De feesten trekken zich op gang

Gisteren zes vrienden over de vloer, vandaag alweer feest: Marne, mijn lieve metekindje, wordt twee!

En dus zaten we met de hele familie heerlijk te brunchen bij hen thuis. De kinderen speelden boven en we hoorden hen joelen tot beneden. De volwassenen praatten en dronken, en aten van de rijkelijk gevulde tafel.

En we zagen allemaal dat het goed was.

Gelukkige verjaardag, Marneke van me!

IMG_6707

Kleine meisjes worden groot

En dan heb ik het voor één keertje niet over onze Merel, maar wel over Barts petekindje Liv.

Die wordt dinsdag drie jaar, maar omdat mijn schoonbroer aan het verbouwen is, gaven ze een klein familiefeestje in de feestzaal van Else haar tante in Wetteren. Voor ons niet gelaten: het is een pak dichter, en het dessertbuffet is altijd dik in orde. En Merel keek er gigantisch naar uit om met Liv te spelen.

Alleen jammer dat ze het cadeautje, een dik boek van Jip en Janneke, al hadden. Maar geen nood, Standaard boekhandel doet daar eigenlijk niet moeilijk over, ze wisselen zonder problemen. Alleen is het te hopen dat Liv dat nieuwe boek dan nog niet heeft. Ach ja, de Standaard is vlak bij mijn school, veel moeite is dat niet.

In elk geval is er hier ’s avonds niet echt veel meer gegeten, alleen Kobe heeft nog serieus wat binnengespeeld. En ik snap dus echt niet hoe hij dat doet, want de hoeveelheid pannenkoeken, tiramisu, cake en snoepjes die hij in de namiddag al verorberd had, was hallucinant, ik was er zeker van dat we hem een zakje gingen mogen geven in de auto. Niet dus. Kleine vreetbeer!

Verjaardagsfeestje Merel, mét taarten

Bij een verjaardag hoort een feestje, uiteraard. Omdat drie jaar nog wat te klein is voor een kinderfeestje, kreeg Merel enkel het familiefeestje, maar dat vond ze blijkbaar niet erg. Er was namelijk taart, en in de ogen van mijn dochter is taart erg belangrijk.

Ik heb het dan ook op mij genomen, voor het eerst in lang, om de taart zelf te maken: het weekend was een extra dagje, en ik zag het wel zitten. Gisterenavond ben ik dan ook aan de misérable begonnen, omdat die eigenlijk het lekkerst is als ze al een dagje staat. De calorieën van dat ding wil je écht niet weten – denk instant aderdichtgeslib-  maar ze is ongelofelijk lekker! Recept van Goe Gebakken van Sofie Dumont, overigens.

IMG_7192

Deze morgen ben ik dan eerst de basis van de chocoladetaart beginnen maken, want die moet een uur of twee in de koelkast, en dan aan de beertjestaart begonnen.

Die chocoladetaart, naar recept van alweer Sofie Dumont, is eigenlijk simpel: een chocoladebiscuit, waar een dikke laag chocomousse tussen gaat, en dan wordt het geheel overgoten met een ganache. Alleen was mijn vorm iets kleiner dan bedoeld, en dus mijn chocomousselaag iets dikker, en daardoor steef die minder op. Toen ik de taart dan ook wilde ontvormen, viel ze quasi uiteen. Ik heb snelsnel de vorm er terug opgezet, en de taart in de diepvries gekegeld. Ze werd daardoor wel heel mooi om te versieren, maar hopeloos onpraktisch: het biscuit was ook lichtjes bevroren, en dus moest je hard duwen om de taart te snijden, en duwde je de mousse er weer van tussen. Maar ze was tenminste mooi!

IMG_7196

De ganache is trouwens ideaal als zelfgemaakte choco: fantastisch lekker op de boterham.

De beertjestaart is in feite een biscuit van drie lagen met telkens een laag crème tussen van slagroom, plattekaas, suiker, gelatine en fruit uit blik. Rondomrond is ze ook afgewerkt met diezelfde crème (zonder het fruit) en dan berenkoekjes er tegengeplakt, en dan een vormpje met cacaopoeder. Merel vond ze fantastisch!

