Geplaatst op

Hot Shots Quiz 2025

Intussen is de jaarlijkse quiz van de basketvereniging Hot Shots in Destelbergen een vaste afspraak geworden. Dat zijn ook mega amusante quizzen, altijd goed in elkaar gestoken, en met een fijn niveau.

Net zoals in 2023 deed Tom mee met zijn andere, betere team, Ali Chemicali. Dat zullen we geweten hebben, want die zijn zomaar eventjes gewonnen. Goed gedaan, mannen!

Waar ik wel mega trots op was, was de mega link. In elke ronde van tien vragen zit er een link, en je krijgt een extra punt als je die juist hebt. De tien links samen vormen ook nog een eigen link, een mega link, en je mag elke ronde gokken. Als je die juist hebt, krijg je nog een extra punt.

Nu, de eerste ronde waren uiteindelijk allemaal champagnemerken. Dat hadden we door, en dus konden we ook gokken voor de mega link. Iemand opperde Taylor Swift want die heeft daar een liedje over. Ik keek even naar de jury, die voornamelijk mannelijk en ergens tussen de 30 en de 45 jaar oud is, en verwierp dat idee. Goh, zei ik, pakt gewoon Oasis, da’s een even goeie en wilde gok. Kobe had die ochtend nog Champagne Supernova lopen zingen, vandaar.

Ronde twee bleek om ruzie te gaan, en dat kon dus perfect. Maar toen ronde drie rond bloemschikken draaide, was ik er zeker van. Achteraf bleek dat ze nog nooit meegemaakt hadden dat een team meteen in ronde 1 al juist had gegokt. Tsja, een beetje mensenkennis zeker? Soit, het heeft er mede voor gezorgd dat we vijfde zijn geworden. Allez ja, ex aequo maar zesde wegens de schiftingsvraag.

En mooi meegenomen: ik wilde van de prijzentafel graag een paar bluetooth oortjes voor Kobe want die speelt de zijne regelmatig kwijt, en dit waren echt wel goeie van zo’n 30 euro. Alleen vreesde ik dat die al weg gingen zijn tegen dat het aan ons was. Tom wilde echter gewoon een doos wafels, waarvan er zo’n 20 stonden. Hij heeft dus voor mij de oortjes gepakt en ik voor hem een doos wafels. Leuk voor onder de kerstboom!

In elk geval een amusante avond gehad, goed gelachen, fijn gequizd en met fijn gezelschap. Meer moet dat zo tijdens het verbeteren echt niet zijn!

Geplaatst op

Chronicles 1

Ik geef het toe: ik had de voorbije dagen zoiets van “waar heb ik me nu weer voor opgegeven?”. Ik had er geen zin in, had me niet voorbereid, was niet mee met de conversaties en de achtergronden en voelde me ook allesbehalve sociaal.

Waar had ik me dan wel voor opgegeven?

Een korte live, gebaseerd op DnD, in een fort nog voorbij Luik. Het concept is wel wreed wijs: ge stelt op voorhand een groep samen, net zoals bij een tabletop DND, en ge gaat in het spel, met een basis set regels, heel eenvoudig. Ge krijgt een opdracht – hier: ga mee met uw opdrachtgever in de tombe van zijn grootvader om een dagboek te halen. Alleen is de tombe een beetje bespookt en zo…

Fort Barchon is een echt fort, met een heel ondergronds gangenstelsel, perfect dus voor Dungeons and Dragons. Samen met uw groep doet ge een reeks ontmoetingen waar ge u ofwel uit ziet te klappen of de nodige klappen uitdeelt. Ge onderzoekt kamers, lost raadsels op, puzzelt kistjes open en komt na een uur of drie-vier bij een eindbaas die ge uiteraard ook moet zien te verslaan. Het is dus een lineair spel, en er waren uiteindelijk vijf opeenvolgende groepen die allemaal hetzelfde verhaal hebben gespeeld met een paar uur tussen.

Mireille had een groep samengesteld met uiteraard zichzelf, Arend, haar broer Wes, Maité, mezelf en ook nog Kim en zijn zoon. Met zijn zevenen dus, wat misschien wat veel is, maar het liep wonderwel. Hier en daar waren er nog schoonheidsfoutjes en konden er nog dingen verbeterd worden, maar al bij al heb ik me bijzonder goed geamuseerd. Het voordeel is dat ge lineair speelt en dus continu actie hebt, ge zit geen moment te wachten.

