Geplaatst op

Zelfkennis?

Op donderdag mag ik een uurtje later beginnen lesgeven, zodat ik meestal eerst nog rustig wat achter mijn PC zit met een kop koffie.

Afgelopen donderdag was Bart al relatief vroeg vertrokken met Kobe, en moest ik Wolf nog naar school brengen. We hadden ontbeten, en hij lag wat tv te kijken in de zetel, terwijl ik in mijn slaapkleren… u raadt het al, voor de PC zat.

Rond tien over acht merkt Wolf vanuit de zetel fijntjes op: “Zeg mama, kijk jij een keer hoe laat het is? Dat ik niet te laat kom op school, hé.”

Ik heb me dus alweer mogen haasten bij het douchen en aankleden en zo. En ik heb de indruk dat mijn oudste zoon zijn mama een beetje kent.

En ja, hij was nog net op tijd :-p

Geplaatst op

Alexander

Verjaardagfeestjes zijn fun. Zelfs als het om een feestje van een driejarige gaat. Vooral dan als ge zelf kinderen hebt rond die leeftijd.

Er is vanmiddag een hoop gespeeld, gecrosst, gefietst en geroepen, in die mate zelfs dat Alexander en Wolf het veel te druk hadden om taart te eten. Kobe kent zijn prioriteiten en heeft een groot stuk binnengespeeld, en dat verwondert me niet: altijd al gezegd dat hij vooral op mij trekt :-p

Verder was het bijzonder gezellig in de tent op mijn broers terras (het was zonde om binnen te gaan zitten) maar wel jammer dat mijn ouders in het zuiden van Frankrijk zitten en er dus niet bij waren.

Mijn schoonzusje Delphine had ook nog drie grote bakblikken pizza gemaakt, die bijzonder smaakte. Ikzelf zou er nooit aan gedacht hebben om ze op die manier te maken: het bakblik beleggen met wit brood zonder korst, dan tomatenpuree, kaas, hesp, en dan het eigenlijke beleg. In dit geval was dat pikante kleine gehaktballetjes, ajuin en champignons, of zalm en mozzarella, of ananas en champignons. Ze moet er gigantisch veel werk aan gehad hebben, maar het smaakte navenant. Goed idee dus om zelf ooit te maken.

De kinderen zaten dus veel te laat in bed voor de avond voor een schooldag, maar hebben er intens van genoten. En daar draait het bij verjaardagsfeestjes toch om, nee?

Geplaatst op

Ikea

Een drukke week, deze laatste: ik wil nog vanalles doen, en ik moet nog vanalles doen. En toch zal ik blij zijn als het schooljaar weer begint: eindelijk weer regelmaat en dergelijke, en ik doe mijn werk ook nog steeds bijzonder graag 🙂

Vandaag ben ik met mijn ma in de Ikea gaan rondlopen, terwijl Wolf in Smaland (de speeltuin/opvang van de Ikea) zich rot amuseerde. Mijn pa wilde namelijk nieuwe boekenkasten (we hebben de oude naar het containerpark gebracht, en daar was hij niet zo blij mee) en kreeg dus twee Billy’s. Daarnaast moest er ook een nieuwe matras komen voor de logeerbedden voor de kinderen, maar jammer genoeg bleek die op te zijn. Volgende keer beter dus.

In ieder geval hebben we er samen rondgelopen, gekeken, gekletst, en dan met ons drietjes gegeten, en ik zou bijna het predicaat “gezellig” bovenhalen. Ware het niet dat dergelijk gewinkel eigenlijk nooit gezelllig is. Of vind jij van wel?

Geplaatst op

Kamer

Drukke week, deze week!

Kobe zit in de opvang, Wolf is op sportkamp, en ik probeer dus zoveel mogelijk te doen. De raamkozijnen moeten geschilderd worden, want woensdag komen ze de rolgordijnen installeren.