IMG_7194

IMG_7195

Als laatste taart, ook weer recept van Goe Gebakken, heb ik zelf een brésilienne gemaakt: een knapperig koekjesdeeg, met daarop vanilleflan, en slagroom en gekaramelliseerde amandelschilfers.

IMG_7191

Het resultaat van een ganse avond + voormiddag werk mocht er dus wel zijn:

IMG_7198

Merel kreeg een hoop cadeautjes: een reuzenpuzzel, een kleedje voor Grote Pop, een caravan (in Duplo-achtige stenen) van Hello Kitty, een Lalaloopsie, en vier pluchen dierenmaskers. Vooral die laatste waren een gigantisch succes:

IMG_7187

IMG_7189

IMG_7190

Maar ook de Lalaloopsie liet ze niet meer los, en de Hello Kitty caravan moest meteen gebouwd worden.

Er werden natuurlijk ook kaarsjes uitgeblazen:

IMG_7201

en er werd vooral veel gespeeld. Ik denk wel dat ze het leuk vond, mijn kleine meisje. Op naar de vier jaar, liefje!

Kermis bij Omaly

Op Allerheiligen zaten we nog in Nederland, en dus gingen we pas vandaag naar Ronse, bij Barts moeder. Uiteraard met een omweg via Kruishoutem, om even naar het graf van Jeroom te gaan. Ik moet toegeven, ik mis hem. Zijn commentaren, zijn grappige opmerkingen, zijn fijne glimlachjes… De kinderen missen hem blijkbaar ook, zo merkte ik. Vooral Merel heeft het geregeld over hem, en toen we weggingen van het graf, wierp ze hem een kushandje toe: “Slaap lekker, bompa!” en ze zwaaide nog even.

Bij Omaly werd er – alweer – heerlijke taart verorberd, en daarna kregen de kinderen elk tien euro in de handen gedrukt: de kermis stond op de markt in Ronse, en we mochten ernaartoe. Zij ging intussen met Bart in Oudenaarde een nieuw kostuum kopen, en extra broeken en rolkraagpulletjes.

We doken diep in onze jassen – het was aan het regenen – en deden de toer van de kermis, zodat de kinderen konden kiezen waaraan ze hun geld gingen uitgeven. Merel en Kobe gingen op de draaimolen,

IMG_7074

IMG_7076

IMG_7079

daarna werden er gezamenlijk eendjes gevist – man, wat een rommel kan je daarmee krijgen zeg! – en toen had Wolf nog vijf euro over om op een trampoline met extra rekkers te gaan springen. Hij vloog serieus hoog en genoot ervan, al lukte het hem niet een salto te maken.

IMG_7083

Ik denk dat de kinderen zich ondanks de regen best vermaakt hebben. Dank u, Nelly!

Halloweenfuif

Al jaren – en dan bedoel ik wellicht al een jaar of tien – word ik bij dezelfde vrienden in Antwerpen uitgenodigd voor een Halloweenfuif. Al die jaren moet ik me telkens verontschuldigen: of we zijn op vakantie, of er zijn andere plannen, of – zoals vorig jaar – ben ik hondeziek. Ik vind het straf dat ze me dan ook blijven uitnodigen. Blijkbaar is de reden omdat ik me tenminste de moeite doe om me te verontschuldigen, en dat anderen de uitnodiging soms gewoon negeren. Zonder meer.

Dit jaar had ik me vast voorgenomen om te gaan, ook al had Bart geen zin om mee te doen. Veel inspiratie voor een kostuum had ik niet, maar geen nood, van mijn gotische outfits van vroeger valt altijd wel een heksenkostuum te maken. Mja. Ik was vergeten dat ik intussen toch wel een kleine twintig kilo lichter ben: zowat alle broeken en rokken van toen zijn karrenvrachten te groot.

