Kerstdag
Bart had gisteren al het grootste deel van het koken gedaan, en ik had al een deel van het dessertenbuffet klaargemaakt, zodat het deze ochtend vrij rustig moest verlopen. Dat viel op een bepaald moment eventjes tegen, want we vonden het juiste servies niet meteen. Wolf sprong echter in de bres, en alles was snel opgeklaard.
De zeven volwassenen zaten aan de keukentafel zodat Bart ongestoord verder kon koken en tegelijk deelnemen aan de gesprekken, terwijl de zeven kinderen aan de livingtafel zaten, of in de zetel kwamen hangen tussendoor. Maar eerst waren er nieuwjaarsbrieven, jawel. Ze kregen allemaal vijf minuten tijd om Chat GPT iets te laten verzinnen en dat dan voor te lezen. Er zaten amusante dingen tussen.
En toen was er de fotoshoot. Elk jaar opnieuw nemen we de familiefoto’s, kwestie dat dan iedereen er is en een beetje proper gekleed is. Deze keer waren alle kleinkinderen er, zodat we ook een foto konden nemen van hen met opa, en dan de gezinsfoto’s, met en zonder mijn pa, en de broers en zus en zo. Tsja, de eerste keer met Roeland en Sarah dus, echt wel fijn. Het duurde wel even, maar iedereen werkte vlot mee.
Er waren aperitiefhapjes, er was paté als voorgerecht en een ongelofelijk lekkere vol au vent als hoofdgerecht – twee Mechelse koekoeken, eekhoorntjesbrood, zwezeriken en truffelpasta – met krokettenbolletjes en sla. Roeland is een zelfverklaarde connoisseur van vol au vent, en hij verklaarde deze tot de allerbeste die hij al gegeten had. Bart trots, uiteraard! En van dessert was er meer dan genoeg…
Het was ook echt fijn dat Roeland en Sarah met de kinderen er bij waren. Alleen hadden die ’s avonds nog volk, dus tegen half vijf vertrokken ze, en iets later ook Jeroen en Delphine. En tegen vijf uur was alle afwas al gedaan, was het hier volledig opgeruimd en ploften wij in onze zetel na een zeer fijne kerst.
365 – 25 december 2025 – ons gezin
Kerstavond 2025
Dit jaar hebben we het aloude stramien wat kunnen veranderen: vorige jaren spraken we op kerstavond altijd af met Jeroen en – oorspronkelijk – mijn ouders, en Roeland zagen we dan wel op nieuwjaar of zo, want die sprak op kerstavond af met zijn schoonfamilie. Op kerstdag kwamen we dan samen met Barts ouders en broer. Nu, dat laatste was uiteraard ook al behoorlijk veel veranderd: eerst was Jeroom weggevallen, en dan verhuisde Nelly naar een service flat. Die eerste jaren kwam ze wel nog mee naar afwisselend ons of Koen, maar de laatste jaren ook al niet meer.
Dit jaar hebben we afgesproken met Koen dat kerstdag voor ons niet meer hoeft, en dat we dan liever in een minder drukke periode afspreken, namelijk op Allerheiligen, wat we vroeger sowieso altijd deden. Na wat gepalaver over en weer bleek het ook voor de jongens te kunnen op kerstdag, wat ervoor zorgt dat we hier morgen met veertien gaan zijn, en dus voor het eerst met Roeland en zijn gezin erbij.
Vanavond was het dus een heerlijk rustige avond, in pyjama en met pakjes en cadeautjes. Arwen was hier ook, en Bart had allerlei hapjes en knabbels voorzien. En er waren cadeautjes. Veel cadeautjes. Arwen had zelfs voor iedereen iets voorzien, wat echt niet nodig was.
Bart kreeg een set boxen voor in zijn bureau – hij had die zelf gekozen – en een doosje van zijn favoriete nootjes, en van Arwen een certificaat voor beste dad jokes.
Wolf kreeg een vinyl van Fleetwood Mac van ons en een vinyl van Jack Harlow – een van zijn favoriete artiesten, blijkbaar – van Kobe, en een tekening van Orion, de UGent Racing auto van vorig jaar van Merel. Oh, en hij en Kobe kregen samen ook nog twee nieuwe poolkeus van ons, want de andere zijn wat versleten intussen.
Voor Arwen had ik een leuke mok voorzien, met een ginger kat erop, een verwijzing naar haar allerliefste Viggo. Merel had diezelfde Viggo ook getekend met oliepastels. Daarnaast kreeg ze ook zo’n set van die mouwloze handschoentjes in relatief felroze.
Kobe kreeg Toxicity van System of a Down van ons op vinyl, en Californication van de Peppers van Wolf. Ze hangen die dingen aan de muur in de living van hun kot, en dat ziet er fantastisch uit, vandaar. Van Merel kreeg hij een andere hoes van de Peppers, By The Way, maar op tekening, echt knap gedaan. Daarnaast kreeg hij ook nog een set bluetooth oortjes van mij, die ik gewonnen had op de laatste quiz, en van Arwen een mega wijze Pokemonkaart van een Vindingrijke Wasbeer en een voucher voor 10 euro op Steam.