Maar vandaag ben ik naar mijn ma geweest. Daar staan zowel de kamer van mezelf als mijn jongste broer leeg, maar eigenlijk overvol met oude rommel en spullen van ons, en gerief allerhande. Onze kinderen slapen, als ze er logeren, in mijn broers oude kamer, en mijn ma stofzuigt en kuist er wel, maar door alle rommel is het niet praktisch. Het behang is er trouwens ook volledig verschenen en vergeeld, en het ziet er niet uit.
Mijn oude kamer is eigenlijk nog de beste, maar daar is het bed kapot, en staat er ook massa’s rommel.

We hebben vandaag dus de koe bij de horens gevat, mijn pa het kapotte bed doen herstellen, mijn oude kamer uitgeleegd, alles afgekuist (tot en met muren en plintjes en zo) en alles in orde gezet. Het goede bed staat nu daar, een kastje dat ik geleend had toen Wolf geboren werd is terug en opnieuw op zijn plaats, en het ziet er goed uit. Het was nog niet klaar, mijn ma heeft nog behoorlijk wat werk aan het bureautje (dat nog vol ligt) maar het verschil was al immens. We hebben een aantal vuilzakken gevuld, naar het containerpark gereden met een kapotte boekenkast en de oude matras en zo, en een bewoonbare propere kamer gecreëerd.

Ik was moe, stoffig, vuil en bezweet (we hadden natuurlijk de warmste dag van het jaar uitgekozen, wisten wij veel op voorhand) maar wel content. Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat.

Geplaatst op

Bourscheid

Op amper 7 kilometer van het hotel, eigenlijk aan de overkant van een vallei op een heuveltop, ligt het kasteel van Bourscheid. Deels ruïne, deels gerestaureerd is het eigenlijk best de moeite. Ik denk dat het te vergelijken moet geweest zijn met ons Gentse Gravensteen, alleen met een behoorlijk ander uitzicht.

We zijn er gisteren met de kinderen naartoe geweest, en ze vonden het prachtig. Oordeel zelf maar: een paar foto’s en een filmpje.

bourscheid1

bourscheid2

met rechtsboven ons hotel

bourscheid3

bourscheid4

schavot

Geplaatst op

Gesloten

We zijn eventjes gesloten, want we gaan op weekend 🙂

Mijn schoonouders hebben er inmiddels een traditie van gemaakt om in de grote vakantie er een weekendje op uit te trekken met de ganse familie, zijnde zijzelf, Bart en ik met de kinderen, en Barts broer met diens vriendin.

Vier jaar geleden zaten we in het Thermae Palace in Oostende, drie jaar geleden in een hotel in De Panne, vorig jaar in Center Parcs in Frankrijk, en dit jaar dus in hotel Leweck in Luxemburg.

De brochure en de website doen in elk geval het beste vermoeden. Ik kijk ernaar uit!

Geplaatst op

Gezegende leeftijd

Vandaag zijn mijn grootmoeders op de koffie gekomen. Mijn ouders waren in de buurt met hen gaan eten, en aangezien het vreselijk lang geleden was dat ze hier nog waren geweest, kwamen ze hier dan maar koffie drinken, nogal op ’t onverwacht. Ik heb de vier éclairtjes die Bart voor onszelf had gekocht, in twee gesneden en een confituurtaart in de oven geschoven, en dat was dat.

Rond vier uur zaten we dus gezellig met zijn achten aan tafel: Bart, ik en de kinderen, mijn ouders, en de twee bejaarde dames. Bejaard is hier wel op zijn plaats, want de ene oma (omoe voor de kinderen) is 87, de andere 97.
Ik keek rond, en ik prees me gelukkig. Dat ik hen allebei nog heb, en in relatief goeie gezondheid en verstand. En ik vond het bijna niet te vatten dat er 95 jaar tussen de ene oma en mijn jongste zoontje zit. Bijna een eeuw. Poeh.

Moge dit nog vele jaren duren, oma’s!

omoes

hap

omavanz

Geplaatst op

Kussengevecht en visjes

Ibis, de hotelketen, organiseerde deze morgen een kussengevecht in het Centraal Station in Antwerpen. De eerste duizend die zich in pyama aandienden om elf uur, kregen een voucher voor een overnachting in de Belux voor één euro. Niet slecht, maar vooral gewoon een wijs idee.

