Bad karma?

Zucht. Bart is daarstraks gestruikeld over de kabel van mijn naaimachine, waardoor die nu definitief de geest heeft gegeven. Als in: de kabel is uit de gesealede behuizing van de naaimachinestekker gesnokt. Drie machines in huis en geen van drie nog bruikbaar wegens dode pedalen/stekkers. En geloof me, als je nog een pedaal kan vinden van zo’n oud beestje, vragen ze er meer dan 100 euro voor, vlotjes. Daarvoor kan ik al een goedkope nieuwe machine vinden tegenwoordig.
Maar bon, ik belde naar de Singerwinkel hier in Gent, en die heeft niet alleen een zeer enthousiaste verkoper, maar ook gewoon de juiste stekker in huis. Vandaag binnensteken, morgen afhalen, zei hij. En ik mocht ook de oude Bernina meenemen waarvan de pedaal kortsluiting geeft. Hij wou de machine zelf ook zien, want blijkbaar zijn die oude Bernina’s allemaal verschillend en kan een universele pedaal ervoor zorgen dat die motor zichzelf opblaast. En laat dat nu net de kracht van dat oude beestje zijn, die sterke motor.
Dat ding weegt wel ongeveer 15 kilo, de fiets was dus geen optie. Maar Merel en ik kleedden ons beiden op, trokken een bijpassend mondkapje aan, en reden fluks naar de Steendam.
Geef toe, we zagen er fantastisch uit, toch?

Daar wist de man ons te vertellen dat het niet echt zo heel erg druk was en dat hij eigenlijk de pedaal wel kon repareren binnen het half uur. Ik stemde meteen opgetogen toe en stelde Merel voor om in ’t stad te gaan. Toen ik haar zei dat er wellicht geen ijsjes gingen zijn, verzekerde de volgende klante me dat ze wel open waren hoor, ook de Damass. Merel en ik dus daar naartoe, en effectief: ijsjes! Met afstand en handschoenen en mondkapjes, maar ijsjes, yay! We liepen dan maar naar de Graslei en gingen vijf minuten zitten op het muurtje. Ja, we wisten dat het niet mocht, en effectief, er zijn zowel zwaantjes als Draken als een gewone politieauto gepasseerd, dus stonden we meer recht dan dat we zaten.

En we kwamen ook wel wat bekenden tegen, dus al bij al werd het een uur voordat we terug waren. Niet dat dat erg was in dat zalige weer. Het deed vooral ook gigantisch veel deugd om eindelijk eens een vleugje normaliteit te hebben: rondlopen in ’t stad en een ijsje eten. Ook al waren alle winkels nog dicht, waren er geen terrasjes en zag je overal mondmaskers. Het deed gewoon deugd.

We hadden een bijzonder fijne namiddag én ik heb opnieuw een werkende naaimachine! Dik in orde, toch?

Mondmaskertijd

Ik had het al een tijd zitten zeggen dat ik mondmaskers ging maken. Bart had er niet veel vertrouwen in en bestelde er zelf al een aantal, maar intussen ben ik er – zij het met enige hindernissen – aan begonnen. Ik had nog een paar stofjes liggen, maar de jongens en Bart vroegen vooral zwart, en dat had ik niet meer. Tenzij in van die dikke dikke stof, en dat is ook niet de bedoeling of je kan niet meer deftig ademen.

Merel en ik gingen daarom deze middag de fiets op. Allez ja, ook weer een regeling zoals de vorige keer: we fietsten samen tot aan de voet van de fietsbrug, zetten daar haar fiets stevig op slot, en dan ging ze achterop, de brug over, het ziekenhuis door en zo naar de Sleepstraat. Alwaar, tot mijn verbazing, geen rij stond. Voor 18 euro heb ik twee meter zwarte katoen, een meter paarse katoen, een meter streepjes, een meter paarse bolletjes en 10 meter ronde zwarte elastiek. Ik vind dat persoonlijk  niet slecht, nee.

En toen fietsten Merel en ik terug naar haar fiets en vonden we dat het dringend tijd was voor een koekje. Of twee. Of drie :-p

Enfin, ik heb nu dus stoffen en ik kan eraan beginnen. Ik heb er intussen wel al een paar, kijk maar. Een blauwtje en een knalroze voor Merel, ook al hoeft zij dat eigenlijk niet te dragen. En Wolf probeerde het even op een alternatieve manier, maar vond dat precies niet zo comfortabel.

 

Murphy…

Hebt ge ein-de-lijk uw stoffen samengezocht, hebt ge een patroon afgedrukt en hebt ge de naaimachine van uw ma geïnstalleerd met een bang hartje – het is meer dan dertig jaar geleden dat ge die nog gebruikt hebt en van uw eigen naaimachine is de pedaal kapot – valt na vijf centimeter – letterlijk!  – naaien de elektriciteit van het ding uit.

Blijkt de kabel kapot te zitten, vlakbij de -uiteraard volledig in het plastiek ingewerkte – stekker. En dat was blijkbaar al zo, want uw ma heeft er destijds nog een ijzerdraadje rond gedraaid. En dan moogt ge eerst nog beginnen solderen aan die draad, die nog ferm tegenwerkt ook want hij zit precies verkeerd gedraaid. Iets wat trouwens nog langer dan dertig jaar geleden is. En zoekt ge uw kot af waar die soldeer ook alweer ligt. En lukt het met een hoop gepruts, maar hebt ge gelukkig uw vingers voor een keer niet verbrand.