Maar bon, tegen half tien stond ik in Antwerpen in een heksachtige klederdracht, alwaar een ganse bende jolige mensen, waaronder vooral larpers, gezellig stond te kletsen, hapjes te eten, en grote glazen achterover te slaan. Ik heb dan maar gewoon meegedaan. Met het kletsen en de hapjes, bedoel ik, want alcohol is niet aan mij besteed. Al heeft de gastheer me wel een speciale en zeer lekkere wodka uitgeschonken, omdat ik blijkbaar van wodka totaal geen last heb.

Ik heb eigenlijk de ganse avond gekletst. Met zowat alles en iedereen, over zowat alles en iedereen. Van dansen is er niet veel in huis gekomen, daar zijn ze maar rond een uur of drie aan begonnen, net toen ik besloot naar huis te rijden. Maar ik heb dus wel een machtig gezellige avond gehad, en ik ben dolblij dat ze me al die jaren zijn blijven uitnodigen.

Bedankt, B&B!

Familiefeest

Dat het pijn deed, zo na een korte nacht om negen uur opstaan. Enfin, deze nacht was niet zo kort (zat erin om drie uur), maar de vorige nacht was dat wél geweest (van zes tot negen), en op mijn oude dagen lukt dat recupereren niet zo vlot meer als toen ik nog twintig was.

Om half elf stond ik dan ook, gewurmd in nylons en een chique kleedje, met de nodige accessoires links en rechts, met gans het gezin in de kerk van Kruishoutem voor de herdenkingsmis voor Jeroom. Alleen was er geen mis, wegens geen priester. Er was wel een gebedsdienst, wat eigenlijk ongeveer hetzelfde is, maar dan wel compleet geleid door vrouwen, en zonder het sacrament. Een communie was er wel, wegens reeds op voorhand gezegende hosties. Beetje bizar, als je het mij vraagt.

Aansluitend liepen we door tot op het kerkhof, en zagen de jongens voor het eerst het graf. Kobe was ervan aangedaan: hij miste zijn bompa, zei hij. Nu gingen ze nooit meer samen onnozel kunnen doen, of samen naar de kippen gaan. We hebben samen afscheid genomen, en hij heeft zijn opa een zacht kushandje toegeworpen, en hem toegefluisterd: “Ik mis je zo, bompa…”

Nadien ging de tocht richting Etikhove, naar Paul de Pierre, voor het jaarlijkse familiediner. Ik moet zeggen: ik ben al wakkerder geweest. Niet dat het zo erg was: ik heb een fijne conversatie gevoerd met Barts kozijn, ik heb gewandeld met het neefje van vijf maanden dat maar niet wilde slapen, en ik heb genoten van het eten. Maar na de hapjes, het voorgerecht en de sorbet kreeg ik het toch eventjes lastig. Gelukkig kwamen ook het hoofdgerecht, dessert en koffie aan een mooi tempo, en liepen we tussenin af en toe in de tuin waar de kinderen speelden, zodat het eigenlijk best meeviel. Maar de wallen onder mijn ogen spraken wellicht boekdelen :-p

foto

En vooral de drie kwartier in de auto naar huis waren lastig, zeker omdat Bart netjes lag te slapen naast me.

Enfin, al bij al een fijne dag gehad. Al moet ik zeggen dat ik, als ik eerlijk ben, misschien toch nog net iets liever in maliënkolder op een ork aan het meppen was geweest.

Familiefeest, alweer

Jawel, en deze keer voor de verjaardag van beide jongens. Ha ja, want Wolf had zo’n feestje niet gekregen, en vond dat eigenlijk wel jammer, al was het maar voor de cadeautjes :-p

Bart had de inkopen gedaan, ik heb me nergens iets van moeten aantrekken. Er was taart, en ’s avonds was er een uitgebreid buffet. En gelukkig was er ook zon, zodat we een behoorlijke tijd buiten hebben kunnen zitten.

feestje01

feestje02

feestje03

feestje04.

feestje05

feestje06

feestje07

feestje08

feestje09

feestje10.

feestje11