Daarom stapten Bart en ik met de kinderen om kwart na tien op de trein, om een paar minuten te laat in het station te arriveren. Uit de verte zagen we de kussens al vliegen. We hadden onze eigen kussens mee, maar dat bleek niet nodig. Er waren ganse stapels verenkussens voorzien, waardoor de hele hal in een mum van tijd een verenzee was geworden. Het leek wel een bijzonder intense sneeuwbui, met het verschil dat je een sneeuwvlok probleemloos kan inslikken, en dat dat met pluimen een stuk minder vanzelfsprekend is. Kobe had schrik, waardoor ik met hem aan de kant bleef staan, terwijl Bart en Wolf zich onvervaard in het gewoel storten.
Wolf leverde een duel met Sofie en won, kijk maar :-p

kussen1

kussen2

kussen3

(ik vermoed dat de foto’s van @zofie zijn)

Aansluitend hebben we iets gegeten in de Quick, en zijn we gaan rondlopen in Aquatopia. Vooral Kobe is bijzonder gek op vissen, en vooral de haaien konden op zijn belangstelling rekenen, al was hij wat bang.

aquatopia1

aquatopia2

aquatopia3

Geplaatst op

Le 14 juillet

Gelukkig makkelijk te onthouden: gelukkige huwelijksverjaardag, Nelly en Jeroom!

Ik kan me geen betere schoonouders wensen!

Geplaatst op

Moet er nog zand zijn?

Deze middag ben ik de jongens gaan ophalen bij mijn ouders. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik gisterenavond, ook al zat ik helemaal alleen, gewoon thuis ben gebleven omdat ik te moe was om pap te zeggen. Deze morgen heb ik meteen ook geslapen tot half tien. Daarna heb ik wel nog duchtig gebruik gemaakt van mijn kinderloze momenten en heb ik verder dingen geïnstalleerd.

Toen ik bij mijn ouders aankwam, waren de kinderen wel enthousiast om me te zien, maar waren ze vooral wild over de zandbak. Mijn ouders hebben namelijk een grote zandbak beneden in de tuin. Heel vroeger was het een hondenhok, maar toen ik vier was, kwam er een nieuw groot hondenhok achteraan in de tuin, en was er dus een ruimte van twee op twee, met een muur aan de achterkant en kleine muurtjes met hek aan de zijkanten en een dak, die vrij nutteloos was geworden. Mijn pa vond er toen niet beter op dan aan de voorkant een stevige houten plank te zetten, en dan ettelijke zakken (het waren ettelijke kruiwagens zelfs) zand erin te kieperen.
Ik weet niet hoeveel uren mijn broer en ik in die zandbak hebben doorgebracht. Naar mijn gevoel leefden we er de ganse zomer in. We haalden emmers water uit de regenput, en bouwden de meest grandioze forten, knikkerbanen, wildwatertoestanden, en wat je je eigenlijk maar kan indenken.
Ik weet dat we niet verondersteld werden om op eigen houtje terug naar boven te gaan (de leefruimtes zijn op het eerste, beneden is er garage en kantoor), we moesten ons uitkleden, roepen, en dan droeg mijn pa ons, elk onder een arm, de trap op, rechtstreeks het bad binnen. Dat was de enige manier om het alomtegenwoordige zand nog een beetje binnen de perken te houden.

Al die herinneringen kwamen me vandaag weer voor de geest, toen ik de jongens zag en hen (en mijn ouders) hoorde beschrijven wat ze allemaal gedaan hebben. Er zijn tunnels gegraven, liters water verbruikt, en ganse zandfeesten gehouden. Wolfs kleren van gisteren bleven op eigen houtje rechtstaan, met dank aan de kilo’s zand die er nog aan plakken. In zowat het hele huis knisperde het onder je voeten. Maar de gezichten van de gasten: onbetaalbaar! Ik moest en zou meekomen naar de zandbak, en ze toonden me wat ze gebouwd hadden. Wolfs blinkeblauwe ogen schitterden, hij genoot nog na.

Dank u, ma en pa. Die zandbak, dat wordt een familieherinnering. Voor hopelijk nog heel lang.