Ik vind het een ideale opstap voor wie larp nog niet kent, maar wel al tabletop speelt: kort, vol actie, met effectief gemep, maar dus ook met scenario en al.

Ze gaan het hernemen ergens in maart of april, de datum ligt nog niet vast, maar als ge dus wil weten wat larp is maar geen zin hebt om meteen een gans weekend te gaan: doen! Ik heb me alvast kostelijk geamuseerd, ondanks de tegenzin in het begin.

Sabrina was ook mee als NPC en heeft de foto’s genomen.

 

Geplaatst op

Duister Gent

Het is een moeilijk traject, blijkbaar, dat Vampire hier in Gent voor mij. De eerste sessie kon ik niet wegens Gent Jazz. De tweede sessie – het is één keer per maand – was ik er wel en had ik blijkbaar wel indruk gemaakt, al had ik eigenlijk geen flauw idee wat ik aan het doen was.

Sessie drie was op de dag van de begrafenis van Nelly, en toen stond mijn hoofd er begrijpelijkerwijs niet op.

Gisteren was ik er wel weer: de Kunstbiënnale had me eigenlijk wel uitgeput, maar voor die Vampire kan ik het grootste deel gewoon zitten, dus dat lukt nog wel. Opnieuw heb ik nauwelijks rust gehad: ik zet me aan een tafel en laat iedereen tot bij mij komen, en soms staan ze echt op vinkenslag om te zien wanneer ik vrij ben. Eigenlijk wel fijn, ja.

Kris heeft een foto van me gemaakt, en ja, ik ben nog steeds behoorlijk rond, ook al zijn er wel al behoorlijk wat kilo’s af.

Geplaatst op

Warme dagen

Ook vandaag was ik van plan om niet veel poot te verzetten: meer was, koken, en dan ’s avonds hier bij ons een sessie van Call of Cthulhu.

Hmm.

Merel kwam af dat ze echt wel niet wilde wachten om schoolgerief te gaan halen: ze had nieuwe mappen nodig, en wat stylo’s en stiftjes en cursusblokken en al dat soort onzin, maar als we gingen wachten tot de laatste week, zou al het leuke spul al weg zijn. Nu, morgen en donderdag zit ik in Nederland, vrijdag is een hoogdag, en zaterdag is meestal pokkedruk. En zondag vertrek ik voor vijf dagen naar Bulgarije op Euroclassica congres. Vandaag dus. Juist.

Ik wilde wel wachten tot ik wasmachine drie kon buitenhangen, waardoor we na het eten nog naar de 2005 versie van Pride and Prejudice begonnen te kijken, maar halverwege richting Action in Waarschoot reden, vervolgens naar de C&A in Eeklo – ik had nieuwe jeans nodig, ik zit zo goed als door mijn laatste paar – de Hema, de Zeeman en terug naar huis. Ik vond warempel een prachtige, maar eigenlijk gewoon veel te grote schoolagenda voor mezelf, met bijhorende pennenzak voor in totaal 5 euro. Vorig jaar ben ik voor het eerst weer een papieren versie beginnen gebruiken, enkel om de taken in te noteren, de kopies die ik nog moet maken, de straffen die ik uitdeel, de extra dingen die ik anders toch vergeet… Ik wilde er dus weer eentje, en ben zo content als een katjen, al is het ding echt te groot. Maar bon.

De rest van de film werd uitgekeken, en toen bleek dat de sessie Call of Cthulhu toch niet kon doorgaan: een van de spelers zat in het ziekenhuis met hartritmestoornissen bij zijn vrouw, en een ander had zich blijkbaar pas een kwartier op voorhand gerealiseerd dat hij morgen op reis vertrok en dat hij nog vanalles moest regelen. Tsja.

Ik vond het wel jammer, ja: ik had uitgekeken naar een gezellige avond buiten in de tuin, op een van de weinige warme avonden. Blijkbaar was ik niet de enige die daar zo over dacht, want toen ik voorstelde om dan gewoon een spelletje te komen spelen, gingen ze meteen akkoord. Iets later zaten Geraard, Alex, Ruben en ik dus Munchkin te spelen, een oud maar zeer amusant spel dat ik nog nooit gespeeld had. Plutonium draak, iemand?

Enfin, een drukke maar productieve dag met een fijne afsluiter dus. Merci, gasten!