En Merel, die werd al helemaal bedolven onder de cadeautjes. Ze vroeg en kreeg van ons een hele mooie pyjama, en een paar kerstsokken zoals altijd. Van Wolf kreeg ze een kleurboek – no cap – en van Arwen een reeks Ligamistiftjes. Van mij kreeg ze er ook drie, de kersteditie, maar van een ander merk. Van Kobe kreeg ze een vinylplaat van Gracie Abrams, maar die was jammer genoeg nog niet toegekomen, dus had hij de hoes afgeprint en in een envelopje gestoken.
En ik? Wel, ik kreeg enkele fantastische cadeautjes! Arwen gaf me een boek, maar niet zomaar eentje:
De Hobbit in het Latijn! De max gewoon!
Ik had het niet gedacht, maar Barts cadeautje ging daar zelfs nog boven! Mijn oud-leerling Kamiel is een creatieve duizendpoot – hij heeft een Emmy gekregen voor Sorry voor Alles – die vooral ook bezig is met nuttelozeborden.be, een geniaal idee met overal jawel, nutteloze bordjes. Moet maar eens kijken op de site, het is hilarisch! Ik vind die al heel lang de max, en had zo’n nutteloos bordje dan ook op mijn Wishlist gezet. In al mijn arrogantie had ik er ook bijgezet: “Maar dan wel een gepersonaliseerd eentje, je moet het hem maar vragen.” Wat Bart dan ook deed, en dat leidde tot de volgende conversatie:
Blijkbaar heb ik toch nog een blijvende indruk achtergelaten bij sommige van mijn leerlingen :-p
Enfin, deze namiddag zat er effectief een envelop in de bus met het volgende:
Héérlijk! In drievoud, en dan nog eentje met een dt-fout, waarvan Kamiel weet dat ik er allergisch voor ben.
Ik ben nog aan het denken over waar ik ze ga hangen. Eentje in mijn lokaal, als ik er ooit eentje heb van Latijn. Eentje ergens hier in huis, da’s zeker. Dat moet ik wel nog overleggen met de rest van het gezin, maar bon.
En die dt-fout? Eens bespreken met de collega’s Nederlands, dat is zalig.
Oh, en van Wolf kreeg ik nog twee mini borduursetjes, compleet met ringetje en al. Frida Kahlo op het ene, bloemetjes op het andere. Ideaal voor tijdens de creaclub, me dunkt.
Enfin, heel blij met mijn cadeautjes!
En toen keken we met zijn allen naar Love Actually, bracht ik opa terug naar huis, ging Kobe nog een aantal uur studeren, en zaten we voor de rest nog gezellig wat te kletsen.
Een kerstavond in familie, in alle comfort, met een fijne film, fijne cadeautjes, lekker eten, pyjama’s… My kind of Christmas.
365 – 15 juni 2025 – zondags taartje
Lentefeest van Bo
Yup, zowaar ons laatste lentefeest/communiefeest!
Bo had gevraagd om in het thema van Liverpool te zijn, zijnde rood en wit. Voor mij was dat niet meteen een probleem, ik had de keuze tussen verschillende outfits, maar Merel had speciaal een rood-wit gestreepte pull gekocht, en Bart had zich zowaar helemaal een witte outfit aangeschaft. Voor de jongens was het simpeler: een van Wolfs maten is zwaar Liverpoolfan en hij was daar gewoon twee clubshirts gaan halen.
De jongens waren dus allebei mee, ook al had Else gezegd dat dat niet per se hoefde, want Kobe heeft woensdag al zijn eerste examen. Maar de heren wilden heel graag zelf mee, al was het maar om Bo een plezier te doen want die keek daar zo naar uit, en de jongens zijn zijn grote helden. Samen hebben ze dan ook even gevoetbald, wat Bo’s grote passie is.
Het weer was niet ideaal maar het regende tenminste niet, en zodra de zon scheen, werd het ook wat warmer. Het werd zelfs warm genoeg om even in het zwembad te springen, dat gelukkig wel verwarmd water heeft. Ze genoten er duidelijk van.
En de arme Kobe had zich intussen in Koens bureau gezet om daar te studeren.
Gelukkig was er ook het lekkere eten, Italiaans geïnspireerd, aan een prachtige tafel waar Liv voor gezorgd had.
Het was half zeven tegen dat we ginder vertrokken, en we waren dan nog als eerste weg, maar de jongens wilden echt nog wat studeren, en het was welletjes geweest. Maar het was een fijn familiefeestje, dat zeker!
Nog eens proficiat, Bo!
365 – 18 mei 2025 – Liverpoolig lentefeest
Eindelijk
Ons pa zit nu iets meer dan een maand in Residentie Vroonstalle, en hij zegt dat hij blij is dat hij daar is, want alleen in dat grote koude huis, dat was het toch niet. Uiteraard mist hij dingen, dat is maar logisch, maar uiteindelijk heeft hij alles wat hij moet hebben, en vooral ook de geruststelling dat hij nu zijn medicatie krijgt zoals het moet, en dat hij daardoor niet meer richting ziekenhuis zal moeten voor alweer een opname.