En dan, dan, DAN kunt ge aan die mondmaskers beginnen. Yakshaving, iemand?
Maar bon, dat eerste masker, dat valt precies nog mee. De stof is bij nader inzien wel wat te dik: het is van die dikke dikke katoen zoals voor jeansbroeken. Maar het model, yup, dat is het wel.
Allez hup, de kop is eraf.

Greek Home Time

Na ons dineetje van vorige week vond ik dat we dat ook eens samen met de kinderen moesten doen, en ik had bij Jeroen zien passeren dat de schotels van Greek Time wel de moeite waren. En dus had ik twee keer een plateau van de chef besteld, twee meze’s en een keer de gefrituurde calamares.

In het restaurant zelf werd alles kakelvers uit de keuken gebracht, netjes verpakt, en nog gloeiend heet. Alles was duidelijk afgeplakt en aangegeven met pijlen, en dat moest ook wel, want er was wel wat volk, ja. Ik heb 103 euro betaald, maar we hebben er wel twee keer van gegeten. Oordeel zelf:

De meze was voor twee, maar de andere schotels voor 1 persoon, met twee bakken sla, een bakje frietjes en twee halve stokbroden.

Enfin, conclusie: dik in orde zeg! De kinderen waren effectief ook bijzonder tevreden en we hebben eigenlijk allemaal te veel gegeten. En, er is nog genoeg voor nog een keertje.

Aanrader dus.

Fietstochtje

Vrijdag, na al het geschilder, viel mijn euro dat ik nog geen brood in huis had. Ik ging er bakken en was het compleet vergeten. Tsja.

Geen nood, zei Bart, en hij reed prompt om frietjes in Evergem. Alleen… was hij blijkbaar de frietjes vergeten te bestellen, en hebben we dat pas gezien toen ik thuis de pakjes opendeed. Goh ja, de jongens hadden elk een hamburger – in Kobes geval een gigantisch grote – en er was meer dan genoeg vlees en aanverwanten. Niet meteen de meest gezonde maaltijd, maar alla.

Toen werd duidelijk hoe mensen verschillend reageren als we te veel gegeten hebben. Kobe rolde zich in de hangmat, en Merel en ik fietsten samen langs het fietspad van de Lange Velden tot in Mariakerke bij Marleen, want die had me gisteren bij de boodschappen haar identiteitskaart meegegeven om een paar kopietjes te nemen. En die moest teruggebracht worden, een ritje van in totaal 7.5 kilometer, het langste dat Merel in totaal ooit al gefietst heeft. En ze deed het schitterend!

Het was dan ook stralend fietsweer, en ook al fietst ze niet snel, ze fietst goed en voorzichtig, die dochter van me. En graag ook, precies.

We gaan dat meer doen.

Restaurant

We missen het wel, samen op restaurant gaan. Voor Bart en mij zijn dat onze bijpraatmomentjes. Niet dat we daar thuis eigenlijk geen tijd voor hebben, het is dat we daar in onze dagelijkse routines zitten en daar eigenlijk geen tijd voor maken.

Maar bon, plots zag ik op zaterdagavond een date night verschijnen in mijn agenda. Bart deed er geheimzinnig over en speelde onder één hoedje met zijn dochter. Die zit momenteel helemaal in het restaurantwezen: ze heeft haar restaurantje naast de game room volledig in orde gezet en voorziet ons daar van (meestal nep, maar soms ook echt) voedsel. Zoals een ontbijtje met pannenkoeken, fruit, donut en koffie, en daarna een verse muntthee.

Tegen ’s avonds werd ik gesommeerd me op te kleden, en toen ik beneden kwam, stond de tafel van ons restaurant piekfijn gedekt. Bart was om het eten, blijkbaar in de bistro van Oak, zijnde Door73. Ook onze bediening was top, overigens.

Het eten vond ik overigens duur voor wat het was, maar bon, die mensen moeten ook proberen overleven, en het was echt wel lekker.

Bart heeft de avond samengevat in een heel mooi filmpje:

@netlashDie keer dat we voor datenight op restaurant gingen tijdens lockdown. ##blijfinuwkot ##restaurant ##date ##door73

♬ Make You Mine – PUBLIC

LARPgevoel

Zalig weer, en dus zitten we vrij veel buiten. Allez ja, als er geen huiswerk moet gemaakt worden of gegamed wordt natuurlijk.

Maar de boom blijft populair om in te kruipen, om ter hoogst zelfs. Ik hou mijn hart vast. Best dat zo’n krulwilg van die stevige, buigzame takken heeft…

We eten ook zo veel mogelijk buiten, kwestie van iedereen toch een beetje van vitamine D te voorzien.

En deze avond, wel, we hadden zó veel dode takjes van die krulwilg – ha ja, als je er voortdurend in rondkruipt, vallen die er uit natuurlijk – dat de jongens de vuurschaal hebben uitgehaald en we marshmallows hebben geroosterd.

We missen de LARPs, maar dit gaf toch ook wel een goed gevoel. En doorrookte kleren, dat ook.

Vooralsnog hebben we nog bezigheid in deze quarantaine…