Vogeltjes, maar niet voor de kat

Ja ik weet het, ik ben vroeg met mijn jaarlijkse vogeltjespost, ik had er in februari nog eentje.

En het zijn nog steeds dezelfde meesjes en vinkjes als altijd, en een heel mooi roodborstje met een bleekoranje borstje. Daar blijf ik dus goedgezind van worden. Merels heb ik helaas nog niet gezien, maar dat komt hopelijk nog wel.

Het verschil zit hem in Nazgûl. Die zit tegenwoordig vaak op een van de keukenstoelen naar buiten te kijken, naar die vogeltjes, en dan laat hij af en toe een zeer gefrustreerd geluidje horen. Het houdt het midden tussen een gemiauw, gegrom en geklaag. Een beetje, voor wie dat kent, als het geluidje van Perry The Platypus in de tekenfilm Phineas and Ferb.

Maar het is dus mega, mega schattig. Het is me nog niet gelukt het te filmen, want van zodra je beweegt, is zijn aandacht afgeleid van de vogels en kijkt hij naar jou. Maar geloof me, zo’n zacht klein gefrustreerd geluidje…. Schattig!

Zo’n zondag met een stoofpotje en wat caches

Bart zit in Dubai, ik moest dus voor een keertje zelf koken. Geen probleem, ik had gisterenavond in de Delhaize een wildstoofpotje gekocht met alle ingrediënten in één pakket. Het leuke eraan is dat het anderhalf uur moest pruttelen en dat ik dus tijd genoeg had om ons pa te gaan ophalen.

’t Heeft gesmaakt!

Daarna was er was, waren er kousen, was er taart, en waren er vooral nog een paar caches langs de vaart in Landegem/Merendree. Ons pa pruttelde, naar gewoonte, wat tegen, maar zag zelf ook in dat het prachtig weer was en dus ook wel nodig om te gaan wandelen. En ja, het was prachtig.

En voor alle duidelijkheid – na een stevige discussie – nog even meegeven: de overkant van de vaart, tussen Merendree en het eiland, dat is een JAAGPAD, dus niet toegankelijk voor auto’s, ook al rijdt ge daar al heel uw leven langs en hebt ge nooit anders geweten. Neh.

Skydiving!

Een vrije maandag – de facultatieve vrije dag die iedere school krijgt om naar believen in te richten – en ik zit helemaal alleen thuis. Merel is naar school, en de drie heren des huizes zijn, jawel, gaan parachutespringen!

We zijn niet echt op vakantie kunnen gaan dit jaar, maar net zoals vorig jaar wilde Bart dan vooral ervaringen opdoen, dingen die de kinderen wellicht niet meer zullen vergeten. Denk vorig jaar de ballonvaart of dit jaar het varen met de boot of de indoor sky dive. Toen was Merel nog mee, maar uit een echt vliegtuig springen, nee, daar bedankte ze voor, ook al mocht het wel al op haar leeftijd. En voor mij was het sowieso een no-go met die rug van mij. Zelfs zonder die rug, denk ik dan…

Maar bon, de drie heren reden richting Theux (Spa) en kregen er de volledige uitleg, briefing, pakken, alles erop en eraan. De bedoeling was om te springen om twee uur, maar net toen ze naar het vliegtuig liepen, kwam het bericht dat het leger het luchtruim had afgesloten tot vijf uur. Blijkbaar kan dat zomaar. Hmpf. De jongens zijn dan maar gaan rondlopen in Spa en zo, hebben zelfs een poging gedaan om een cache te vinden voor mij, en om vijf uur gingen ze alsnog de lucht in.

Elk sprongen ze uiteraard in duo, met een begeleider dus, en Bart heeft meteen ook betaald voor een cameraman per persoon, zodat hun sprong ook vastgelegd werd. Zalig, toch?

Alleen staan de filmpjes van Wolf en Kobe op Wolfs gsm, en die is momenteel een beetje gecrasht. Hopelijk later dus meer.

Datenight: Benoit en Bernard Dewitte

Bart had het al lang eens gezegd: dat dit klassieke restaurant met 1 ster al lang op zijn verlanglijstje stond. Vanavond tuften we dus, datenightgewijs, richting Ouwegem-Zingem, in een apocalyptisch decor, zoals de voorgaande foto zegt.

Binnenin was, zoals vermoed, gezellig maar klassiek. Geen heel groot aantal couverts, maar dat hoeft zeker niet, dat houdt de decibels binnen de perken. We gingen voor de vijf gangen, dat was al meer dan voldoende. Ik had er echt wel zin in, maar was ook behoorlijk moe, dus ja.

En het eten? Klassiek, ja, maar verfijnd en vaak wel met een originele twist. Die ster is wel verdiend, denk ik dan zo. Vooral de vis was succulent.