Hij is nochtans nog steeds een beetje kluizenaar aan het spelen: hij eet ’s middags wel met anderen in de eetzaal, maar heeft daar nog weinig tot geen contacten gelegd. Hij begrijpt zijn tafelgenoten gewoon niet, zegt hij, maar ik vermoed dat hij nu ook niet meteen veel moeite doet.
Qua activiteiten – en die zijn er genoeg – weet hij zelfs niet dat ze er zijn. Zo was er op Pasen een eucharistieviering, maar daar had hij geen flauw benul van. Hij was er anders wellicht wel naartoe geweest. Uitstappen doet hij niet, dat is te veel stappen, zegt hij. Dat iedereen daar ofwel met een rolstoel ofwel met een rollator is, dat doet er blijkbaar niet toe. Tsja. Maar hij is nooit sociaal geweest, hij is tevreden met zijn krant, zijn boeken en zijn tv, net als thuis eigenlijk.
Maar vandaag waaide ik binnen – heel veel tijd had ik niet, ik was boodschappen gaan doen en had aardbeien voor hem mee, vandaar, maar mijn auto stond dus in de volle zon met boodschappen die in de ijskast moesten – en vroeg hem of hij al een ijscrème had gegeten in de binnentuin. Nee dus, want hij wist de binnentuin en de cafetaria niet zijn. Dat we er elke keer passeren wanneer we binnen en buiten gaan, dat was hem blijkbaar nog niet opgevallen.
Ik sommeerde hem dus meteen mee te komen, hij installeerde zich aan een tafeltje buiten in de schaduw en ik bestelde een dame blanche voor hem. Hij protesteerde nog dat dat niet kon want dat hij geen geld had, maar ik had hem al ettelijke keren gezegd dat dat gewoon op de rekening van zijn kamer kwam. Toen was het goed, natuurlijk. Dat er extra slagroom bij kwam, vond hij precies ook niet zo erg :-p
Bon, ik hoop maar dat hij nu zelf wat vaker de weg vindt. En eigenlijk hoop ik dat hij daar begint te schaken of zo met iemand. Dat hij gewoon contact legt. Dat zou al veel waard zijn.
Paasetentje in The Backyard
Koen had dat goed uitgekozen, deze locatie naast de Grote Markt in Ronse. The Backyard is een fijne bistro met een degelijke, algemene kaart en veel tapasmogelijkheden als voorgerecht.
Dat laatste hebben we geweten: we hadden er eigenlijk veel te veel, en Omaly was niet echt in haren “eet” – of in haren “zeg”, dat ook niet. Maar het eten was dus lekker, de locatie prima, het gezelschap aangenaam en het weer, goh, blij dat we toch binnen zaten want op een bepaald moment begon het licht te druppelen. Maar het heet natuurlijk niet voor niks “The Backyard”: het heeft een schitterende tuin.
Dessert hoefde dan ook absoluut niet meer, zodat Merel en ik – Bart was zijn moeder gaan terugbrengen en de jongens mochten zelfs niet mee omdat ze moesten studeren – nog alle tijd hadden om voor haar wat extra T-shirts te gaan kopen en voor mezelf een vervangpaar Sketchers want mijn zwarte gaan niet lang meer leven.
Yup, al bij al zeker geen slechte Paasmaandag, zou ik zeggen.
Geïnstalleerd
Jawel, ons pa ziet het helemaal zitten intussen. Aanvankelijk was hij uiteraard weigerachtig voor het woonzorgcentrum: het is een hele stap, en vooral ook de laatste. Zoals hij zelf zei: “Dit is voor de rest van mijn leven, hier ga ik sterven.” Tsja.
Maar hij beseft gelukkig ook helemaal dat opnieuw naar huis gaan geen optie is. Het huis is daar niet meer geschikt voor en hijzelf ook niet. Maar het valt hem bijzonder goed mee, zegt hij, zeker nu hij ook zijn eigen zetel van thuis heeft – Roeland en Jeroen zijn die zaterdag komen brengen – en enkele foto’s van ons ma, zijn twee bijzettafeltjes, een schilderij en alle nodige kleren.
Zijn krant wordt overgezet naar Wondelgem, zijn domicilie ook, en verder voelt hij zich op hotel. Hij eet al meteen in de eetzaal, maar legt niet echt veel contact, daar heeft hij geen behoefte aan, zegt hij. Maar het eten is prima, het personeel is vriendelijk en attent, er wordt goed voor hem gezorgd en vooral: hij krijgt perfect stipt zijn medicatie. Ik merk nu al dat zijn COPD aan het verminderen is, hij zucht en puft al minder.
Nu maar hopen dat het zo blijft, want voor mij is het prachtig, zo hier om de hoek. Oef.