie” van Milo Rau. Maar da’s voor een volgende post.

Babysitten, of toch zoiets

Zo van die kinderen die wat groter zijn, het is toch echt een gemak. En een kwestie van afspreken, dat ook.

Ik zat vandaag namelijk de hele dag op klassenraden, van half negen tot zo’n uur of vijf. Op zich geen probleem, maar het is wel woensdag en de kinderen moesten ook eten. Ik had een en ander klaargezet en gevraagd aan Wolf om vandaag toch thuis te zijn. Ha ja, want als ge 15 zijt en de examens zijn gedaan, ga je het liefst van al rondhangen ymet je vrienden. Zoals gisteren en eergisteren.

Maar vandaag was hij netjes thuis met zijn broer en zus, en kwam er ook zonder problemen eten op tafel dat maar moest opgewarmd worden. Niet dat ik Kobe en Merel niet vertrouw, maar zeker Merel is nog te jong om echt alleen thuis te zijn en dan eten te moeten warmen en zo. En Kobe is zo’n warhoofd, dat ik er ook soms mijn bedenkingen bij heb.

Grote broer to the rescue. En mama een gerust hart.