Voor herhaling vatbaar? Goh… Daar is het me net iets te klassiek voor, vond ik. Dan liever nog eens naar Commotie, maar dat blijkt continu uitverkocht te zijn. En vooral: er zijn nog zo veel restaurants die we nog moeten doen…

Rondje Rieme, deel één

Wellicht een van de laatste stralende dagen dit jaar, en ik had al de hele voormiddag zitten werken voor school. Ik had het een beetje gehad, om eerlijk te zijn, en morgen kon ik ook nog wel werken en toetsen opstellen en zo.

Dus maakte ik bewust mijn namiddag vrij, sprong op de fiets en reed naar Rieme, zo’n 8 kilometer verder, om daar een geocacherondje te doen. Ik reed door industriegebied, natuurgebied (een koppelingsgebied), oude en nieuwe wijken, veldwegen, en zag toen dat het goed was geweest, dat het welletjes begon te worden voor de rug, en vooral dat mijn fietsbatterij het niet zo heel erg lang meer ging uithouden en ik nog 8 kilometer terug moest.

Maar het resultaat? Een kleine dertig kilometer gefietst, het hoofd leeg, de rug los, de longen vol (en de fietsbatterij sjiekeplat). En mentaal weer wat opgeladen: we kunnen er weer eventjes tegen.

Met een visje op een terrasje

Het is de eerste keer dit schooljaar, en ik heb er geen idee van of het in mijn volgende lesrooster, vanaf oktober, nog zal lukken, maar vandaag zat ik alvast weer op het terras van mijn geliefde Villa Ooievaar, het sociale restaurant in Mariakerke.

Het was er behoorlijk druk, als in: het terras zat eigenlijk vol en binnen was het ook meer dan goed gevuld. Maar ik ben er zo een beetje een vaste klant, ze kennen me, en toen er een plaatsje vrijkwam buiten, kwamen ze me meteen zeggen dat ik mocht verhuizen, als ik dat wou. Zalig, toch?

En dus at ik buiten, in de stralende nazomerzon, een heerlijk stukje zalm met een kruidenkorst, gebakken patatjes en gestoomde groenten.

En toen kon er ook nog wel een koffietje bij want ik was voor een keertje niet haastig, alleen nog kine om drie uur.

Alweer een fantastisch begin van het weekend.

Opnieuw rugby

Jawel, Wolf is opnieuw rugby beginnen spelen. Niet vollen bak, nee: hij wil het rustig aan doen met de trainingen en vooral de matchen. Hij is zodanig lang uit geweest – blessures en corona – dat hij zich in die groep van 17 en 18 jaar ook eerst opnieuw moet leren handhaven, dat hij opnieuw een spelerspositie en zo moet zien te krijgen. Hij ziet het in elk geval weer volledig zitten, en dat maakt me blij.

En ik, ik ben opnieuw taxi mama. Vandaag ben ik ietsje vroeger doorgereden en heb ik mijn cache op de Blaarmeersen even nagekeken. Het was stralend weer en er zat behoorlijk wat volk. Maar wat me vooral gigantisch goed gezind maakte: op een van de houten paden was er een groepje mensen aan het dansen. Gewoon, op ’t gemakje, een tango, een lindy hop… De muziek stond niet te luid, ze hadden wijn en wat eten bij en genoten ongelofelijk zichtbaar. Ik werd er echt spontaan vrolijk van.

Gent, mijn Gent: nooit veranderen, alsjeblief.

Battle Karting en geocaching

Net zoals vorig jaar plant Bart dit jaar een reeks van activiteiten, en hij wilde graag nog eens gaan karten. Dat werd op zeer instemmend geknik bij de jongens onthaald – juichen is niet meer van deze tijd, toch?

Toen Bart opperde om te gaan Battle karten, werd het zelfs nog iets enthousiaster. Battle Kart is met digitale projecties en sensoren, alsof je in een computerspel zit. De karts reageren op bepaalde dingen, alsof je in Mario Kart met bananenschillen gooit of in een olievlek rijdt. Dubbel zo amusant, natuurlijk. We moesten er alleen voor naar Moeskroen rijden, maar ach, dat is nu ook weer geen ramp.

Zelf zag ik het, na die doodmisselijke keer in 2018, totaal niet meer zitten om mee te rijden. Ugh! Maar het landschap is hier prachtig en er lagen wel wat geocaches, of wat had u gedacht?

Een dik uur later stond ik terug op de karting, waar ze net klaar waren. Merel had met verve de eerste ‘heat’ (zo heet een beurt) meegereden, maar was toen in een halve paniek geslagen en had de tweede beurt dan maar overgeslagen. In de plaats daarvan heeft ze filmpjes genomen ^^